اخبار روز: تروریست ها به دنبال خاموشی صدای خبرنگاران افغانستان

 

اخبار روز:

تروریست ها به دنبال خاموشی صدای خبرنگاران افغانستان

 

طی ماه‌های اخیر پنج خبرنگار در افغانستان هدف حملات تروریستی قرار گرفته و کشته شده‌اند که حاکی از تلاش تروریست ها برای ایجاد رعب و وحشت و خاموشی صدای نمایندگان افکار عمومی در این کشور بوده است.

 

به گزارش ایرنا، بامداد۲۰ آذر ماه رسانه‌های افغانستان خبری را در سایت‌های خود منتشر کردند که «ملالی میوند» مجری و خبرنگاران تلویزیون خصوصی «انعکاس» در شهر جلال آباد مرکز استان ننگرهار هدف حمله مهاجمان مسلح قرار گرفت و کشته شد.

 

این خبر یک بار دیگر جامعه رسانه‌ای این کشور را تکان داد و نمایندگان رسانه ها  از دولت خواستند  که برای پیگیری این قتل‌ها اقدام جدی کند و عاملان آنرا شناسایی و مجازات کند.

 

افغانستان برای خبرنگاران یک کشور خطرناک شناخته شده است اما برای خبرنگاران زن این خطر دو چندان بوده و تروریست‌ها با تندرواهای مذهبی داخلی هر دو برای حذف آنها از صحنه اطلاع رسانی کشور تلاش می کنند.

 

ملالی میوند پیش از این خودش هم این وضعیت را درک کرده و در گفت‌وگوی با طلوع نیوز اعلام کرده بود که هرازگاهی تهدید می شود.

 

اما آغاز ترور زنجیره‌ای خبرنگاران افغانستان امسال در آبان ماه زمانی  آغاز شد که طالبان بصورت گسترده برای تصرف شهر لشکرگاه مرکز استان هلمند اقدام کردند و در آن موفق شدند تا دروازه‌های اصلی شهر برسند.

 

چند روز پس از این حمله و واکنش نیروهای خارجی و دولت افغانستان برای مهار و عقب زدن تهاجم طالبان خودرو «الیاس داعی» خبرنگار محلی در شهر لشکرگاه هدف بمب جاسازی شده در خودرو اش قرار گرفت و کشته شد.

 

این حمله نیز مانند  دیگر حملات تاکنون هیچ فردی مسوولیت آنرا به عهده نگرفته است.

 

صبح شنبه هفدهم آبان «یماسیاوش» مجری سیاسی و خبرنگار شناخته شده افغانستان در شرق شهر کابل در منطقه به نام «مکروریان» که  کارمندان دولت در آن ساکن هستند، هدف بمب جاسازی شده در کنار جاده قرار گرفت و با راننده اش جان باخت.

 

رفیع صدیقی خبرنگار تلویزیون خورشید افغانستان هم در هفتم آذر در شهرستان قره باغ کابل برای کار خبری به منزل یک نماینده مجلس دعوت شده بود که شب در منزل وی جان باخت اما فردای آن روز دلیل مرگ خفگی براثر بخاری عنوان شد.

 

آخرین مورد مرگ مرموز خبرنگاران در ۲۲ آذر ماه صورت گرفت، فردین امینی» مجری تلویزیون آریانا نیوز افغانستان در شهرستان «شکردره» کابل  به قتل رسید.

 

تلویزیون آریانا  مرگ وی را مشکوک دانست.

 

دولت افغانستان اعلام کرد که مرگ فردین ،عملیات تروریستی نبوده و درصورتی  خانواده اش بخواهند دادستانی حاضر است اطلاعات بیشتری این خودکشی ارائه دهد.

 

مرکز حمایت از رسانه های آزاد افغانستان (نی) در واکنش به قتل‌های خبرنگاران در این کشور بشدت اظهار نگرانی کرده و گفته است که دولت باید عاملان این ترورها را دستگیر و مجازات کند در صورتی که دولت اقدام جدی نکند تلاش برای حذف خبرنگاران ادامه می یابد.

 

این مرکز اضافه کرد با کشته شدن ملالی میوند فضای کار برای خبرنگاران زن محدود می ‌شود، و خبرنگاران دیگر جرأت نخواهند کرد تا کار خبرنگاری کنند و این چیزی است که دشمنان آگاهی مردم افغانستان از دیر زمان برای رسیدن به آن تلاش  می کنند.

 

نی خواهان شناسایی عاملان قتل خبرنگاران شده و گفته است که از بین بردن خبرنگاران بی‌دفاع جنایت ضد بشری بوده و نشان می‌دهد که تروریست‌ها به هیچ ‌کسی ترحم نمی کنند.

 

«صدیق‌الله توحیدی»از مسئولان کمیته مصئونیت خبرنگاران هم گفته است اگر دولت توان مقابله و تامین امنیت شهروندان را ندارد، قدرت را به مردم واگذار کند تا خود امنیت شان را تامین کنند.

 

وزارت کشور افغانستان اعلام کرده است که عاملان ترور دو تن از خبرنگاران از جمله ملالی میوند در ننگرهار و الیاس داعی در هلمند را شناسایی و دستگیر کرده اند.

 

«طارق آرین» سخنگوی وزارت کشور افغانستان گفته است که قاتل ملالی میوند و الیاس داعی بازداشت شده و هر دو به جرم خود اعتراف کرده اند.

 

افغانستان طی دو دهه  حضور آمریکا و غرب که برای تأمین امنیت و صلح در این کشور  لشکر کشی کرده اند  شاهد کشته شدن ۱۰۹ خبرنگار و زخمی شدن ۱۵ نفر دیگر بوده است.

 

«مرکز خبرنگاران افغانستان» در آخرین گزارش سال ۱۳۹۸ خود گفته بود که طالبان عامل کشتن ۵۰ خبرنگار، گروه تروریستی  داعش عامل قتل  ۲۹ نفر، افراد مسلح غیرمسئول عامل قتل ۲۵نفر، نیروهای ناتو مستقر در افغانستان عامل قتل سه خبرنگار بوده اند.

 

 

 

افزایش مبتلایان و مرگ بی‌صدای افغان‌ها در اثر کرونا

 

آمارهای منتشر شده در افغانستان نشان می‌دهد فوت شدگان در اثر ابتلا به ویروس کرونا طی ۲۴ ساعت گذشته روند افزایشی داشته و طبق آمار اعلام شده ۳۲۱ مبتلا و ۱۱ فوتی ثبت شده که نشان می دهد مجموع فوتی‌ها طی دو هفته به ۲۰۸ قربانی رسیده است.

 

به گزارش روز دوشنبه ایرنا، وزارت بهداشت افغانستان اعلام کرده است در شبانه‌ روز گذشته یک‌هزار و ۶۵۵ نمونه مشکوک ویروس کرونا در آزمایشگاه‌های وزارت بهداشت افغانستان در سراسر کشور تست شده که نتیجه آزمایش ۳۲۱ تن مثبت بوده است.

 

بر اساس این گزارش، آمار مرگ‌ومیر کرونا در موج دوم با گذشت هر هفته بیش‌تر می‌شود. در جریان دو هفته اخیر، دست‌کم ۲۰۸ بیمار کرونایی جان باخته‌اند. این آمار در مقایسه با هفته‌های پیش‌تر حدود ۲۵ درصد افزایش را نشان می‌دهد.

 

وزارت بهداشت افغانستان اعلام کرده است که با اضافه شدن این تعداد بیمار جدید، شمار مجموع مبتلایان به بیماری‌ کووید-۱۹ در سراسر کشور به ۴۹ هزار و ۲۷۳ تن رسیده و شمار فوتی‌ها نیز به یک هزار و ۹۷۱ تن افزایش یافته است.

 

هرچند این آمار وزارت بهداشت افغانستان مربوط به بیمارستانهایی است که دولت برای بیماری کووید- ۱۹ اختصاص داده اما در افغانستان بیشترین تعداد مبتلایان بدون اعلام آمار رسمی و در منازل خود بدون مراجعه به بیمارستان و انجام تست بسر می برند و حتی جان می دهند.

 

در حالی که آمار رسمی مبتلایان در افغانستان هنوز به ۵۰ هزار نفر نرسیده است اما حدود شش ماه پیش یک تحقیق وزارت بهداشت این کشور نشان داد که بیش از ۱۰ میلیون نفر در این کشوربه کووید- ۱۹ مبتلا شده اند.

 

دولت افغانستان و وزارت بهداشت این کشور طی هفته‌های اخیر برای مقابله موثر با این بیماری تمام مدارس و دانشگاه ها را تعطیل کردند و همچنین بدنبال آن دستور تعطیلی سالن های عروسی نیز صادر شد.

 

محمداشرف غنی رئیس جمهوری افغانستان هم تصمیم گرفت نشستی درباره چگونگی مقابله و جلوگیری از گسترش موج دوم کرونا در کاخ ریاست جمهوری هر دوهفته یکبار برگزار کند.

 

گزارش یکی از رسانه های افغانستان حاکی است در هفته های اخیر میزان مبتلایان و فوتی‌های کرونا ۲۵ درصد افزایش یافته است.

 

مردم افغانستان نگران هستند که با رسیدن فصل زمستان و سرمای شدید و آلودگی هوا، میزان مرگ و میر در اثر کرونا بیشتر شود اما با وجود این نگرانی‌ها و توصیه وزارت بهداشت برای استفاده از ماسک تنها ۳۰ درصد مردم از ماسک استفاده می کنند.

 

دومین نشست مقابله با ویروس کرونا دیروز یکشنبه در کاخ ریاست جمهوری افغانستان برگزار شد و چالش‌های وزارت بهداشت برای مقابله با آن مورد بررسی قرار گرفت.

 

«کووید ۱۹» اواسط ماه دسامبر سال گذشته (۲۴ آذر ۹۸) در شهر «ووهان» واقع در مرکز چین گزارش شد. ابتدا از این بیماری به‌عنوان ذات‌الریه نام‌برده می‌شد اما کمیسیون ملی بهداشت چین در ۳۰ دسامبر سال ۲۰۱۹ (۹ دی ۹۸) به‌صورت رسمی شیوع این ویروس را در چین اعلام کرد.

 

 

 

بشیر احمد ته‌ینج در مصاحبه اختصاصی: می‌خواهم رخصتی‌های رسمی را کم کنم

 

بشیر احمد ته‌ینج اخیرا پس از گرفتن رای اعتماد از مجلس نمایندگان کشور، به عنوان وزیر کار و امور اجتماعی کشور کارش را آغاز کرد.

 

بشیر احمد ته‌ینج، وزیر کار و امور اجتماعی جمهوری اسلامی افغانستان در مصاحبه اختصاصی با آژانس خبری اسپوتنیک افغانستان درمورد پلان‌ها، چگونگی تطبیق آنها، تاثیرات شیوع بیماری همه‌گیر ناشی از ویروس کرونا بر بازار کار در افغانستان، معلومات داده است.

 

اسپوتنیک: بیشتر از یک‌ماه میگذرد که مسوولیت جدید تانرا به عنوان وزیر کار و امور اجتماعی آغاز کردید کار های عمده که انجام دادید چه است؟

 

ته‌ینج: آنچه که برای وزارت از نظر من بسیار مهم بود اینست که در سال گذشته در زمیان شیوع ویروس کرونا بودجه ما بسیار کم شده بود امسال توانستیم که دلایل خود را برای وزارت قبول بداریم و یک بودجه خوب برای سال 1400 برای وزارت بگیریم با این بودجه میتوانیم که ضرر های سال گذشته را جبران کنیم و به همان قدر که وزارت کار امور اجتماعی مسوولیت هایش سنگین است یک مقدار قوت و استقامات بیشتر بدهیم و در این اشفته بازار کار افغانستان باید کار های اساسی کنیم به نظر من یگانه دستاورد که روی آن زیاد حساب میکنم همین گرفتن بودجه از وزارت مالیه است به نظر من تا اکنون شاید هیچ وزیر برای گرفتن بودجه به وزارت مالیه نرفته باشد اما من  خودم رفتم در جلسات شرکت کردم و استدال کردم تا آنرا قبول کردند. متاسفانه وزارت کار امور اجتماعی در چند سال گذشته زیاد مورد توجه نبود انگیزه کار در داخل آن نبود و تشویق در میان همکاران نیز نبود، من از روزیکه رفتم یک انگیزه جدید را در میان همکاران خود در مرکز و ولایات ایجاد کردیم. سفر به بامیان داشتم شاید در حدود بیست سال قبل تا اکنون نخستین وزیر کار بودیم که به بامیان رفتیم و قبل از آن به کندهار، به پروان، رفتیم و تلاش داریم به دیگر ولایات نیز برویم تلاش دارم تا انگیزه در میان همکارانم ایجاد کنم و بودجه را که از وزارت دریافت کردیم تا پایان سال آنرا تطبیق کرده بتوانیم. شما میدانید اکثریت وزارت ها بودجه خود در آغاز سال میگیرند اما تا پایان سال حتی پنجاه فیصد آنرا نیز تطبیق کرده نمی توانند. و این خود یکی از چالش های جدی در حکومت افغانستان است.

 

بنا بر این در سکتور های مختلف که مسوولیت داریم یک بازنگری جدی نیاز است و ما بر آن پرداختیم خدا مهربان است که در شش ماه آینده تا پایان سال آینده تغییرات جدی را مردم شاهد خواهند بود.

 

اسپوتنیک: قرار است که وزارت کار از چارچوب اعلان رخصتی ها بیرون شود؟

 

ته‌ینج: یقینن متاسفانه وزارت ما در ذهن مردم فقط همین است که تعطیلات را اعلام میکرد و این را نیز میگویم که از من هر کس پرسان میکرد وزیر صاحب رخصتی ها را زیاد میکنی یا کم اما من میخواهم بگویم که رخصتی ها را کم میکنم.

 

برای فعلن ما برای یک سال ایام رخصتی زیاد داریم در حدود بیشتر از دو ماه این کشور که ده‌ها مشکل دارد رخصتی ها کار ساز نیست این کشور به کار نیاز دارد.

 

در این قسمت نیز ما به همکاران خود گفتم که شما قبل از وقت و پیش از وقت به کار نیاید سر تایم به کار حاضر شوید. موارد را شاهد بودیم که از ساعت 9:30 میامدند داخل وزارت پس دوباره ساعت 12:00 میرفتند به نان چاشت دوباره دو ساعت بعد میامدند حتی یک تعداد پس نمی آمد و حتی شماری هم ساعت 2:30 خانه میرفتند.

 

این مثال برای دیگر وزارت خانه ها حتی دیگر ولایات که ریاست ها است صدق میکند مامورین حکومت که از همین حکومت معاش میگیرند باید پر انرژی با انگیزه کار کنند.

 

اسپوتنیک: براساس آمار وزارت کار و امور اجتماعی، کدام حرفه‌ها در افغانستان بالاترین معاش را دارند؟

 

ته‌ینج: بالاترین حقوق را خارجی ها میگیرند، بخش های تکنالوژی بخش های تخنیکی و بخش هایکه در افغانستان أفغان ها آن را یاد ندارد، مثلن در چاپ خانه های افغانستان بیشرین معاش را پاکستانی ها میگیرند مثلن در فابریکات صنایع در فابریکات غذا- ایرانی ها بیشترین معاش را میگیرند در بخش های تکنالوژی و آی تی و هم چنان مخابرات به صدها تن از کارکنان خارجی شامل کار اند، تنها کمپنی روشن 28 کارمند کانادایی را استخدام کرده بود. به همین علت بلند ترین معاش را کسانی میگیرند که متخصص در همان بخش ها استند. ما در افغانستان از 5600 فابریکه بیشتر داریم که بیشتر معاش را در این فابریکه ها افراد تخصصی و بیشتر متاسفانه خارجی اند معاش میگیرند، تلاش حکومت اینست که ما جایگزین اینها را تربیه کنیم به طور مثال انجنیر پاکستانی مهارت را که یاد دارد هیچ گاه به همکار افغان یاد نمی دهد.

 

مشکلات وجود دارد شما فکر کنید که ما میخواهیم برای سی تن از بانوان زمینه آموزش خیاطی را فراهم کنیم اما متاسفانه ما همین کار را بنا بر مشکلات نمیتوانم فراهم کنیم. اگر قرار باشد ما به اندازه همان کارگر پاکستانی یک افغان را تربیه کنیم این دشوار است و زمان زیاد نیاز دارد و بودجه بیشتر نیز نیاز دارد، و به همان نوع تکنالوژی نیاز است که ما متاسفانه به همان سطح نیستیم.

 

اسپوتنیک: در نتیحه شیوع بیماری همه‌گیر ناشی از ویروس کرونا، کدام حرفه‌ها کمتر از دیگران در افغانستان آسیب دیده اند؟

 

ته‌ینج: هیچ شغل نبوده که بودن آسیب بوده باشند اما شغل های کوچک بیشتر آسیب دیدند. چون این شغل ها با سرمایه گذاری کم و درآمد کم روز خود را سپری میکردند.  زمانیکه اینها عواید شان را از بازار کار در مدت یکماه یا مدت زیاد نتوانسته دریافت کنند اینها مطلقا آسیب پذیر شدند در این خصوص ما برای حکومت پیشنهاد کردیم که پاکت های کمکی برای اصناف داشته باشیم. البته اصناف که متضرر شده اند اما متاسفانه حکومت به دلیل مشکلات اقتصادی که دارد نتواسته در این بخش تا اکنون کاری انجام دهد.

 

اسپوتنیک: در سال جاری معاش و درآمد چه کسانی بالا رفته است؟

 

ته‌ینج: در آمد فروشندگان مواد خوراکی، طبابت و انچه که در واقع همان پنچ عنصر اساسی است لباس دارو سرپناه اینها بلندتر شده و بشر نیاز بر آن دارد و اما در بخش‌های ترانسپورت و دیگر موارد درآمد شان کمتر بوده است.

 

اسپوتنیک: کدام شغل‌ها در جریان بیماری همه‌گیر در افغانستان از بین رفته و چه شغل‌های جدید به میان آمده اند؟

 

ته‌ینج: در افغانستان هنوز یک سروی دقیق صورت نگرفته است اما سازمان جهانی کار تحقیق میکند که کدام شغل ها در زمان شیوع ویروس کرونا به میان آمده و کدام آنها از بین رفته است.

 

مثلن در حال حاضر گارسون ها در جهان کار هایشان را از دست داده اند.

 

و یا هم در حال حاضر خدمات بانکی از راه دور انجام میشود، حمل و نقل کمتر شده است. و ایده های جدید به میان آمده و حال میشود تحصیل را از راه دور انجام داد امار دقیق را نداریم متاسفانه ولی سازمان بین المللی کار روی این تحقیق دارد.

 

اسپوتنیک: وزارت کار و امور اجتماعی در قبال آمدن تغییرات در بازار کار پس از شیوع ویروس کرونا، چه اقداماتی روی دست گرفته یا خواهد گرفت؟

 

ته‌ینج: در سال گذشته ما بیشترین آمار بیکاری را داشتیم در حال 500 الی 600 هزار کارگر در افغانستان داریم و اینها کسانی اند که یا کارشان را از دست داده اند و یا هم نسبی بیکار اند، ما با سکتور خصوصی صحبت کردیم سکتور خصوصی الی 200 هزار کارگر را در سال 1400 شامل کار در موسسات و فابریکه ها خواهند ساخت.

 

و 100 هزار دیگر را حکومت شامل کار خواهند ساعت انشالله تلاش های ما را خواهیم کرد.

 

اسپوتنیک: انتقاد های زیادی از پرورشگاه های افغانستان وجود دارد از دید شما که تازه به این وزارت آمده اید چقدر این انتقاد ها بجا بوده؟

 

ته‌ینج: بخش بزرگ از انتقاد های مردم به جا است، آنچه که پرورشگاه باید انجام دهد و مکلفیت های که قبال اطفال یتیم دارند باید آنرا ادا کنند. در اینجا دو مساله است یکی عمدی که مسوولین پرورشگاه و حکومت نتوانسته کارشان را درست انجام دهد، به این معنی مثلن در تابلو 13 قلم مواد خوراکی داریم برای اطفال پرورشگاه و ما از حکومت پول برای خرید لوبیای خوب، بوره خوب، روغن خوب، برنج خوب میوه و دیگر موارد میدهم ولی فساد وجود دارد و چیزیکه در تابلو است در آنجا نمی باشد و این مساله در تبانی با کارمندان پرورشگاه ها انجام میشود.

 

و موضوع دوم ناتوانی خود حکومت افغانستان است، ما در پرورشگاه ها در همین زمستان استیم باید باید در تاریخ 15 قوس تمام اطفال لباس های گرم داشته باشیم، و ما به بسیار مشکل توانستیم که برای شش ولایت این را تنظیم کنیم.

 

شما فکر کنید که این تنها مساله لباس است دیگر اینکه این اطفال به سامان های بازی نیاز دارند، به وسایل ورزشی نیاز دارند.

 

اطفال پرورشگاه برایم میگویند که ما در اینجا مثل زندانی استیم و بیرون را بیشتر نمیبینیم مکتب همه چیز همین جا است ما به تفریح نیاز داریم حتی اینها چانس تفریح را ندارند این اطفال محروم اند از این همه موارد ما گفتیم که این اطفال را به هر جای به تفریح ببرید اما امنیت ما را کسی مسوولیت نمی گیرد.

 

با این همه مشکلات چطور شما فکر میکنید که اطفال سالم تربیه شوند. انشالله برای تغییر آن کوشش میکنیم و دست مارا به سوی افراد خیر دراز میکنیم که یک اکونت بانکی بنام همین اطفال ساخته شود و کمک جمع آوری شود.

 

روز قبل در کنفرانس اتاق های تجارت شرکت کردیم برای غضنفر صاحب گفتم در مورد مشکلات آنها وعده همکاری کردند و گفتند که مکتوب بدهید برای ما، انشالله همکاری میکنند.

 

و در ضمن ما استراتیژی پنج ساله برای پرورشگاه ها داریم که با تطبیق آن بخش بزرگ از مشکلات پرورش گاه های ما حل میشود.

 

اسپوتنیک: میزان بیکاری در افغانستان بلند است، چه پلان های برای آینده دارید تا میزان بلند بیکاری کمتر گردد و دیگر جوانان روانه‌ی کشور های بیرونی نشوند؟

 

ته‌ینج: امار از سوی احصایه مرکزی داده میشود، و از سوی وزارت اقتصاد نیز جمع آوری میشود قبل از 24 درصد بود بیکاری و در زمان کرونا بیشتر از 40 درصد بود و خط فقر نیز در بین 46 فیصد است در حال حاضر البته؛

 

البته بودجه منظور شد و این میتواند تغییرات عمده و گسترده را در این زمینه به میان آورد، و امید دیگر اینست که دنیا هنوز با افغانستان است شما شاید کنفرانس جینوا بودید که در آن برای افغانستان همکاری و تعهد کمک ها داده شد و این تعهدات بیشتر از 13 میلیارد دالر است و اگر این مساله نظارت خوب شود میتواند تغییر خوب را در بازار کار أفغانستان وارد کند.

 

اسپوتنیک: حکومت برای تطبیق برنامه هایتان چقدر با شما همکار است؟

 

ته‌ینج: اگر بگویم که در خصوص مسایل مالی حکومت کمتر توجه کرده است آن هم دلایل خود را دارد، افغانستان شاید به همین اندازه توانایی داشته که کرده است اما دید ما به سوی جامعه جهانی است که آنها ما را مثل سابق حمایت کند، یکی از خواست ها اینست که کارگران افغان را در کشور های جهان قبول کنند.

 

یعنی اعزام کارگر را به ایران، ترکیه ، قطر، حتی اتحادیه اروپا را بتوانیم انجام دهیم- خواست ما اینست که کارگر ما را قانونی بپذیرند.

 

 

 

خط و نشان طالبان: خروج کامل یا ادامه جنگ؟

 

جمهور : مقام‌های ارشد طالبان به امریکا درباره “نقض تعهدات” مبنی بر خروج نیروهای امریکایی از افغانستان در شش ماه آینده هشدار داده‌ و گفته‌اند، در صورتی که امریکا به تعهد خود عمل نکند، آنان با از سرگیری حملات نظامی بر نیروهای خارجی مقابله به مثل خواهند کرد.

 

جو بایدن؛ رئیس جمهوری منتخب امریکا در مبارزات انتخاباتی خود گفته بود که یک گروه کوچک از نیروهای امریکایی در افغانستان باقی خواهند ماند.

 

امریکا و طالبان در زمستان سال گذشته بعد از ۱۸ ماه مذاکره، توافقنامه صلح امضا کردند.

 

این موافقتنامه بر چهار محور متمرکز است: جلوگیری از استفاده از خاک افغانستان توسط هیچ گروه یا فردی علیه امنیت امریکا و متحدانش، اعلام یک برنامه زمانی برای خروج تمام نیروهای خارجی از افغانستان، آغاز مذاکرات بین الافغانی و توافق بر سر آتش بس جامع و دایمی.

 

امریکا با خروج شماری از نیروهایش در مدت ۱۳۵ روز بعد از امضای توافقنامه دوحه به بخشی از تعهدات خود عمل کرده است.

 

تهدید تازه رهبران طالبان نشان می دهد که توافقنامه دوحه همچنان شکننده است و با پایان یافتن دوره قدرت ترامپ در کاخ سفید، بیش از هر زمان دیگری در معرض خطر فروپاشی قرار می گیرد.

 

هشدار رهبران طالبان اما پیش از آنکه متوجه ترامپ باشد، خطاب به دولت آینده امریکا به رهبری جو بایدن است. با این وجود از این موضوع مهم نیز نمی توان چشم پوشید که این هشدار تهدیدآمیز رهبران طالبان در عین حال، یک انگیزه دیگر هم دارد و آن اعمال فشار غیر مستقیم بر دونالد ترامپ برای بیرون بردن همه نیروهای امریکایی از افغانستان، پیش از ترک کاخ سفید است.

 

رهبران طالبان ظاهرا به این نتیجه رسیده اند که رویکرد جو بایدن نسبت به صلح افغانستان هرچه باشد، بازگشت به دوره طلایی ترامپ، غیر ممکن است و آنها نمی توانند آنگونه که از ترامپ امتیاز گرفتند، از بایدن هم بگیرند؛ بنابراین، تمام تلاش خود را به کار می گیرند تا قبل از منقضی شدن دوره قدرت ترامپ، آخرین امتیازهای ممکن را کسب کنند که یکی از مهم ترین آنها خروج کامل یا بخش اعظم نیروهای امریکایی مستقر در افغانستان است.

 

این تهدید در عین حال، یک پیام دیگر هم دارد و آن قرار دادن دولت امریکا بر سر یک دوراهی دشوار است: ادامه جنگ یا خروج کامل. طالبان به این ترتیب، سعی می کنند در افغانستان آینده، بدون حضور نیروهای خارجی، یک دولت طالبانی تشکیل دهند، بی آنکه یک نیروی بازدارنده، مانع از تحقق آسان و اعمال آزادانه نقشه های آنان برای کنترل کشور شود.

 

رهبران آن گروه همچنین به توافق صلح خود با امریکا به عنوان یک «پیروزی» نگاه می کنند؛ رویدادی که با خروج کامل قوای خارجی از افغانستان، عملا طالبان را به مثابه طرف فاتح جنگ، معرفی خواهد کرد و طالبان این خروج را به «اخراج» تعبیر خواهند کرد. با این حساب، تهدید تازه رهبران آن گروه به معنای آن است که اگر امریکا به صورت صلح آمیز، خاک افغانستان را ترک نکند، طالبان و جهادی های متحد آن گروه، آماده ادامه جنگ هستند.

 

اگرچه حفظ یک جمع کوچک از نظامیان امریکایی در افغانستان، خطری جدی را برای آنها به وجود نمی آورد و بعید به نظر می رسد که طالبان بتوانند ضربه سنگینی بر نیروهای امریکایی وارد کنند؛ اما نفس ادامه جنگ و خشونت که ابزار قدرتمند طالبان برای تحمیل خود بر امریکا و دولت افغانستان محسوب می شود، هزینه امریکا برای حفظ این جمع کوچک را بسیار بالا می برد و در نهایت، شاید واشنگتن مجبور شود آخرین سربازان خود را نیز از افغانستان، خارج کند.

 

در این صورت، اتفاقی تاریخی برای طالبان رقم خواهد خورد؛ زیرا آن گروه برای قبضه کامل یا بخش اعظم قدرت، خیز برخواهد داشت و به یک قدرت سیاسی، نظامی، قومی و ایدئولوژيک بلامنازع در معادلات داخلی افغانستان، تبدیل خواهد شد؛ چیزی که می تواند خطر شکل گیری یک دولت تروریستی در جهان را تشدید کند و از آنسو، واکنش های متقابل اقوام و مذاهب داخل افغانستان و نیروهای نیابتی قدرت های ضد طالبان در منطقه و فرامنطقه را برانگیزد و چرخه خشونت را فعال نگه دارد.

 

در همه حال، ترامپ قماری پرهزینه و خطرناک با طالبان زده است و پیش بینی می شود که افغانستان و جهان تا سال های سال، تاوان سنگین این قمار کوته‌بینانه را بپردازند؛ زیرا از رهگذر معامله ترامپ، طالبان با تمام اوصاف و پیوندهای تروریستی اش اکنون به یک به نیروی مخوف و بی رقیب در افغانستان و منطقه تبدیل شده است.

 

 

 

آیا سیاست آمریکا در دوره جو بایدن تغییر می‌کند؟

 

مفهوم سیاست خارجی آمریکا در مداخله خلاصه می‌شود؛ واشنگتن به خاطر قدرت نظامی و اقتصادی خود همواره سعی کرده است تا از آنها برای نفوذ و سلطه بر دیگر کشورها بهره ببرد.

 

در طول سالیان گذشته این سیاست توانسته است نفوذ آمریکا را در جهان به همراه داشته باشد.

 

اما اکنون نیز چنین روندی می‌تواند در سیاست خارجی آمریکا جایگاهی داشته باشد؟

 

روشن است که با ظهور و بروز قدرت‌های جدید در دنیا، شاهد افول قدرت و نفوذ آمریکا در جهان هستیم.

 

تلاش‌های بی‌وقفه و عصبانیت‌هایی که از چهره آمریکا دیده می‌شود، نشان می‌دهد که نظام لیبرال سرمایه داری نگران آینده و نقش جهانی خود است.

 

تلاش‌های به شدت عصبی آمریکا در این روزها را باید به حساب آن گذاشت که این رژیم در بحث قدرت و نفوذ نفس‌های آخر خود را می‌کشد.

 

آمریکا چاره‌ای ندارد جز آن که بپذیرد قدرت‌های نوظهوری در دنیا شکل گرفته‌اند که باید آنها را تحمل کند و از هر گونه اقدامی علیه این قدرت‌های نوظهور که سال‌ها برای رسیدن به چنین جایگاهی تلاش کرده‌اند، بپرهیزد.

 

هر اندازه که آمریکا در تقابل با قدرت‌های نوظهور بایستد و دشمنی کند، هژمونی خود را تضعیف‌ کرده است.

 

آمریکا اکنون در نقاط گوناگون دنیا حضور نظامی و سیاسی دارد اما این حضور و نفوذ تضعیف شده است.

 

آمریکا در دوران جو بایدن اگر قصد تغییر در سیاست‌ها خارجی خود دارد، باید به حضور نظامی در کشورها و مناطقی از دنیا پایان دهد.

 

هزینه‌های سنگین حضور آمریکا و تقابل و تضاد با برخی کشورهای دنیا، اکنون به یک چالش جدی برای این کشور تبدیل شده است.

 

مردم آمریکا نیز خسته از سیاست‌های سردمداران خود هستند و در اعتراضات و تظاهراتی که در جریان انتخابات ریاست جمهوری در این کشور شکل گرفته است، نارضایتی خود را به سیاست خارجی حکام خود نشان می‌دهند.

 

مردم آمریکا خواهان رسیدگی به امور داخلی کشورشان هستند.

 

سال‌هاست که دولت‌های آمریکا نسبت به مسائل داخلی کشور بی‌توجه هستند و همین امر باعث شده تا مشکلات اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و حتی سیاسی در این کشور افزایش یابد.

 

تبعیض و بسیاری معضلات اجتماعی دیگر مردم آمریکا را رنج می‌دهد به همین خاطر است که برخی ایالت‌ها خواهان استقلال شده‌اند.

 

با وجود همه چالش‌هایی که آمریکا با آنها درگیر است، راهکار برون رفت از این مشکلات چیست؟

 

تنها راه ممکن برای نظام حاکم در آمریکا این است که دست از سر دنیا بردارد و به دخالت‌های خود در امور دیگر کشورها پایان دهد.

 

مهمترین چالش آمریکا اکنون در غرب آسیاست، هر چند در دیگر نقاط دنیا نیز چالش‌های زیادی دارد، در آمریکای لاتین، آسیای شرقی، کره شمالی و برخی دیگر از نقاط، اما مهمترین چالش آن، غرب آسیاست.

 

اگر آمریکا بتواند پس از سال‌ها حضور تخریبگرانه خود در منطقه غرب آسیا دل بکند و این منطقه را به حال خود بگذارد، مهمترین و بهترین تصمیم را گرفته است.

 

شاید تصور شود که کشورها و رژیم‌های عربی منطقه که تاکنون «گاو شیرده» برای آمریکا بودند، باز هم می‌توانند همین نقش را برای این کشور بازی کنند، اما شرایط اقتصادی و سیاسی این رژیم‌ها نیز بسیار شکننده شده و دیگر نمی‌توانند «گاو شیر ده» آمریکا باشند.

 

ایران اکنون در منطقه غرب آسیا دست برتر را دارد و یکی از همان قدرت‌های نو ظهوری است که توانسته است با پیشرفت‌های چشمگیر خود تبدیل به یک قدرت سازنده و مثبت در منطقه شود.

 

همه گرفتاری‌های موجود در غرب آسیا به خاطر حضور و دخالت آمریکاست.

 

جنگ‌هایی که در غرب آسیا واقع شده و در جریان است از سیاست‌های آمریکا سرچشمه می‌گیرد.

 

اگر اکنون در یمن مردم مظلوم این کشور از سوی رژیم سعودی و ائتلافی که راه انداخته قتل عام می‌شوند و جامعه جهانی نیز هیچ واکنشی نسبت به آن از خود نشان نمی‌دهد، به واسطه حمایت کاخ سفید از سران سعودی است.

 

اگر همچنان در عراق شاهد ناآرامی، بی ثباتی، حضور تروریست‌های تکفیری وهابی و اختلافات هستیم به خاطر حضور آمریکا و دخالت‌ها آن در این کشور است.

 

سوریه بیش از هشت سال است که درگیر گروه‌های تروریستی در سرزمین خود است، اما آیا آمریکا در مبارزه با تروریست‌ها نقش مثبت داشته است؟

 

لبنان عاجز از تشکیل یک دولت است و هر گاه دولتی بر سر کار آمده است با دخالت‌های آمریکا و اقداماتی که علیه آن انجام داده، مجبور به استعفا شده است.

 

بایدن برای رهایی از مشکلات و چالش‌هایی که آمریکا با آنها روبرو است، بهترین کاری که می‌تواند انجام دهد، پایان دادن به حضور مخرب خود در منطقه غرب آسیا و دیگر نقاط دنیاست.

 

هرگاه نظام حاکم بر آمریکا توانست چنین تصمیمی بگیرد، که البته تصمیم بسیار دشواری خواهد بود، می‌توان امیدوار بود که غرب آسیا و دیگر مناطق دنیا آرامش را به روی خود خواهد دید و آمریکا نیز شاید به آرامش دست یابد.

 

 

 

سمیع ‌خان حامد و «شورای دزدان»

 

سید مسعود حسینی : سرزمین عجایب‌المخلوقات که می‌گویند، همین‌جاست، دقیقاً همین‌جا. نه دورتر نه آن‌طرف‌تر، نه در قارۀ دیگر. شما همین سمیع‌خان را نگاه کنید. تا دیروز که مشاور نبود، پاچه‌هایش ورمالیده بود و هی به این انجمن و آن نهاد معدنی (ببخشید منظور نهاد مدنی است)، می‌دوید و شعر می‌خواند و نظر می‌داد و از کارکرد به قول خودش: «شورای دزدان» انتقاد می‌کرد که ملک را غارت کرده و مردم را تباه ساخته است. او همیشه در صف اول مبارزه قرار داشت و از مردم می‌خواست که صدا بلند کنند و در برابر این «شورای دزدان»، چون گوسپندان، خاموش ننشینند.

 

اما گوشی، بدهکار سخنان نغز آن شیرین‌گفتار نبود و مردم هم‌چنان ساکت و به تعبیر او گوسپندوار خاموش بودند. بیچاره حق هم داشت، وجدان بیدارش به او اجازه نمی‌داد که در برابر آن وضع اسف‌بارِ جامعه‌ی گوسپندی، سکوت کند. آخر تنها کاری که از دستش ساخته بود، همین آگاه‌کردن بود، یا به تعبیری آگاهانیدن. اما مردم چه؟ هم‌چنان ساکت و خاموش، هم‌چنان بی‌تفاوت و بی‌غم‌باش. حتی ناجوانان بع‌بع هم نمی‌کردند. نه از بابت گرسنگی خود، نه برای تشویق او. در این میان، تنها سمیع‌خان بود که از اوضاع و احوال تأسف‌بار جامعه درد می‌کشید و درد دلش را با انواع قوالب و قوافی و اوزانات و افاعیل بیان می‌کرد؛ شاید بدان امید که مردم از خربندگی برهند و به امیری رسند. البته امیری که نه، حداقل در جایگاهی قرار گیرند که دیگر در برابر ظلم و تعدی حکام فاسق گوسپند نباشند و صدای اعتراض‌شان را بالآخره در برابر سرنوشت خفت‌بار خود بلند کنند. باری سمیع‌خان سرانجام دل به دریا زد و رساترین شعر قرن را در وصف «شورای دزدان» سرود و اجزا و ابعاد آن شورای سرگردنه را که به‌دروغ در چاردیواری ارگ قرار گرفته بود، برجسته ساخت. بدان امید که فغان او بر آلام و مصایب مردم تأثیر مثبت گذارد و آن به تعبیر سمیع‌خان، گوسپندان، از چنگال گرگ رهایی یابند و مثل بچۀ آدم چند صبایی زندگی کنند. همان بود که صدای اعتراض خود را بر ضد حاکمیت چپاول‌گر و مردمِ از همه‌جا و همه‌چیز بی‌خبر، این‌گونه بلند کرد و سرمستانه ناله سرداد:

 

تا چور قانونی شود، شورای دزدان ساختند

 

گرگان دوباره جبهه‌یی بر ضد انسان ساختند

 

تاراج کردند آن کَرَت، اموال بیت‌المال را

 

از خانۀ ما بهر خود، این‌بار دکان ساختند

 

ای هم‌وطن! ای هم‌وطن! آواز خود را کن بلند

 

تا چند باشی گوسپند، تا چند باشی گوسپند؟!

 

در آن زمان شاید به مخیله‌ی هیچ‌کسی خطور هم نمی‌کرد که این شاعر دل‌سوختۀ مردم و وطن، روزی انجمن شعرا و نهاد مدنا را (ببخشید این‌جا هم منظور همان نهاد مدنی است) ترک کند و به عضویت «شورای دزدان» درآید و در کنار گرگان بر ضد انسان جبهه بگیرد و به تاراج بیت‌المال بپردزاد. القصه، شاید باورتان نشود که آن سمیع‌خان متذکره، یک‌باره چون احمد بادسر، سر از درون ارگ بیرون کرد و درست در وسط شورای دزدان مقام گرفت و مردم تا خبر شدند، او کارش را به احسن‌الوجوه انجام داد و سالانه بیش‌تر از سی‌وشش لک روپیه را تنها بابت کرایه‌جات موتر و منزل و دفتر، تحت‌الجیب گذاشت. معاش ماه‌وار هم که شیر مادرش. پول‌های سرمیزی و زیرمیزی و بغل‌میزی هم که احتمالاً بابت دلالی دریافت کرد بماند سر جای خود. هرچه بود در وادی أنّهم یقولون ما لایفعلون، سرگردان شد و در مقام إلاالذین فرود نیامد. در این میان اما چیزی که باقی ماند، گوش کر مردم و شعر نغز آن ابرص‌الشعراء است که از زبان خودش شنیدنی‌تر می‌نماید!

 

 

 

اوراسیا تایمز: تحرک جدید در پروژه بندر چابهار با شریکان جدید خارجی

 

پایگاه خبری اورسیا تایمز گزارش داد در حالی که ایران ، هند و ازبکستان اولین نشست کارگروه سه جانبه درباره بهره برداری مشترک از بندر ایرانی چابهار را برگزار می کنند ، این بندر بار دیگر در کشور هند به خبرها بازگشته است.

 

به گزارش ایرنا به نقل از اوراسیا تایمز ،  این نشست سه جانبه قرار است روز ۱۴ دسامبر – امروز دوشنبه ۲۴ آذر ماه – برگزار شود و ایران و ازبکستان در سطح معاون وزیر و هند با حضور یک مقام در سطح دبیر وزارتخانه در این نشست شرکت دارند.

 

وزارت امور خارجه هند در یک بیانیه مطبوعاتی اعلام کرد: این (پروژه) فرصتهای اقتصادی برای جامعه تجاری و کسب و کار منطقه خواهد گشود. علاوه بر ازبکستان ، سایر کشورهای آسیای میانه هم به استفاده از این بندر علاقه نشان داده اند. هند درصدد همکاری نزدیک با کشورهای منطقه در باره این موضوع است.

 

وزارت خارجه هند تاکید کرد که این کشور از علاقه مندی ازبکستان برای استفاده از بندر چابهار استقبال می کند چرا که این امر فرصتهای اقتصادی برای جامعه تجاری منطقه خواهد گشود.

 

در همین زمینه اکونومیک تایمز گزارش داده که مسیر تجاری بین هند و ازبکستان می تواند برای هند به منظور ایجاد جای پایی در افغانستان سومند باشد. ازبکستان یک اتصال خط آهن به افغانستان برای اتصال به شبکه خط آهن ایران احداث کرده و به استفاده از بندر چابهار به عنوان دروازه ورودی به منطقه اقیانوس هند چشم دارد.

 

نکته شایان توجه اینکه بندر چابهار ایران به بندر گوادر پاکستان نزدیک است که چین در حال توسعه آن در چهارچوب “کریدور اقتصادی چین- پاکستان” است. این بندر چین را از طریق ابتکار کمربند و جاده به اقیانوس هند مرتبط می کند.

 

ایران نه تنها دروازه ورودی هند به افغانستان و آسیای میانه از طریق بندر چابهار است بلکه دروازه ورود هند به اوراسیا و روسیه از طریق کریدور حمل و نقل بین المللی شمال –جنوبی (INSTC) به شمار می رود.

 

روابط ایران با چین در سالهای اخیر به میزان قابل ملاحظه ای بهبود یافته و دو کشور در نظر دارند یک قرارداد بزرگ اقتصادی و امنیتی به ارزش ۴۰۰ میلیارد دلار امضا کنند که این مساله می تواند فاصله ای بین هند و تهران ایجاد کند هر چند این قرارداد راه تنفسی برای اقتصاد ایران است که از تحریمهای آمریکا ضربه خورده است.

Updated: دسامبر 15, 2020 — 9:20 ب.ظ