جشن نوروز مبارک وجاوید باد

جشن نوروز مبارک وجاوید باد

 

دکتربصیر کامجو

21 مارچ 2022 میلادی

با ادای ادب اجازه می خواهیم که جشن جهانی نوروز را بمرتبۀ یکی از مناسبت های جهانی و فرهنگی وهمگرایی بشری،  به تک تک  شهروندان میراث دار این روز فرخنده ومیمون در سراسر جهان ، تبریک و تهنیت بگوئیم.

جشن نوروز احساس مهر ورزی ودوستی، با هم بودن وپهلوی هم بودن، را به جهان بشریت به ارمغان آورد. گرامی وجاویدان باد جشن نوروز!

 

جشن نوروزکهن ترین جشن به جا مانده از دوران باستان سرزمین آریان است .

درون مایه جشن نوروز ازتک زمان برابرشدن  بهاری می آغازد، مرحله ای که خورشید از صفحه استوای زمین می گذرد وبسوی شمال آسمان می رود. این وهله را، وهله اول برج حمل می نامند.

بقول برخی از مُتون کهن سرزمین آریان ازجمله شاهنامه فردوسی و تاریخ طبری، جمشید شاهنشاه پیشدادیان بلخ باستان ــ پایه گذار جشن نوروزمعرفی شده است. دراین مُتون حکایت است که :

” جمشید شاه شاهان (اجداد تاجیکان وپارسها وکُرد ها)  ،  درهفتاد سال پادشاهی خود با خردمندی واندیشه نونگری ،  به دست آورد های چشمگیری نائل آمد :

یکم ــ  ساختن ابزارجنگی، که وی آهــن را نرم کرد وازآن زره وجوشن وخفتان وبرگستوان (پوششی که جنگ آوران به هنگام جنگ می پوشند ، پوشش اسبان وفیل ها به هنگام جنگ)  ساخت .

دوم ــ  پوشش مردمان، جمشید پادشاه  با اندیشه بهتر موفق به پوشش مردمان گردید. ازکتان وابریشم و پشم جامه ساخت ، رشتن ، بافتن ، دوختن و شستن را به مردمان آموخت.

سوم ــ  این پادشاه خردمند  تهیه مسکن ، ساختمان سازی و خشت زنی را به مـــــردم آموخت . مردم خاک و آب را به هم آمیختند وگِـل ساختند وخشت زدند، سنگ وگچ را به کاربرد وخانه وگرمابه وکاخ وایوان برپاکرد .

چهارم ــ جمشید سینه سنگ را شکافت واز آن گوهر های گونه گون چون یاقوت وبیجاده وفلزات وزر وسیم بیرون آورد. تازیورزندگی ومایه خوشدلی مردمان باشد.

پنجم ــ جمشید در پی بوهای خوش برآمد وبر گلاب و عود و عنبر و مشک وکافور دست یافت.

ششم ــ جمشید در اندیشه سفر افتاد ودست به ساختن کشتی برد وبرآبها دست یافت .

بدینسان جمشید با چنین دست آورد های ناب خود، که موفق به تغییر در صورت حیات اجتماعی مردم گردید، وبه همه هنرها مستولی شد و توانا گردید. انگیزه خود بینی وغرور دراو بیدار شد ودر اندیشه پروازدرآسمان افتاد:

فرمان داد تا تختی گران بها برایش ساختند وگوهر بسیار برآن نشاندند. خادمان تخت را از زمین برداشتند وبرآسمان برافراشتند.  جمشید در آن چون خورشید تابان نشسته بود واین همه به  فرایزدی می کرد .

 

تخت گرانبهای جمشید پادشاه

 

جهانیان از شکوه وتوانایی او خیره شدند، گرد آمدند وبرتخت وشکوه اوآفرین خواندند براو گوهر افشاندند وآن روز را که برابربه نخستین روز حمل ( 21 مارس ) بود ، آن را نوروز خواندند. (1)

به فرّ کیانی یکی تخت ساخت

چه مایه بدو گوهر اندرنشاخت

که چون خواستی دیو برداشتی

ز هامون به گردون برافراشتی

چو خورشید تابان میان هوا

نشسته برو شاه فرمانروا

جهان انجمن شد بر آن تخت او

شگفتی فرومانده از بخت او

به جمشید بر گوهر افشاندند

مران روز را روز نو خواندند

سر سال نو هرمز فرودین

برآسوده از رنج روی زمین (2)

 

با ارجگذاشتی به ارزشهای تاریخی سرزمین نیاکان ما ، کوروش بزرگ  بنیان‌گذار شاهنشاهی هخامنشی ها (اجداد تاجیکان وپارسها )  ، نوروز این سنت اجداد مان را در سال 538  قبل از میلاد، جشن ملی اعلام کرد. وی در این روز برنامه‌هایی برای ترفیع سربازان، پاکسازی مکان‌های همگانی و خانه‌های شخصی و بخشش محکومان اجرا می‌نمود. این آیین‌ها در زمان دیگر پادشاهان هخامنشی نیز برگزارمی‌شده‌است.

 

کوروش بزرگ

در زمان داریوش یکم، مراسم نوروز در تخت جمشید برگزار می‌شد.

داریوش به مناسبت نوروز در سال 416  قبل از میلاد سکه‌ای از جنس طلا ضرب نمود که در یک سوی آن سربازی در حال تیراندازی نشان داده شده‌است.

داریوش اول هخامنشی
سربازی در حال تیراندازی

 

نوروز در زمان اشکانیان و ساسانیان تحت نام جشن نوروز بزرگ و نوروز خاصه برپا می شد.

در زمان اشکانیان و ساسانیان نیز نوروز گرامی داشته می‌شد. در این دوران، جشن‌های زیادی درجریان یک سال برگزار می‌شد که مهمترین آنها نوروز و مهرگان بود. برگزاری جشن نوروز در دوران ساسانیان چند روز (دست کم شش روز) به درازا می‌کشید و به دو دوره نوروز کوچک و نوروز بزرگ تقسیم می‌شد. نوروز کوچک یا نوروز عامه به مدت پنج روز، از یکم تا پنجم فروردین گرامی داشته می‌شد و روز ششم فروردین (خرداد روز)، جشن نوروز بزرگ یا نوروز خاصه برپا می‌شد. در هر یک از روزهای نوروز عامه، طبقه‌ای از طبقات مردم (دهقانان، روحانیان، سپاهیان، پیشه‌وران و اشراف) به دیدار شاه می‌آمدند و شاه به سخنان آنها گوش می‌داد و برای حل مشکلات آنها دستور صادر می‌کرد. در روز ششم، شاه حق طبقات گوناگون مردم را ادا کرده بود و در این روز، تنها نزدیکان شاه به حضور وی می‌آمدند.

اشک اول ــ بنیان گذار سلسله اشکانیان

ارد شیر بابکان، بنیان گذار سلسله ساسانیان درسال 230 میلادی از دولت روم که از وی شکست خورده بود، خواست که نوروز را در این کشور به رسمیت بشناسد. این درخواست مورد پذیرش سنای روم قرار گرفت ونوروز در قلمرو روم به Lupercal معروف شد.

در دوران ساسانیان، 25 روز پیش از آغاز بهار، در دوازده ستون که از خشت خام برپا می‌کردند، انواع حبوبات و غلات (برنج ، گندم ، جو، نخود ، ارزن ، و لوبیا) را می‌کاشتند و تا روز شانزدهم فروردین آنها را جمع نمی‌کردند. هر کدام از این گیاهان که بارورتر شود، در آن سال محصول بهتری خواهد داد. در این دوران همچنین متداول بود که در بامداد نوروز، مردم به یکدیگر آب بپاشند.

 

اردشیر بابکان

 

همچنان از زمان هرمز نخست پادشاه ساسانی  مرسوم شد که مردم در شب نوروز آتش روشن نمایند. به این سلسله  از زمان هرمز دوم ، سنتِ رسمِ  دادن سکه در نوروز به گونۀ ‌ عیدی متداول گردید .
از برگزاری آیین‌های نوروز در زمان امویان نشانه‌ای در دست نیست و در زمان عباسیان نیز به نظر می‌رسد که خلفا گاهی برای پذیرش هدایای مردمی، از نوروز استقبال می‌کرده‌اند. با روی کار آمدن سلسله‌های سامانیان وطاهریان وصفاریان ، غوریان و آل بویه، جشن نوروز با گستردگی بیشتری برگزار شد.

 

در دوران سلجوقیان، به دستور جلال‌الدین ملک‌ شاه سلجوقی تعدادی از ستاره شناسان ایرانی از جمله عمرخیام برای بهترسازی گاهشمار ایرانی گرد هم آمدند. این گروه، نوروز را در یکم بهار (ورود آفتاب به برج حمل) قرار دادند و جایگاه آن را ثابت نمودند. بر اساس این گاهشمار که به تقویم جلالی معروف شد، برای تغییر ناپذیر ماندن نوروز در آغاز بهار، مقرر شد که حدوداً هر چهار سال یک ‌بار (گاهی هر پنج سال یک بار)، تعداد روزهای سال را به‌جای 365 روز برابر با 366 روز در نظر بگیرند. این گاهشمار از سال 392  هجری برابر به 1013 میلادی  آغاز شد.

 

 

نوروز در سروده های  فارسی

براساس داده های تاریخ در باره گرامی داشت از نوروز واهمیت فراقاره ای آن گویندگان ایرانی سروده های نغزی به این مناسبت از خود به یادگار گذاشته اند .:

 

سروده فرخی درباره  نوروز:

ز باغ ای باغبان ما را همی بوی بهار آید

کلید باغ ما را ده که فردامان به کار آید
کلید باغ را فردا هزاران خواستار آید

تو لختی صبر کن چندان که قمری بر چنار آید
چو اندر باغ تو بلبل به دیدار بهار آید

ترا مهمان ناخوانده به روزی صد هزار آید
کنون گر گلبنی را پنج شش گل در شمار آید

چنان‌دانی که هرکس را همی زو بوی یار آید
بهار امسال پندار همی خوشتر ز پار آید

وزین خوشتر شود فردا که خسرو از شکار اید
بدین شایستگی جشنی بدین بایستگی روزی

ملک را در جهان هر روز جشنی داد و نوروزی

 

سرودۀ منوچهری درباره نوروز  :

نوروز بزرگم بزن ای مطرب نوروز

زیرا که بود نوبت نوروز به نوروز
برزن غزلی نغز و دل‌انگیز و دلفروز

ور نیست ترا بشنو از مرغ نوآموز

کاین فاخته زان کوز و دگر فاخته زانکوز

بر قافیه خوب همی خواند اشعار

سرودۀدر نوروز از سعدی:

برآمد باد صبح و بوی نوروز

به کام دوستان و بخت پیروز

مبارک بادت این سال و همه سال

همایون بادت این روز و همه روز

سرودۀ نوروز از حافظ :
ز کوی یار میآید نسیم باد نوروزی

از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی
به صحرا رو که از دامن غبار غم بیفشانی

به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بیاموزی

 

سرودۀ نوروز ازعمرخیام :
بر چهره ی گل نسیم نوروز خوش است
بر طرف چمن روی دل افروز خوش است
از دی که گذشت هر چه بگویی خوش نیست
خوش باش ومگو ز دی که امروزخوش است

 

سرودۀ نوروز از نظامی گنجوی :
بهاری داری از وی بر خور امروز

که هر فصلی نخواهد بود نوروز
گلی کو ، را نبوید ، آدمی زاد

چو هنگام خزان آید برد ، باد

 

سروده  زیبای نوروزی ازمولوی :
ای نوبهار خندان از لامکان رسیدی
چیزی بیار مانی از یار ما چه دیدی
خندان و تازه رویی سرسبز و مشک بویی
همرنگ یار مایی یا رنگ از او خریدی

 

جغرافیای جشن نوروز

منطقه‌ای که در آن جشن نوروز برگزار می‌شد، امروزه شامل چندین کشور جهان می‌شود و همچنان در این کشورها جشن گرفته می‌شود. برخی آیین‌های نوروز در این کشورها با هم متفاوت‌اند. مثلاً در افغانستان در هنگام نوروز سفره هفت‌ میوه می‌چینند؛ اما در ایران سفره هفت سین می‌اندازند.

جغرافیای نوروز با نام نوروز یا مشابه آن، سراسر خاورمیانه (ایران ، ترکیه ، عراق ، عربستان ، یمن ، سوریه ، عمارات عربی ، فلسطین ، اردن، لبنان ، عمان ، کویت ، قطر ، بحرین و قبرس ) بالکان، قزاقستان، تاتارستان، در آسیای میانه (قیرغزستان ، تاجیکستان ، ازبیکستان ، ترکمانستان وافغانستان ) چین غربی (ترکستان چین)، سودان، زنگبار، در آسیای کوچک سراسر قفقاز تا آستراخان و نیز آمریکای شمالی، هندوستان، پاکستان، بنگلادش، بوتان، نپال و تبت را شامل می‌شود.

همچنین کشورهایی مانند مصر و چین جزو سرزمین‌هایی نیستند که در آنها نوروز جشن گرفته می‌شد، اما امروزه جشن‌هایی مشابه جشن نوروز در این کشورها برگزار می‌شود.
در تاریخ 30 مارس 2009  میلادی برابر است به دهم فروردین 1388  ، پارلمان فدرال کانادا، اولین روز بهارهرسال را که برابر است به 21 مارس به عنوان نوروز (Nowruz Day)، عید ملی ایرانیان و بسیاری اقوام دیگر نامگذاری کرد.
سفره‌های نوروزی

سفره هفت سین از سفره‌های نوروزی است که در ایران، جمهوری آذربایجان و افغانستان وتاجیکستان وازبکستان بویژه شهروندان سمرقند وبخارا … رایج است.

سفره‌های نوروزی یکی از آیین‌های مشترک در مراسم نوروز در بین مردمی است که نوروز را جشن می‌گیرند. در بسیاری از نقاط ایران، جمهوری آذربایجان و برخی از نقاط افغانستان، سفره هفت سین پهن می‌شود. در این سفره هفت چیز قرار می‌گیرد که با حرف سین آغاز شده باشد؛ مثل سیر، سنجد، سمنو، سیب و … به هفت سینی که چیده می‌شود معانی خاصی نسبت داده‌اند. مثلاً سیب را نماد زیبایی و تندرستی، سنجد را نماد عشق و محبت،  و سکه را رزق و روزی گفته‌اند.

 

سفره نوروز از زمانهای کهن بوده اما به این صورت بوده است که سفره ای را پهن می کردند و در  بشقابهای سفالی و یا فلزی آنواع آجیلهای خشک شده مانند :

توت خشک –

برگه خشک شده زردآلو

و هلو و پختیک(پخته شده و خشک شده لبو)

و عسل و سر شیر خشک شده،

کلوچه، گعگ (کیک)

قطاب و نان سرموکی و … می گذاشتند

تخم مرغ رنگ شده حتما در سفره وجود داشت.

در این سفره بعضی چیزها فقط جنبه زیبایی داشت مانند تخم مرغ و آیینه.  ولی سایر چیزها برای خوردن و پذیرایی میهمانان بود و هر زمان که تمام می شد بلافاصله صاحب خانه ظروف را مجدد برای میهمانان جدید پر می کرد.

اما اینکه هفت چیز با نام سین باشد پدیده جدیدی است به نظر می‌رسد گذاشتن هفت جزء آغازشونده با حرف سین در سفرهٔ نوروزی پدیده‌ای است که در اواخر دوره ها رایج شده و پیشینهٔ تاریخ باستانی ندارد، بلکه بوسیله رسانه‌ها فراگیر شده است.

 

همچنان مردم قبل از نوروز به حمام می رفتند و شلوغ ترین روزهای سال گرمابه ها چند روز سال نو بود گرمابه که معمولا با چوب و هیزم در (گرخانه) GOr khaneh یا آتش خانه آب حمام را گرم می کرد حتما یک ذخیره خاص چوب و هیزم را برای روزهای نوروز ذخیره می کرد.

پهن کردن سفرهٔ نوروزی در ایران آداب و رسوم خاصی دارد و روی سفره اجزای دیگری به‌ویژه آینه، شمع، و آب نیز حضور دارند. از دیگر اجزای سفرهٔ امروزی می‌شود از ماهی و تخم مرغ رنگ‌شده یاد کرد.
در کابل و شهرهای شمالی افغانستان، سفره هفت میوه متداول است. در این سفره، هفت میوه قرار می‌گیرد، از جمله؛ کشمش سبز و سرخ، چارمغز، بادام، پسته، زردآلو و سنجد. چیدن سفره‌ای مشابه با استفاده از میوه خشک شده ، در بین شیعیان پاکستان هم مرسوم است.
علاوه بر این، سفره هفت شین در میان زرتشتیان، و سفره هفت میم در برخی نقاط واقع در استان فارس در ایران متداول است. در جمهوری آذربایجان عدد هفت اهمیتی ندارد و بر روی سفره‌های نوروزی خود، آجیل قرار می‌دهند.

 

نوروز در دوران کنونی

نوروز در دوران کنونی به گونه ای یک میراث فرهنگ باستانی سرزمین آریان همواره مورد توجه مردم قرار داشته و هر ساله برگزار می‌شود.

 

البته برگزاری جشن نوروز با نگرش اندیشه های ذهنی چپی وراستی ،  آشکارا در برخی از کشورها بوسیله برخی حکومات‌ برای مدت زمانی غیر قانونی بوده‌است.

حکومت شوروی برگزاری جشن نوروز را در برخی از کشورهای آسیای میانه مانند ترکمنستان، قرغیزستان و تاجیکستان غیرقانونی کرده بود و این محدودیت تا زمان میخائیل گورباچف ادامه داشت.

 

همچنین درافغانستان، در دوران حکومت طالبان افغان ، برگزاری جشن نوروز ناروا شناخته شده  بود. مگر مردم با فرهنگ این کشور، باداشت ممکنه های خودی در خانه ها ومنازل خویش جشن نوروز را پیوسته گرامی می داشتند .

خوشبختانه بنا به پیشنهاد جمهوری آذربایجان ، مجمع عمومی سازمان ملل متحد در هفتادویکمین نشست مورخ 23 فبروی 2010، 21 ماه مارس را به عنوان جشن بین المللی نوروز یکی از مناسبت های جهانی و یکی از میراث فرهنگی معنوی بشری ، با ریشه آریائی به رسمیت شناخت وآن را در تقویم خود جای داد .

در خبر منتشر شده از سوی سازمان ملل متحد در باره اهمیت نوروز آمده است:

” نوروز برای بیش از ۳۰۰ میلیون نفر درمناطقی از بالکان ، منطقه دریای سیاه ، قفقاز ، آسیای مرکزی ، سراسر خاور میانه و آمریکای شمالی نقاط دیگر جهان جشن گرفته می شود . “ (3)

 

اهمیت شایستگی ودیرینگی نوروز وسایر اعیاد ملی و دینی  بجا مانده دراین اصل متجلی است که ، نیاکان ما ، جشن نوروز وسایرجشن های تاریخی ودینی را به مفهوم پلی به فردا در هاله ای از تقدس ، بمثابه نمادی درتعمیم مهر ورزی ، همدلی ،عامل همبستگی احساسات ملی وعقیدتی ، قرار دادند.

ماندگاری واستمرارنوروزواعیاد دینی درپاکیزگی وکنه خدا پرستی  ونگاه انسانگرایانه ای آن نهفته است.:

وآن کنه تقدس جلوه گاه ایست ازتعبد وتسلیم به خداوند در سایه عبودیت ، فرصتی ایست برای تزکیه نفس وتبلوری از احسان ونیکوکاری ، دیدار بادوستان ونمایشی از روند تحول ورستاخیز طبیعت می باشد.

ما از پنجره امید به کرانه های تابش آفتاب گرم نوروزوجشن های دینی چشم دوخته ایم ، گرمی ای  که دل های یخ زده نفرت و آز را از اسیرسردی نفس ظلمت رها می کند . وستاره لبخند برآسمان چهره آشتی می درخشد.

 

منابع ومآخذ

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

1 ــ  شاهنامه فردوسی ، بتصحیح ژُول مُول ، انتشارات بهزاد، چاپ پنجم ، سال 1379 ، ص 10 ـ 11 .  ورجوع شود به لغت نامه دهخدا که در آن این مفاهیم در مورد نوروز نیز بیان شده است که میگوید : ” … جمشید در حال گذشتن از آذربایجان ، دستور داد که در آنجا برای اوتختی بگذارند وخودش با تاج زرین بروی تخت نشست.بارسیدن نور خورشید به تاج زرین او ، جهان نورانی شد ومردم شادمانی کردند وآن روز را نو نامیدند. ”

2 ــ حبیب السیر،  چاپ خیام ، جلد 1  ، ص 178 .

3 ــ  رجوع شود به هفتادویکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد مورخ 23 فبروی 2010 ، که 21 ماه مارس را به عنوان جشن بین المللی نوروز به رسمیت شناخت.

4 ــ برای آگهی بیشتر به منابع ذیل  مراجعه فرمائید :

ــ دهخدا، لغتنامه

ــ معین، جشن نوروز

ــ متن انگلیسی گزارش مطبوعاتی مجمع عمومی سازمان ملل.
ــ نوروز ایرانی، جهانی شد، بی‌بی‌سی فارسی
ــ کتاب نوروز در ژرفای تاریخ
ــ اولین روز بهار در کانادا رسماً «نوروز» Nowruz Day نامگذاری شد» ‎(فارسی)‎.

وب‌گاه خبری تحلیلی تابناک، ۱۴ فروردین۱۳۸۸ . بازبینی‌شده در فروردین ۱۳۸۸ .
خبرگزاری جمهوری اسلامی :: “عید نوروز” بین‌المللی شد.
ــ نامعلوم، مرکز مطالعات روسیه آسیای مرکزی و قفقاز، « نوروز یا نوروز بایرام، جشن ملی-اجتماعی ترکمنستان»
ــ روز جهانی نوروز در سازمان ملل ثبت شد

 

 

 

 

Nowruz Celebration of Solidarity and Friendship

By: Dr. Basir Kamjo March 21, 2022

With courtesy, we ask that we congratulate and congratulate every heritage citizen of this auspicious day and our nation around the world on one of the global and cultural occasions and human cohesion.

 

Nowruz celebration brought a sense of love and friendship, togetherness and togetherness to the world of humanity. Dear Vajavidan Bad Nowruz celebration!

 

Nowruz celebration is the oldest celebration left over from ancient times of Ariane land.

The theme of Nowruz celebration begins with the time of spring equalization, the stage where the sun passes through the earth’s equator and goes north of the sky. This is called Aries in the first place.

According to some ancient texts of Arian’s land, including Ferdowsi’s Shahnameh and Tabari’s history, Jamshid Shahanshah Pishdadian of ancient Balkh has been introduced as the founder of Nowruz celebrations. In these texts, the story is: ”

Jamshid in the seventy years of his reign with wisdom and contemplation of non-modernism,

Significant gains have been achieved:

The construction of war tools, which he softened the iron, made the armor and the vengeance and the warbelts (the cover that the warlords wear during the war, the cladding of the vafils during the war).

Secondly , jamshid the king with better thought succeeded in covering the people from the kingdom of Vabrishm and wool made, Rashten, weaving, sewing and washing taught the people.

Third, this wise king taught people to provide housingconstruction and clay, and people mixed soil and water and made them shine, and set up wegach stone for the use of houses and warmth and ice in Wyvan.

The fourth jamshid split the chest of the stone and pulled out the gems of the astragalus such as ruby and displacement and the vesim vesicles, and the resilience and pleasure of the people.

The fifth jamshid was achieved after the pleasant smells of rose water, oud, amber, musk and kafur.

Jamshid’s sixth thoughts fell on the idea of traveling and hand-built the ship and took over the waters.

 

Thus, Jamshid, with his pure achievements, succeeded in changing the face of people’s social life, and became a master of all arts and became capable. The motives of the self-nose and the roar of the dervishes woke up and fell on the thought of flying in the germans:

He decreed that they would build a precious throne for him, and they had shown him everything. The servants removed the throne from the earth and raised it to the fore. Jamshid was sitting in the sun as the sun was shining and he was all afraid.

The world stared at his glory and ability, gathered and called him a gem and called it Nowruz on the first day of Transportation (March 21). (1)

To Far Kiani, one made a bed.

What a primitive gem and a stern gem.

That you took dave because you wanted to.

Ours you’ve been raising to gardon.

Chu Sun Shining Through the Air

Sit down, king, ruler.

The world became the association upon it her bed

The inferiured wonder of his fortune

They gave it to Jamshid on the gem.

Maran calls the day a New Day

Hormoz Fredin New Year

Augmented by suffering on earth (2)

 

Honoring the historical values of the land of the ancestors, Cyrus the Great, the founder of the Achaemenid Empire, declared the nowruz of our ancestors in 538 BC a national celebration. On this day, he was performing programs to promote soldiers, clean up public places and private homes, and forgive those convicted. These rituals were also held during other Achaemenid kings.

Cyrus the Great

 

 

 

At the time of Darius I, the Nowruz ceremony was held in Persepolis. Darius minted a gold coin on the occasion of Nowruz in 416 BC, on one side of which a soldier is shown shooting.

 

 

 

Darius I of Achaemenid
Nowruz was held during the Parthian and Sassanid eras under the name of The Celebration of Nowruz and Nowruz.

In the Parthian and Sassanid times, Nowruz was also commemorated. During this period, many celebrations were held over the age of one year, most notably Nowruz and Mehregan. Nowruz celebrations during the Sassanid era lasted a few days (at least six days) and were divided into two periods of Little Nowruz and GreatEr Nowruz. A small Nowruz or public Nowruz was celebrated for five days, from March 1st to March 25th, and on March 26 was held, the celebration of The Great Nowruz or Special Nowruz. On each of the days of popular Nowruz, a class of people (peasants, clerics, armies, craftsmen and nobles) visited the Shah and the Shah listened to them and issued orders to solve their problems. On the sixth day, the Shah had paid the right of various classes of people, and on this day, only those close to the Shah came to him.

First tears of the founder of the Parthian dynasty

 

In 230 CE, Ard Sher Babakan, the founder of the Sassanid dynasty, called on the defeated Roman government to recognize Nowruz in the country. The request was accepted by the Roman Senate and became known as Lupercal in the Roman realm.

 

During the Sassanid era, 25 days before the beginning of spring, in twelve columns of raw clay, they planted a variety of beans and cereals (rice, wheat, barley, chickpeas, millet, and beans) and did not collect them until April 16. Whichever plant becomes more fertile will produce better crops that year. In this period, it was also common for people to sprinkle water on the morning of Nowruz.

 

Ardeshir Babakan

 

Also, since the first hormoz of the Sassanid king, it became customary for people to light fires on The Night of Nowruz. Since the time of Hormoz II, the tradition of drawing coins in Nowruz became common.
There is no sign of nowruz ceremonies during the Umayyads, and in the Abbasid times it seems that the Caliphs sometimes welcomed Nowruz to accept popular gifts. With the rise of the Samanid dynasties and the Buyid dynasties, nowruz celebrations were held more extensively.

 

During the Seljuk era, on the orders of Jalal al-Din Malik Shah Seljuk, a number of Iranian astronomers, including Omar Khayyam, gathered to improve the Iranian calendar. This group placed Nowruz on the first of spring (the arrival of the sun in Aries) and proved its place. According to this timeline, which became known as the Jalali calendar, in order to keep Nowruz unchangeable at the beginning of spring, it was decreed that about once every four years (sometimes every five years), the number of days of the year instead of 365 days was equal to 366 days. The timeline began in 392 AH to 1013 CE.
Nowruz in Persian Songs

: Based on the history data about the commemoration of Nowruz and the extracontinental importance of those Iranian announcers, The Songs of Naghzi have been remembered on this occasion.

Farrokhi’s poem about Nowruz:
A garden gardener comes to us with the smell of spring

The key to our garden is 10 to be used tomorrow, the
key to the garden tomorrow thousands of demands come

You bare, wait so long that the lunar sycamore comes
, chu and the garden in nightingale to visit spring.

Terra is the uninvited guest to 100,000
a day, so far, the gore of golboni is five or six goals

You know that whoever smells
, this spring, the thought of hemy will be happier.

Vezin will be happier tomorrow that you are hunting Khosrow
, so it’s worthy of a celebration that one day

Malik celebrated the world every day and Nowruz

Manouchehri’s poem about Nowruz:
Big Nowruz, you are the most important of Nowruz

Because it was the turn of Nowruz to Nowruz
, sonnets, lyrics and pleasant and delfroz

It’s not around to hear you from the new-learner chicken.

Cayenne Cuckoo Xan Cooze and Lt. Cuckoo Zankoz

On a good rhyme he sang poems

 

Lyrics in Nowruz by Saadi:

The rise of the morning wind and the smell of Nowruz

To friends and to the victorious fortune

Happy Winds this year and all year

Homayoun Badet this day and every day

 

Nowruz song from Hafez:
Za koi Yar comes Nasim Bad Norouzi

From this wind to seek the light of heart to the
desert, which you will sow sorrow from the dust.

Teach Golzar A. Kez nightingale sonnet

 

Nowruz song from Omar Khayyam:
On the face of the flower, the nasim of Nowruz is
happy on the grass on the heartfelt, it is happy that whatever you say is
not
happy and the mego is happy today

 

Nowruz song from Nigami Ganjavi:
You have a spring of his today

That will not be any season, Norooz
Goli Ko, don’t go, man-born

Chu when the autumn comes, the wind

 

Beautiful Norooz song from Malouy:
A smiling nobahar from Lamkan you got
something Mani from our companion what you saw
laughing and fresh green and musk smell
the same color or color you bought from him

 

The geography of the Celebration of Nowruz in the region where the Nowruz celebration was held today includes several countries around the world and is also celebrated in these countries, some of the ceremonies of Nowruz in these countries are different, for example in Afghanistan during Nowruz tablecloth seven fruits, but in Iran they throw seven-seine tablecloths.

Nowruz geography with the name of Nowruz or similar, throughout the Middle East (Iran, Turkey, Iraq, Saudi Arabia, Yemen, Syria, Arab emirates, Palestine, Jordan, Lebanon, Oman, Kuwait, Qatar, Bahrain and Cyprus) Balkans, Kazakhstan, Tatarstan, central Asia (Kyrgyzstan, Tajikistan, Uzbekstan, Turkmenistan and Afghanistan) Western China (Turkestan China), Sudan, Zanzibar, in small Asia across the Caucasus to Astrakhan as well as North America, India, Pakistan, Bangladesh, Bhutan, Includes Nepal and Tibet.

Also, countries such as Egypt and China are not among the lands where Nowruz was celebrated, but today celebrations similar to Nowruz celebrations are held in these countries.

On March 30, 2009, the Federal Parliament of Canada named the first day of spring each year as Nowruz Day, the first day of spring of each year, as Nowruz Day, the national holiday of Iranians and many other ethnicities.
HaftSin tablecloths
are among the Nowruz tables that are available in Iran, Azerbaijan, Afghanistan, Vazbekistan, especially citizens of Samarkand and Kara … It’s common.
Nowruz tablecloths are one of the common ceremonies in Nowruz ceremonies among people who celebrate Nowruz, in many parts of Iran, Azerbaijan and some parts of Afghanistan, the table is spread out seven things that started with the letter Sian, such as garlic, elaeagnus, semen, apple, etc. The seven trays that are arranged are attributed to certain meanings. For example, apples are a symbol of beauty and health,

Elaeagnus an elaeagnus a symbol of love and affection,

And they have resalized the coin.

 

Nowruz tablecloths have been ancient since ancient times, but it has been the case that they spread a tablecloth and in crockery or metal plates, the nuts of dried nuts such as:

Dried berries –

Dried apricot sheet

And peaches and baking (cooked and dried lebow)

and honey and dried milk heads,

Muffins, guag (cake)

Qatab and Sarmouki bread and … They’d let it.

The painted egg must have been in the table.

In this table, some things were just beautiful, like eggs and mirrors. But other things were for guests to eat and eat, and whenever it was over, the homeowner immediately refiled the dishes for the new guests.

But the fact that seven things are called Sian is a new phenomenon seems to be the insertion of seven starting components with the letter Sian in the Nowruz table, a phenomenon that has become common in the late periods and has no history of ancient history, but is pervasive by the media.

 

People continued to go to the bathroom before Nowruz, and the busiest days of the year were a few days of the New Year, usually with wood and firewood in GOr khaneh or the firehouse heating the bath water, surely a special storage of wood and firewood for Nowruz days.

The spreading of the Nowruz table in Iran has certain customs and on the table there are other components, especially mirrors, candles, and water, other components of today’s tablecloth are the colored fish and eggs.

In Kabul and the northern cities of Afghanistan, seven fruit tables are common in this table, including green and red raisins, charmaghz, almonds, pistachios, apricots and elaeagnus anteaters, and picking a similar tablecloth using dried fruit is also common among Shiites in Pakistan.

In addition, haft shin tablecloths are common among Zoroastrians, and haft mim tablecloths are common in some parts of Fars province in Iran, and in Azerbaijan, the number seven is not important and they put nuts on their Nowruz tables.

 

Nowruz in the present era

Nowruz in the present era is a heritage of ancient culture of Ariane land has always been of interest to the people and is held every year.

 

Of course, celebrating Nowruz with the attitude of left-wing intellectuals has been openly illegal in some countries by some governments for a period of time.

The Soviet government had outlawed the celebration of Nowruz in some Central Asian countries such as Turkmenistan, Kyrgyzstan and Tajikistan, and the restriction continued until Mikhail Gorbachev.

 

In Afghanistan, during the Afghan Taliban government, the celebration of Nowruz was also known to be undue. Unless the people with the culture of this country, having insiders in their homes and homes, were constantly celebrating Nowruz.

Fortunately, on the recommendation of the Republic of Azerbaijan, the UN General Assembly at the 71st session of 23 February 2010 recognized March 21 as the international celebration of Nowruz, one of the world events and one of the spiritual cultural heritage of human beings, with Aryan roots and it is in its calendar.

A UNITED NATIONS news release on the importance of Nowruz reads:

“Nowruz is celebrated for more than 300 million people in areas of the Balkans, the Black Sea region, the Caucasus, Central Asia, throughout the Middle East and North America elsewhere in the world.” (3)

 

The importance of the merits of Nowruz and other national and religious festivals remains manifested in this principle that our ancestors, the celebration of Nowruz and the historical and religious ceremonies in the sense of bridge to tomorrow in an aura of sanctity, as a symbol in the public kindness, empathy, the solidarity factor of national and ideological feelings, put.

:: The persistence and retention of religious prayers lies in the purgacy and thekenity of godliness and its humanistic place.

And that tick is the manifestation of the obscenity of God in the shadow of worship, an opportunity to purify the self and the crystallization of Ehsan Venicoccari, meet friends and represent the evolution of nature.

We look out from the window of hope on the shores of the warm sunshine of religious nowruz, a warmth that frees the frozen hearts of hatred and greed from the captives of the cold breath of darkness. Westara smiles as the face of reconciliation shines.

Dr. Basir Kamjoo- Author and Author

Resources & Resources

1 Shahnameh ferdowsi, so called Jules Mole, Behzad Publications, Fifth Edition, 2000, p. 10 11. The dictionary of Dehkhoda, in which these concepts about Nowruz are also expressed, says: “… Jamshid, passing through Azerbaijan, ordered to leave for Otakhti and himself sat on the throne with the golden crown.When the sunlight reached his golden corona, the world became luminous and people rejoiced and called the day new. ”

2 Habib al-Sayer, Khayyam Edition, Vol. 1, p. 178.

3 Refer to the 71st session of the United Nations General Assembly on 23 February 2010, which recognized March 21 as the international celebration of Nowruz.

4 For more advertising, please refer to the following sources:

Dehkhoda, Dictionary

Moein, Nowruz Celebration

English text of the press report of the UN General Assembly.
Iranian Nowruz became global, BBC Persian
Book of Nowruz in the depths of the date
of the first day of spring in Canada was officially named “Nowruz Day” (Persian).

Tabnak Analytical News Website, April 3, 2009. Reviewed in April 2009.
The Islamic Republic News Agency :: “Nowruz” became international.
Undisclosed, Central Asia and Caucasus Russian Studies Center, “Nowruz or Nowruz Bayram, Turkmenistan’s National-Social Celebration”
World Nowruz Day was registered at the UNITED Nations

 

Updated: مارس 18, 2022 — 11:50 ب.ظ