سرزمین ایران در دوران پادشاهی کوروش بزرگ ۶ نوشته سهراب ارژنگ

سرزمین ایران در دوران پادشاهی کوروش بزرگ ۶

نوشته سهراب ارژنگ

کوروش بزرگ مظهر انسانیت و ایثارگری و دوستی است که تاکنون جهان نظیر او را کمتر به خود دیده است. این انسان بزرگ که بی تردید می توان وی را پیامبرصلح و آشتی و خدای کرامت و بزرگواری نام برد، در زمانی می زیست و در دورانی در اوج ّقدرت و شوکت بود، که جهان در زیر پای اسبان و چکمه خون خواران و یکه تازان و خودکامگان سرمست از قدرت در آتش ظلم و بیدادگری و تجاوز می سوخت.

ما به خوبی می دانیم که حیوانات هنگام گرسنگی در پی شکارند وگرنه در دیگر زمان ها بی آزار می مانند. در حالی که خون آشامان و زور گویان جهان را هرگزسیری و رفع تشنگی در کار نیست. اینان همیشه و هر گاه در جستجوی دریدن و خون ریزی اند.
ولی کوروش انسانی دیگر بود. هرگز به دنبال خونریزی و آزار دیگران بر نیامد. او بهترین را برای دیگران می خواست و کمترین را برای خود.
کوروش جهانگیری بی اشتها، و رهبری صلح اندیش و دادگری بی مانند بود.

واژه کوروش گویا از واژه خوروش (بر وزن مهوش = مانند ماه) به معنای شبیه و مانند خورشید آمده است.
کوروش در سال ۶۰۰ پیش از میلاد به دنیا آمد. او توانست بزرگترین و پهناورترین امپراتوری زمان خود را در نهایت دوستی و شادمانی ملل مورد تصرف خود برپاکند.
او به هرکجا رفت و به هرجا رسید برخلاف همه قهرمانان و یکه تازان جهان، به جای خرابی به ساختن شهرها و آبادی نقاط مسیر و در قلمرو خود پرداخت.
او خون کسی را نریخت و سربازان خود را از هر گونه خونریزی و ظلم و ستیز باز داشت. به خدایان و آداب و رسوم همگان پیوسته احترام گذاشت و پا به پای مردم هر سرزمین که وارد می شد، به نیایش خدایان آنان می پرداخت.

ادامه متن را اینجا بخوانید 

Updated: دسامبر 13, 2021 — 1:08 ق.ظ