اخبار روز : عقب‌نشینی ترامپ از مواضع خود درباره کرونا؛ اوضاع بدتر خواهد شد، ماسک بزنید

 

اخبار روز :

عقب‌نشینی ترامپ از مواضع خود درباره کرونا؛ اوضاع بدتر خواهد شد، ماسک بزنید

President Donald Trump at White House briefing, 21 July 2020حق نشر عکسREUTERS

دونالد ترامپ در نخستین حضور مجدد خود در کنفرانس‌های خبری کاخ‌سفید پیرامون همه‌گیری کرونا از مواضع قبلی خود عقب‌نشینی کرد و ضمن پذیرش وخامت اوضاع گفت که “شرایط پیش آن که روی به بهبودی برود، بدتر خواهد شد”. او همچنین از همه مردم آمریکا خواسته که ماسک بزنند و این عمل را “میهن‌پرستانه” خوانده است.

این در حالی است که رئیس‌جمهوری آمریکا خود از زدن ماسک امتناع می‌کند و در چند ماه گذشته بارها از تاکید بر نقش ابزار پیش گیرنده از سرایت ویروس جدید کرونا، چون ماسک تنفسی، خودداری کرده بود.

آن طور که گزارش شده، اکنون مشاوران آقای ترامپ به او توصیه کرده‌اند که با توجه به اوج گرفتن دوباره ابتلا به این ویروس باید لحن خود را عوض کند.

حضور دوباره آقای ترامپ در کنفرانس‌های خبری کرونا امروز، سه‌شنبه ۲۱ ژوئیه، در حالی صورت گرفت که به گزارش روزنامه نیویورک تایمز، برای نخستین بار در ماه ژوئیه، تعداد درگذشتگان کرونا طی ۲۴ ساعت گذشته فراتر از ۱۰۰۰ نفر رفته است. کارشناسان از یک ماه قبل هشدار داده بودند که با شروع دوباره اوج گرفتن نمودارهای ابتلا، باید منتظر افزایش جان باختگان هم بود.

کنفرانس‌های خبری کاخ‌سفید درباره کرونا تا ماه آوریل به طور روزانه و منظم برگزار می‌شد اما پس از آن که در خلال یکی از آنها آقای ترامپ گفت “شاید تزریق مواد ضدعفونی کننده راه حل مقابله با ویروس کرونا باشد”، دیگر به طور روزانه برگزار نشد و آقای ترامپ هم تا امروز، سه‌شنبه، ۲۱ ژوئیه، در معدود دفعاتی که مایک پنس این کنفرانس‌ها را برگزار کرد، شرکت نداشت.

آقای ترامپ اما امروز، سه‌شنبه، در نخستین حضور خود بعد از حدود سه ماه، لحنی کتابی‌تر و نزدیک به نحوه اظهارات مقام‌های بهداشتی و پزشکی پیشه کرد و هشدار داد: “متاسفانه اوضاع احتمالا پیش از آن که رو به بهبودی بگذارد، وخیم‌تر خواهد شد.”

او افزود: “ما از همه می‌خواهیم که در اماکنی که امکان فاصله‌گیری فیزیکی وجود ندارد، حتما ماسک بزنند. لطفا ماسک تهیه کنید. خوش‌تان بیاید یا نیاید، ماسک زدن فایده و اثر مهمی دارد و ما باید هر آنچه از دست‌مان بر می‌آید انجام دهیم.”

آقای ترامپ که نظرسنجی‌ها فاصله اقبال او برای انتخاب مجدد را به نسبت جو بایدن، دموکرات، زیاد نشان داده‌اند، در چند ماه گذشته با انتقادهای فراوانی از نحوه عملکردش در مقابله با کووید۱۹ روبرو بوده است.

آقای ترامپ را در کنفرانس خبری امروز کارشناسان و خبرگان بهداشتی چون دکتر آنتونی فاوچی همراهی نمی‌کردند. رئیس‌جمهور آمریکا هم سخنان خود در این کنفرانس خبری را کوتاه و متمرکز بر موضوع نگه داشت و از رویارویی با خبرنگاران هم پرهیز کرد و تنها به چند سوال جواب داد.

کنفرانس های خبری او در ماه مارس و آوریل گاه به دو ساعت می رسید و صحنه ای برای جدال او با خبرنگاران و از نظر برخی، پلتفرمی برای تبلیغ سیاسی آقای ترامپ در روزهایی شده بود که به علت قرنطینه‌های کرونا، نه او و نه جو بایدن نمی‌توانستند میتینگ‌های انتخاباتی برگزار کنند.

توصیه‌های آقای ترامپ چه بود؟

آقای ترامپ که تا همین چند روز پیش و در خلال بازدید از یک بیمارستان نظامی در حومه واشنگتن با ماسک روبروی دوربین‌ها دیده نشده بود، روز سه‌شنبه گفت: “ما از همه آمریکایی‌ها می‌خواهیم که ماسک بزنند، فاصله‌گذاری فیزیکی را رعایت کنند و تا می‌توانند بهداشت را رعایت کنند و به کرات دستهایشان را بشویند”. از افراد در معرض خطر هم خواست که در خانه بمانند و “پناه بگیرند”.

“ما از جوانان آمریکایی هم می‌خواهیم که از تجمع در میکده‌ها و دیگر اماکن سرپوشیده پرهیز کنند، ایمن و هوشیار بمانند.”

اخبار مرتبط

تحریم سر سفره؛ آبگوشت و پلو مرغ در ایران چقدر گران شده است؟

تورم خوراکی‌ها

خروج آمریکا از توافق هسته‌ای در اردیبهشت ۱۳۹۷ و بازگشت تحریم‌ها در دو سال اخیر، قیمت مواد غذایی را تا حدود سه برابر افزایش داده و هزینه‌های تحریم را سر سفره آورده است. البته تورم و مخصوصا گرانی خوراکی‌ها در ایران، طی ۱۰ سال اخیر ادامه داشته و اگر قیمت‌ها را با آغاز دهه مقایسه کنیم، قیمت بیشتر خوراکی‌های اساسی بیش از ۱۰ برابر شده‌است.

برای نشان دادن شدت افزایش قیمت مواد خوراکی، در این گزارش، هزینه حدودی تهیه سه وعده غذای معمول در ایران طی سال‌های مختلف محاسبه شده است. قیمت این وعده‌ها، به همراه چای و قند برای چهار نفر در روز‌های اخیر، با دو سال قبال مقایسه شده است. برای به دست آوردن تصویری بزرگ‌تر، قیمت همان خوراکی‌ها در سال‌های ۱۳۸۹ و ۱۳۹۴ هم محاسبه شده است. این دو تاریخ شوک تورمی دور اول تحریم‌های مالی و نفتی آمریکا علیه ایران منعکس می‌کند.

با این توضیح که این قیمت‌ها، میانگین قیمت در تهران است و ممکن است با آنچه شما در محل زندگی خود می‌بینید تفاوت داشته باشد. همچنین قیمت‌های نهایی برای ساده شدن گرد شده و ممکن است با جمع قیمت‌هایی که در فهرست‌ها می‌بینید تفاوت داشته باشد. در این محاسبات هزینه پخت و پز در نظر گرفته نشده است.


پلو مرغ

قیمت مرغ در دو سال اخیر حدود دوبرابر و در حدود ده سال شش برابر شده است. قیمت رب گوجه فرنگی هم در دو سال اخیر سه برابر شده است. نتیجه، افزایش قیمت حدود دو برابری یک وعده پلومرغ برای چهار نفر در دو سال اخیر است. البته قیمت در یک دهه بیش از هفت برابر شده است.

قابل کلیک

دیزی (آبگوشت)

افزایش حدودا سه برابری قیمت گوشت قرمز در دو سال اخیر به همراه سایر مواد خوراکی، باعث شده امسال تهیه دیزی برای چهار نفر حداقل دو و نیم برابر گرانتر از دو سال پیش باشد. در مقایسه با ۱۰ سال قبل هزینه تهیه این خوراک بیش از ۹ برابر شده است.

قابل کلیک

این نمودار، افزایش قابل توجه قیمت این دو غذا را در یک دهه اخیر نشان می‌دهد

هزینه حدودی تهیه یک وعده برای چهار نفر

منبع: تحقیقات بی‌بی‌سی

املت

قیمت تخم مرغ طی یک دهه در ایران ۱۱ برابر و قیمت گوجه فرنگی ۱۵ برابر شده است. قیمت املت هم حدودا در دو سال بیش از دو و نیم برابر شده است.

قابل کلیک

چای قند پهلو

دم کردن چای برای چهار نفر در یک قوری هم در دو سال اخیر بیش از دو برابر شده است، در ده سال، بیش از ۱۰ برابر. دلیلش هم وارداتی بودن چای و وابستگی آن به قیمت دلار است.

قابل کلیک


آیا قدرت خرید هم بالا رفته است؟

مقایسه قیمت‌های بالا شاید در نگاه اول، به نظر ساده انگارانه باشد، چون در طول ده سال اخیر، تورم پول را بی ارزش کرده اما درآمدها هم بالا رفته است.

در نظر بگیرید، که وعده‌های بالا، به عنوان صبحانه و نهار و شام و دو وعده هم چای، خوراک روزانه یک خانواده در ایران باشد. جدول زیر نشان می‌دهد که با حداقل دستمزد برای چند روز می‌توان چنین سفره‌ای چید.

سال هزینه خوراک یک روز (صبحانه، شام،‌نهار و چای) با حداقل حقوق برای چندر روز می‌توان غذا خرید؟
۱۳۸۹ ۱۸ هزار تومان ۱۷ روز
۱۳۹۴ ۴۳ هزار تومان ۱۷ روز
۱۳۹۷ ۶۸ هزار تومان ۱۴ روز
۱۳۹۹ ۱۸۴ هزار تومان ۱۲ روز

ارتباط تحریم و دلار با غذا در ایران

تجربه یک دهه اخیر نشان می‌دهد که بازار مواد خوراکی، حساسیت شدیدی به افزایش قیمت ارز دارد، که البته با توجه به ارتباط نزدیک تولید خوراک با واردات مواد اولیه، قابل توجیه است.

نمودار زیر با نگاهی به سه دوره تاریخی در ده سال اخیر نشان می‌دهد که چطور تحریم و گرانی دلار، قیمت مواد خوراکی (تورم خوارکی‌ها) را بالا برده است.

تورم خوراکی‌ها در ایران

مقایسه تورم ماهانه نقطه به نقطه در سه دوره تاریخی

منبع: مرکز آمار ایران

برای نشان دادن اثر دلار بر تورم خوراکی‌ها، متوسط قیمت دلار در هر ماه، با ماه مشابه سال قبل محاسبه شده است (فرض کنید تورم نقطه به نقطه دلار) شکل این نمودار با نمودار بالا، تاثیر تغییر قیمت دلار را بر قیمت مواد خوراکی نشان می‌دهد.

تورم دلار

تغییر متوسط قیمت دلار نسبت به ماه مشابه سال قبل (درصد)

منبع: bonbast.com/ بانک مرکزی ایران

البته از زاویه دیگر، افزایش قیمت دلار به معنی کاهش ارزش پول و بالا رفتن قیمت‌ها است. اما در سال‌های اخیر مقام‌های ایران این ارتباط بدیهی‌ را رد کرده و در مواردی با برخورد امنیتی با گرانی مقابله کرده‌اند که البته عددهای این گزارش نشان می‌دهد نتیجه‌ای هم نداشته است.

 

کرونا؛ رهبران اروپا سرانجام بر سر بودجه بازسازی اقتصادی توافق کردند

در ۲۰ سال گذشته این طولانی ترین‌نشست اتحادیه اروپا به شمار می‌رود که چهار روز و حدود ۹۰ ساعت به طول انجامید.حق نشر عکسGETTY IMAGES
Image captionدر ۲۰ سال گذشته این طولانی ترین‌نشست اتحادیه اروپا به شمار می‌رود که چهار روز و حدود ۹۰ ساعت به طول انجامید.

رهبران اتحادیه اروپا پس از چهار شب مذاکره در بروکسل، بر سر یک بسته عظیم بازسازی اقتصادی برای ترمیم اثرات شیوع ویروس کرونا توافق کردند.

۲۷ کشور اتحادیه اروپا بر سر ارائه یک بسته کمک‌های مالی به ارزش ۷۵۰ میلیارد یوررو (معادل ۸۵۹ میلیارد دلار) برای مقابله با تاثیرات اقتصادی این بیماری توافق کردند.

هر چند هنوز جزئیات این توافق به بیرون درز نکرده است اما امانوئل مکرون رئیس جمهوری فرانسه گفت “این یک روز تاریخی است”.

شارل میشل، رئیس شورای اروپا اولین نفری بود که در توییتی از این توافق خبر داد و نوشت که این توافق نشان‌دهنده مسئولیت جمعی و اعتقاد به آینده مشترک است.

بر اساس سندی که خبرگزاری فرانسه مشاهده کرده است، یکی از بخش‌های اصلی این توافق، برنامه کمک مالی به ارزش ۳۹۰ میلیارد یورو به کشورهایی است که بر اثر شیوع شدید کرونا با آسیب فراوانی روبرو شدند.

این مذاکرات در حالی برای چهار روز به طول انجامید که تنها برای دو شب برنامه‌ریزی شده بود.

در ۲۰ سال گذشته این طولانی ترین‌نشست اتحادیه اروپا به شمار می‌رود که چهار روز و حدود ۹۰ ساعت به طول انجامید. مذاکرات سال ۲۰۰۰ در شهر نیس فرانسه، پنج روز طول کشید.

کشورهای عضو اتحادیه بر سر این تصمیم به دو دسته تقسیم شده بودند: یک دسته کشورهایی که از کرونا به شدت خسارت دیده بودند و دیگری کشورهایی که نگران هزینه بازسازی اقتصادی بودند.

بسته پیشنهادی خانم فون درلاین شامل کمک مالی و وام برای تمامی اعضای اتحادیه اروپاست.

شیوع ویروس کرونا به اقتصاد تمامی ۲۷ کشور عضو اتحادیه آسیب فراوان زده در حالی که تعدادی از کشورهای جنوب اروپا حتی قبل از این بحران هم با مشکل بدهی خارجی مواجه بودند.

اورسلا فون درلاین، رئیس کمیسیون اتحادیه اروپا، خواستار اختصاص ۷۵۰ میلیارد یورو (معادل ۶۷۰ میلیارد دلار) به بازسازی اقتصادهای اروپایی آسیب دیده از “بحران بی سابقه” ویروس کرونا شده و طرح این پیشنهاد را “لحظه ای تاریخی برای اروپا” توصیف کرده بود.

با افزودن ۷۵۰ میلیارد یورو به بودجه ۱.۱ تریلیون یورویی اتحادیه اروپا برای سال های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۷، کمیسیون اروپا ۱.۸۵ تریلیون یورو در اختیار خواهد داشت تا به گفته خانم فون درلاین بتواند “اقتصادهای ما را به تحرک مجدد در آورد و متضمن آن باشد که اروپا به پیش خواهد تاخت.”

با افزودن بسته اولیه نجات اقتصادی شامل ۵۴۰ میلیارد یورو، کل بودجه کمیسیون برای این دوره به ۲.۴ تریلیون یورو افزایش خواهد یافت.

 

طالبان سازمان دهندگان “تبانی” با روسیه را افشا کردند

سهیل شاهین: منافع اقتصادی گروه های خاصی از نخبگان آمریکایی با جنگ در افغانستان گره خورده است که مصروف تهیه مهمات و تجهیرات هستند.

به گزارش اسپوتنیک، سازمان دهندگان “تبانی” طالبان با روسیه  می تواند از میان نمایندگان هسته قدرت‌مدار در “حزب جنگ” ایالات متده آمریکا باشند.

این موضوع را سهیل شاهین، سخنگوی دفتر سیاسی گروه طالبان در قطردر گفتگو با “افغانستان.رو” بیان داشته است.

به گفته وی ، یک سری از مقاله که در نیویورک تایمز به نشر رسید، برای آن سیاستمداران و نظامیان که علاقمند به ادامه درگیری مسلحانه هستند و مخالف روند صلح افغانستان می باشند، سودمند است.

شاهین گفت: “منافع اقتصادی گروه های خاصی از نخبگان آمریکایی با جنگ در افغانستان گره خورده است که مصروف تهیه مهمات و تجهیرات هستند” . وی گفت که پایان جنگ با بهینه سازی اقتصادی همراه می باشد.

وی همچنین افزود كه هنوز هیچ اجماعی میان نخبگان آمریكا در مورد روند صلح در افغانستان ایجاد نشده است.

این سخنگوی گفت: “ما چنین نشریاتی را ناشی از مبارزات سیاسی داخلی در ایالات متحده مشاهده می کنیم و معتقدیم که اینگونه کارزارها توسط مخالفان روند صلح افغانستان برگزار می شود”.

وی توجه را به این واقعیت جلب كرد كه درگیری مسلحانه تقریباً 20 سال است كه ادامه دارد ، اما قبلاً چنین اتهاماتی مطرح نشده است. ظاهر آنها اکنون نشان می دهد که روند صلح به مرحله نهایی خود نزدیک شده است.

با این حال ، شاهین از اجرای توافق نامه منعقد شده در قطر ابراز نارضایتی کرد، اما مقصر این امر مقامات رسمی کابل را می داند.

پیش از این ، دولت افغانستان از آزادی حدود 600 زندانی طالب، امتناع ورزید و گفته شد که این افراد به جرایم جنایی سنگین متهم می باشند.

توافق ترامپ طالبان در مرحله نهایی؛ نشانی از صلح نیست

گرچه توافق دولت واشنگتن با طالبان از نخستین ضرب‌الاجل کلیدی خود عبور کرده است اما امیدها نسبت به برقراری صلح در افغانستان مثل همیشه تیره و تار به نظر می‌رسد.

به گزارش ایسنا، پایگاه خبری هیل در گزارشی می‌نویسد، توافق آمریکا-طالبان به تازگی وارد صد و سی و پنجمین روز شد؛ نقطه‌ای که ارتش آمریکا باید تا آن روز نیروهای خود را به ۸۶۰۰ تن کاهش می‌داد و از پنج پایگاه خارج می‌شد. به گفته پنتاگون، هر دو هدف تحقق یافته‌اند.

در همین حال، طوفان به وجود آمده در پی گزارش منتشر شده از اینکه روسیه به شبه‌نظامیان طالبان برای کشتن نیروهای آمریکایی جایزه پیشنهاد داده و حمله طالبان به یک مجتمع اطلاعاتی در شمال افغانستان انتظارات و توقعات اندک کنونی نسبت به پایان طولانی‌ترین جنگ آمریکا تاکنون را پایین‌تر آورده است.

یک روز پس از صد و سی و پنجمین روز، ژنرال فرانک مک‌کنزی، فرمانده فرماندهی مرکزی آمریکا تصویر هولناکی از دورنماهای پیشرفت‌های بیشتر ارائه کرد.

وی گفت: ما انتظار داشتیم شاهد کاهش خشونت‌ها باشیم. در حالی که شبه‌نظامیان طالبان بسیار مراقب بودند که به نیروهای آمریکایی یا ائتلافی حمله نکنند، اما در حقیقت خشونت‌ها نسبت به افغان‌ها بیشتر از دوران اخیر شده است. این یکی از خشن‌ترین دوران‌های جنگ است که ما تا به امروز شاهد آن بوده‌ایم.

این توافق میان آمریکا و طالبان قصد داشت تا مذاکرات میان طالبان و دولت کابل را مقدم‌تر قرار دهد؛ موضوعی که برای یک صلح واقعی در افغانستان ضروری و حیاتی محسوب می‌شود. این سند ۱۰ مارس را به عنوان تاریخ شروع این مذاکرات ذکر کرده بود.

اما با گذشت چندین ماه هنوز این مذاکرات در بحبوحه توقف تبادل زندانیان و افزایش حملات طالبان آغاز نشده است.

در حمله روز دوشنبه، طالبان یک خودروی بمب‌گذاری شده در خارج از یک مجتمع اطلاعاتی افغان را منفجر کرد و سپس به مدت چندین ساعت با نیروهای افغان در داخل این مجتمع جنگید، ۱۱ تن را کشت و بیش از ۶۰ تن دیگر را زخمی کرد.

شورای پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) در بیانیه‌ای گفت: سطح کنونی خشونت به ویژه به خاطر حملات طالبان علیه نیروهای امنیتی و دفاع ملی افغان کاملا غیرقابل قبول است و باعث بی‌ثباتی می‌شود و اطمینان در روند صلح را متزلزل می‌سازد.

زلمی خلیلزاد، نماینده ویژه آمریکا که با طالبان درباره این توافق مذاکره کرد، حمله روز دوشنبه را محکوم کرد با این حال نقطه عطف این توافق را که به صد و سی و پنجمین روز رسیده تحسین کرد.

توافق آمریکا-طالبان همچنین درخواست کرده اگر طالبان به تعهداتش برای جلوگیری تروریست‌ها از استفاده از افغانستان برای انجام حملات علیه غرب جامه عمل بپوشاند، آمریکا ظرف ۱۴ ماه به طور کامل از افغانستان خارج شود. اما ژنرال مک‌کنزی علاوه‌ بر تاکید بر تشدید خشونت‌ها، درخصوص اینکه طالبان به تعهدات مقابله با تروریسمش عمل کند، ابراز شک و تردید کرد.

حزب‌التحریر؛ جریانی نوظهور در افغانستان

این روزها در دانشگاه‌ها و در میان جوانان افغانستان درباره انها بیشتر گپ می‌زنند؛ جریانی سیاسی که ضمن مخالفت با طالبان و داعش، با دموکراسی هم دشمن است و همچنان ایده خلافت را آرزومند است.

حزب التحریر به دنبال سیستم خلافت در پی آن است یک خلیفه برای تمامی کشورهای اسلامی تعیین کند. لذا همه دولت‌ها را دولت کفر می‌داند. حتی دولت مجاهدین را نیز دولتی ملی می‌خواند چراکه محدود به مرزهای تعیین‌شده امروزی بوده است.

اساساً هیچ تصور تاریخی مشخصی از حکومت اسلامی ندارند به‌گونه‌ای که حتی خلافت عثمانی را نیز خلافت اسلامی نمی‌دانند.

مفاهیم اساسی که این تفکر با آن سروکار دارد عمدتاً سیاسی و دینی هستند. نظام خلافت، نظام کفر، طاغوت و محارب مهم‌ترین عناصر فکری آنان است.

ازنظر این گروه زنان می‌توانند در هر رشته‌ای که علاقه دارند درس بخوانند اما در برنامه‌های تفریحی با نامحرمان نباید شرکت کنند و اعمال حرام از قبیل خوانندگی در میان عموم، رقص یا کار در صنعت مد و فشن یا حضور در تبلیغات عمومی انجام ندهند.

منش این حزب در وب‌سایت رسمی آن این‌گونه شرح داده‌شده است که:

«حزب التحریر شیوه فعالیت خویش را از سیرت رسول‌الله (صلی‌الله و علیه وسلم) اخذ نموده است. اگر به دقت به دوران مکی تا زمان تأسیس دولت اسلامی در مدینه توسط پیامبر (صلی‌الله و علیه وسلم) بنگریم، چنین استنباط می‌شود که دارای سه مرحله مشخص ذیل می‌باشد:

اول: مرحلهٔ تثقیف (فرهنگ سازی)؛ در این مرحله در جهت تربیت اشخاص مؤمن و با فکر و اندیشه سیاسی تلاش می‌شود تا بتوانند گروه سیاسی تشکیل دهند.

دوم: مرحلهٔ تفاعل (کارزار فکری و سیاسی)؛ در این مرحله با امت کار می‌شود تا برای حمل اسلام آماده شده و اسلام را به عنوان عامل سرنوشت ساز خود بدانند و برای پیاده سازی آن در زندگی فعالیت و تلاش نمایند.

سوم: مرحلهٔ تسلیم شدن حکومت و تطبیق همه جانبه و انقلابی اسلام در داخل است که باید اسلام را به عنوان رسالت جهانی از طریق دعوت و جهاد به همهٔ عالم برساند. پیامبر (صلی‌الله وعلیه وسلم) در مکه فعالیت‌های خویش را به مبارزات فکری و سیاسی متمرکز ساخته بود و افکار عامه را بصورت عموم بسوی اسلام فرا می‌خواند و در برابر حکام وقت مبارزه فکری و سیاسی می‌کرد.

پیامبر افکار اسلامی را در میان مردم ترویج و همه را بسوی آن دعوت می‌نمود. بنابراین حزب نیز به این طریقه وفادار بوده و پیروی از آن را واجب می‌داند.»

بدین اساس حزب التحریر برای نشر افکار اسلامی از طریق تفاعل (تعامل) با مردم و استفاده از روشهایی مثل: حلقات تثقیف، سخنرانی‌ها، سمینارها، کنفرانس‌ها، صفحات اینترنتی و چاپ کتب و مجلات است که بصورت گسترده تلاش و فعالیت می‌نماید تا نظام‌های حاکم غیر اسلامی را به چالش کشیده بجای آن نظام کامل و شامل اسلامی را به عنوان راه و رسم زندگی عرضه نماید.»

جزئیات سنت سیاسی این حزب در کتاب «منهج حزب التحریر برای تغییر» معرفی شده است.

هدف اصلی و اولیه حزب، انتشار پیام و فکر و ایدئولوژی حزب است که در ۳ مرحله صورت می‌گیرد.

استخدام افراد مختلف تا رسیدن به یک سری افراد پایه‌ای و محکم در راه حزب ۲- تبلیغات برای سیستم خلافت به عنوان بهترین راه حل جامعه مسلمانان ۳- کسب قدرت به کمک دولتی‌ها و ارتشی‌ها بدون خشونت.
این گروه به حسب پیروی از سنت مکی پیامبر، مخالف خشونت نظامی است ولی بخشی از افراد آن طرفدار طالبان هستند.

در سال ۲۰۰۹، سی نفر از اعضای آن به جرم «حرام دانستن انتخابات» دستگیر شدند و بعضی از آنان به دو سال زندان محکوم شدند.

از آن به بعد این گروه غیرقانونی اعلام شد و فعالیتش به صورت زیرزمینی ادامه پیدا کرد.

آغاز فعالیت این گروه به درستی مشخص نیست. گفته می‌شود که فعالیت این گروه از سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷ شروع شده است اما مطرح شدن آن در فضای رسانه‌ای افغانستان به سال ۲۰۰۸ باز می‌گردد.

کابل و کاپیسا نقطه شروع فعالیتهای این گروه بوده است. بنیانگذار این گروه در افغانستان مشخص نیست و گفته می‌شود که افراد اولیه آن از پاکستان یا آسیای مرکزی یا اروپا آمده‌اند.

هیچ یک از اعضای حزب حق ندارند تا در سمتهای بالای دادگستری، قوه مقننه و دولت منصوب بشوند. علت این است که قوانین را بر اساس شریعت نمی‌دانند و آنها را قوانین بشری می‌خوانند. همچنین وارد نیروهای امنیتی نمی‌شوند چراکه بودجه این سازمان نیز توسط خارجی‌ها تأمین می‌شود.

مناطق اصلی فعالیت آنان بدخشان، تخار، کاپیسا، کابل و هرات بوده است. در سالهای اخیر فعالیت آنان در غرب افغانستان و ولایت نیمروز افزایش یافته است.

این گروه افراد خود را از طریق حلقات خود جذب می‌کند. حلقاتی که در مناطق مختلف با هدف مطالعه ایدئولوژی گروه، به دو زبان فارسی و پشتو دایر می‌شود.

این حلقات دارای سلسله مراتبی است که اعضا می‌توانند با توجه به پیشرفت و تقویت فکر و شخصیت در آن صعود کنند. این گروه اقدام به برپایی سمینارهای مختلفی نیز کرده است. از جمله آنها سمیناری را در رابطه با فساد در دولت بود. طی مباحثی که در آن برگزار شد ریشه فساد، نظام سرمایه‌داری و نظام کفری دموکراسی و راه حل آن اسلام و پیاده سازی اصول آن عنوان شد.

با تکمیل روند آزادی زندانیان زمینه آغاز مذاکرات بین‌الافغانی مهیا شود

کاردار سفارت آمریکا در کابل از سران سیاسی افغانستان خواست تا با تکمیل روند آزادی زندانیان طالبان و ایجاد شورای عالی مصالحه بسوی آغاز مذاکرات بین‌الافغانی حرکت کنند.

به گزارش خبرگزاری تسنیم، «راس ویلسون» کاردار سفارت آمریکا در کابل با «حامد کرزی» رئیس جمهور سابق افغانستان و «عبدالرب رسول سیاف» رئیس شورای حراست و ثبات درباره اجرای توافقنامه دولت مشارکتی گفت‌وگو کرد.

ویلسون با انتشار بیانیه‌ای در توئیتر نوشت: «ما از رهبران این کشور می‌خواهیم تا فوراً دولت جدید را تشکیل دهند، با ایجاد شورای عالی مصالحه و تکمیل تبادل زندانیان بسوی آغاز مذاکرات بین‌الافغانی حرکت کنند».

وی تصریح کرد: مردم افغانستان بی‌تابی خود را روشن ساخته‌اند، اکنون مذاکرات بین‌الافغانی را آغاز کنید تا بحث در مورد آتش‌بس دائمی و جامع آغاز شود.

کرزی نیز روز گذشته در دیدار با «عبدالله عبدالله» رئیس شورای عالی مصالحه افغانستان درباره تبادل زندانیان و از سرگیری هرچه زودتر گفت‌وگوهای صلح و اجرای توافقنامه دولت مشارکتی گفت‌وگو کرد.

اشرف غنی و عبدالله پس از ماه‌ها جنجال انتخاباتی در 28 اردیبهشت ماه توافق دولت مشارکتی را امضا کردند که براساس آن عبدالله ریاست شورای عالی مصالحه و رهبری روند صلح را برعهده گرفت و ریاست جمهوری غنی را نیز پذیرفت.

ما خود برای مداخله پاکستان زمینه‌سازی می‌کنیم/ در حادثه کنر ابتدا افغان‌ها مانع نشست چرخبال پاکستانی شده و آتش گشودند

خبرگزاری آوا: جاوید کوهستانی، کارشناس امور نظامی و سیاسی در گفت‌وگویی با خبرنگار آوا، در مورد حملات راکتی پاکستان بر بخش‌هایی از ولایت کنر، با بیان این‌که «در حقیقت این ما هستیم که برای مداخله پاکستان زمینه‌سازی می‌کنیم»، تصریح کرد: در حادثه اخیر کنر ابتدا افغان‌ها مانع نشست چرخبال پاکستانی شده و آتش گشودند، بعد پاکستانی‌ها راکت‌پراکنی کردند؛ که در حقیقت یک حمله متقابل از طرف پاکستان است، این بدان معنی است که ما در بسیاری از اوقات شکست‌ها و ناتوانی‌های خود را به گردن دیگران می‌اندازیم”.

مداخله در پاکستان؛ افغانستان تاوان پس می‌دهد!
این آگاه مسائل سیاسی ـ نظامی در پاسخ به این‌که دلیل حملات و انداخت‌های مستمر پاکستان بر خاک افغانستان به ویژه در ولایت کنر چیست؟ به نقل از یک نویسنده پاکستانی گفت که این موضوع تا حدی زیادی جنبه تاریخی دارد.
به گفته او، مداخلات امروز پاکستان نتیجه مداخلات افغانستان در پاکستان از زمان آغاز جمهوریت داودخان و آوردن پشتون‌های پاکستان به چهارآسیاب کابل و دیدن آموزش‌های نظامی و سپس به پا کردن آشوب در داخل پاکستان است؛ از این منظر می‌توان گفت که نخستین زمینه‌های تروریستی در افغانستان فراهم شده است.
کوهستانی ادامه داد، مداخلات افغانستان در پاکستان در گذشته، در حقیقت زمینه‌ای را فراهم کرده که اگر زمانی پاکستان قدرت پیدا کرد، این ابزارها را در دست بگیرد که امروز عملا شاهد این حقیقت تلخ هستیم.
وی می‌افزاید: “واقعیت‌های تاریخی را نمی‌توان انکار کرد و آن، این‌که در زمان‌های گذشته وقتی حکومت‌های افغانستان قدرت داشتند، در پاکستان مداخله کرده و امروز باید تاوان پس بدهند.
این آگاه مسائل سیاسی ـ نظامی تصریح کرد که حاکمان افغانستان همیشه آغازگر آشوب بوده، اما بعدا مظلوم‌نمایی کرده‌اند. در حادثه اخیر کنر هم ابتدا افغان‌ها مانع نشست چرخبال پاکستانی شده و آتش گشودند، بعد پاکستانی‌ها راکت‌پراکنی کردند؛ که در حقیقت یک حمله متقابل از طرف پاکستان است، این بدان معنی است که ما در بسیاری از اوقات شکست‌ها و ناتوانی‌های خود را به گردن دیگران می‌اندازیم.
وی خاطرنشان کرد: “در منطقه‌ای که پاکستانی‌ها پاسگاه‌های خود را تحکیم می‌کند، همیشه افراد خشونت‌گرا از قبیل قاچاقبران، جنگجویان طالبان و حتی افرادی که با هند همسو هستند، وجود داشته است. پاکستان می‌خواهد مرزهای خود را محکم کند تا از خطرات احتمالی جلوگیری شود، با این وصف، چرا افغان‌ها پایگاه آنان را مورد حمله قرار می‌دهند؟ پس باید گفت که در حقیقت این ما هستیم که برای مداخله پاکستان زمینه‌سازی می‌کنیم”.

جنگ تمام‌عیار میان پاکستان و افغانستان منتفی است
با این وجود، کوهستانی می‌گوید ممکن است مداخلات و جنگ و گریز در مرزها ادامه پیدا کند، اما هیچ‌گاه جنگ تمام عیار میان پاکستان و افغانستان اتفاق نمی‌افتد، زیرا پاکستان کشور 200 میلیونی و اتمی است و نیاز به چنین کاری ندارد، این کشور با همین جنگ‌های نیابتی می‌تواند افغانستان را کنترل کند.
او در پاسخ به این‌که امریکا با افغانستان موافقت‌نامه امنیتی امضا کرد، پس چرا همواره تجاوز نظامی پاکستان به افغانستان را نادیده می‌گیرد؟ گفت: “امریکا در توافق‌نامه‌ای که امضا کرده، تاهنوز به جز همکاری‌های تخنیکی، در هیچ مواردی به تعهدات خود پایبند نبوده است؛ افزون بر این‌که امروز با توافق خروج، ماهیت این پیمان از بین رفته است”.

امریکا صد افغانستان را با یک رابطه کوچک با پا کستان تبدیل نمی‌کند
این آگاه مسائل سیاسی ـ نظامی می‌افزاید که پیش از توافق امریکا با طالبان، دلیل سکوت امریکا در برابر تجاوز پاکستان به افغانستان برمی‌گردد به این‌که پاکستان از گذشته‌های دور متحد ایالات متحده بوده و امریکا صد افغانستان را با یک رابطه کوچک با پا کستان تبدیل نمی‌کند.
بر اساس اظهارات وی، ایالات متحده از دوران جنگ سرد عضو پیمان قبلی بغداد بوده و از همان زمان حاکمیت پاکستان را به رسمیت شناخته؛ اکثر ساختارهای امنیتی پاکستان از همکاری‌های استخباراتی، تحصیلی و تجهیزاتی امریکا اشباع شده و نیز اغلب جنرالان این کشور تحصیل یافته انگلیس و امریکا هستند؛ پس نباید هیچ وقت این تصور را داشته باشیم که پاکستان دشمن امریکا می‌شود.
کوهستانی تأکید کرد، امریکا هیچ‌گاه یک قدرت اتمی را که بیش از یک و نیم میلیون ارتش دارد، به خاطر افغانستان از دست نمی‌دهد و این درحقیقت ما هستیم که با حاکامان نامشروع، همیشه به دور خود می‌چرخیم؛ هیچ طرف را نمی‌توانیم در اختیار بگیریم، رضایت هیچ یک از کشورهای منطقه و جهان را نمی‌توانیم جلب کنیم و جنگ نیابتی همچنان علیه ما جریان دارد.

رسیدن طالبان به قدرت؛ رسیدن پاکستان به قدرت
وی در پاسخ به این سوال که ادغام گروه طالبان در ساختار نظام آینده افغانستان چقدر می تواند از مداخلات پاکستان بکاهد؟ گفت که این گروه بخشی از استراتژی امنیتی پاکستان و مواد مصرفی جنگ نیابتی این کشور است، از این جهت معلوم است که رسیدن طالبان به قدرت در حقیقت رسیدن پاکستان به قدرت است.
کوهستانی به این باور است که اگر طالبان به قدرت برسد، احتمال زیادی وجود دارد که رابطه افغانستان با پاکستان از نظر کلی حسنه شود؛ همان‌گونه که در دوران امارت اسلامی نیز رابطه خوب بود و حتی خط تلفن پاکستان تا افغانستان ادامه داشت و مشکلی در مرزها نیز وجود نداشت.
اما وی می‌گوید که مداخلات پاکستان کاملا از بین نمی‌رود، به دلیل این‌که پاکستان برای تامین منافع درازمدت خود به گونه‌های مختلف اقتصادی، سیاسی و استخباراتی در جغرافیای افغانستان حضور خواهد داشت؛ پس توقع نداشته باشیم که کشورهای همسایه به خصوص پاکستان مداخله نمی‌کنند، بلکه این روند به صورت آشکار یا غیرآشکار ادامه خواهد یافت.
این آگاه مسائل سیاسی و نظامی به این عقیده است که افغانستان قدرت‌مند نه تنها برای پاکستان، که برای بسیاری از کشورهای همسایه یک تهدید است؛ به این لحاظ ابزارهای مداخله را به طور دوام‌دار به کار می‌بندند و هر رژیمی هم که در افغانستان حاکم شود، مداخلات تنها رنگ عوض خواهد کرد. به طور مثال اگر گروه طالبان در قدرت باشد، به این معنی است که جنرالان پاکستانی در قدرت هستند و عملا حضور دارند؛ یا امروز که امریکا در افغانستان در قدرت است. همین روندها در طول تاریخ وجود داشته و اندک اندک به سوی اشغال و کنترل کامل یک کشور و عدم استقلال آن منجر می‌شود.

خط دیورند دلیل عمده مداخله پاکستان در افغانستان
وی می‌گوید که عمده‌ترین دلیل دشمنی پاکستان با افغانستان خط مرزی دیورند است که از جانب حکام افغانستان نه به صورت اساسی، بلکه به صورت ابزاری برای راضی نگاه داشتن پشتون‌های آن‌طرف خط لفظا پذیرفته نشده، در حالی که درعمل به عنوان مرز رسمی قبول شده است.
به گفته کوهستانی همواره از تورخم تا چمن خط عبوری وجود داشته و از نگاه قانونی پاسپورت‌ها دخولی و خروجی می‌خورند، افزون بر آن کنسولگری‌های افغانستان در کویته و پیشاور به عنوان خاک بیگانه همیشه فعال بوده؛ پس این خط عملا به حیث مرز رسمی پذیرفته شده است، اما چون زخم ناسور برای مداخله پاکستان باقی نگاه داشته شده است.
وی مسئله خط دیورند را فیصله شده دانسته و تاکید می‌کند که عبدالرحمان خان به عنوان حاکم آن زمان، این خط را با اختیار کامل امضا کرده، اما حاکمان پس از او به یک نحوی از این مسئله استفاده ابزاری کردند، ولی فراموش نکنیم شعور سیاسی مردم امروز بالا رفته و دیگر حافظ منافع چنین مسایلی نیستند؛ به خصوص اقوام غیرپشتون دیگر نمی‌خواهند به خاطر خط دیورند با کسی درگیر باشند و دشمنی با یک کشور قدرت‌مند در این زمینه را به زیان خود می‌دانند.

نقش آب‌ها در روابط افغانستان و پاکستان
به گفته کوهستانی، بحث آب‌های افغانستان مهم است و اصل رقابت‌های بعدی را در سیاست‌های منطقه‌ای، انرژی تشکیل می‌دهد. انرژی آبی می‌تواند یک منبع سرشار، هم برای محیط زیست و زراعت باشد و هم تولید انرژی؛ از این جهت همیشه مورد منازعه خواهد بود.
به زعم وی، بزرگترین اختلاف میان افغانستان، پاکستان، هند و ایران بحث کنترل منابع آبی است و کلان‌ترین دغدغه‌ای که امروز بحث کشمیر را به وجود آورده نیز ارتفاعات چترال است؛ چون این منطقه سرچشمه آب‌های هند و پاکستان است و این‌ها امروز نه به خاطر مردم مظلوم کشمیر و یا آوردن اصلاحات، بلکه برای کنترل این منابع و ذخایر آبی با هم می‌جنگند.
همچنین به گفته این آگاه مسائل سیاسی ـ امنیتی، در افغانستان بر روی آب‌های کنر و پنجشیر که بیشترین آب را دارد و تا هنوز کنترل نشده است، بندهای آب گردان و برق ساخته نشده است و سالانه میلیون‌ها متر مکعب آب به خاک پاکستان می‌رود، بدون این‌که از آن استفاده شود. بر این اساس، آب دلیل نزاع‌های بعدی بین دو کشور خواهد بود.
به باور وی، طی هجده سال گذشته که بحث ایجاد بند برق پنجشیر، باغ دره، بند دوم سروبی و کنرها مطرح بود تا ساخته شود، اما بنا به نفوذی که پاکستان داشته، هیچ زمانی این پلان‌ها عملی نشد، بنابراین رقابت‌های اقتصادی و زیربنایی کشورهای منطقه با افغانستان ادامه دارد.
کوهستانی اظهار می‌دارد که بدون توامند‌شدن افغانستان و تفاهم در کلیات با کشورهای ذی‌نفع، نمی‌توانیم که در مورد منابع آبی به یک نتیجه مطلوب برسیم.

آمریکایی‌ها نمی‌خواهند رابطه ایران و افغانستان حسنه باشد/ برخی رسانه‌ها با امکانات اروپا و آمریکا علیه روابط دو کشور تبلیغ می‌کنند

یک تحلیلگر مسائل افغانستان می‌گوید: آمریکایی‌ها اصولا نمی‌خواهند که رابطه ایران و افغانستان حسنه باشد؛ آنها هر فرصتی که گیر می‌اوردند از آن حداکثر استفاده را می‌کنند اما ایران نباید، این فرصت را در اختیار آنها قرار دهد.

«پیرمحمد ملازهی»، تحلیلگر مسائل افغانستان، در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری برنا درباره اهمیت موضوع افغانستان برای ایران گفت: مشکلاتی در مرزهای ایران و پیشاور در منطقه هریرود وجود داشته که دو کشور از این مشکلات دو روایت متفاوت داشتند. از دید ایرانیان اتفاقات در بخش افغان رودخانه رخ داده در حالی‌که افغان‌ها معتقد بودند در بخش ایرانی رودخانه و با دخالت نیروهای ایرانی این اتفاقات رخ داده است.

او با اشاره به تشکیل هیات برای بررسی مسئله توضیح داد: هیاتی به ایران و افغانستان رفت ولی به یک جمع‌بندی روشن نرسید و نتوانست مشخص کند حقیقت چیست. بعد از آن تیراندازی به سه تن از افغان‌ها پیش آمد. این مسئله فرصتی را در اختیار رسانه‌های معاند قرار داد و این رسانه‌های تبلیغات گسترده‌ای را راه انداختند و در سایه این تبلیغات، تظاهراتی علیه ایران در کابل و شهرهای دیگر به راه افتاد. این فضایی بود که به ضرر ایران تمام می‌شد و بر همین اساس عراقچی تصمیم گرفت به افغانستان برود و تا حدی مقامات افغان را قانع کند که ادامه این وضعیت، به سود هیچ یک از طرفین نیست و باید یک راه حل پیدا شود.

ملازهی درباره تفاهم‌نامه میان ایران و افغانستان اظهار کرد: از قبل طرحی وجود داشت که در واقع نوعی معاهده استراتژیک بین ایران و افغانستان بود. هنوز جزئیات این معاهده منتشر نشده ولی به نظر می‌رسد عراقچی در سفرش در این زمینه هم، صحبت‌هایی با مقامات وزارت خارجه افغانستان کرده است. اگر چنین معاهده استراتژیکی بین ایران و افغانستان امضا شود بسیاری از مشکلات حل و فصل می شود.

این تحلیلگر مسائل افغانستان درباره تاثیر نفوذ نیروهای خارجی در اتفاقات اخیر میان ایران و افغانستان بیان کرد: آمریکا در افغانستان حضور موثری دارد، اتحادیه اروپا و ناتو نیز در این کشور حضور دارند. بخشی از رسانه‌هایی که به این اختلافات دامن زدند، رسانه‌هایی هستند که از امکانات آمریکایی‌ها و اروپا استفاده می‌کنند. طبیعی است آنها در تخریب چهره ایرانیان نقش داشته باشند. آمریکایی‌ها اصولا نمی‌خواهند رابطه ایران و افغانستان حسنه باشد. آنها هر فرصتی که گیر می‌آوردند از آن حداکثر استفاده را می‌کنند اما ایران نباید این فرصت را در اختیار آنها قرار دهد.

او درباره امکان تعمیق روابط بین ایران و افغانستان خاطرنشان کرد: همه زمینه‌های مثبت برای تعمیق روابط وجود دارد. ایران و افغانستان نزدیک‌ترین ملت‌ها هستند. افغانستان بخشی از حوزه تمدنی و فرهنگی ایران اسلامی است. کلیت نگاه افغان‌ها به ایران مثبت است. اشتراکات فرهنگی و زبانی بین این دو کشور موجود است. می‌توان امیدوار بود اگر طرفین سیاست‌های درست‌تری اتخاذ کنند، می‌توانند بر مشکلات مقطعی فائق بیایند. هر وضعیتی که در افغانستان پیش بیاید بر ایران اثر می‌گذارد، اگر این کشور صلح و ثبات و حکومت مرکزی قدرتمند داشته باشد، به نفع ایران است

تحرکات آمریکا پس از سفر عراقچی به افغانستان

به گزارش خبرگزاری فارس، همزمان با سفر «سید عباس عراقچی» معاون سیاسی وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران به کابل، دو مقام ارشد آمریکایی نیز به‌صورت جداگانه با مقامات افغانستان گفت‌وگو کردند.

ژنرال «کنث مک‌کنزی» فرمانده تروریست‌‌های آمریکایی «سنتکام»، درست همان روزی که معاون سیاسی ظریف به کابل می‌رود، با اشرف غنی رییس‌جمهور افغانستان دیدار و گفت‌و‌گو می‌کند. مک‌کنزی در این دیدار بار دیگر مدعی شد که آمریکا خواهان صلح و ثبات در افغانستان بوده و از افغانستان آرام حمایت می‌کند.

مک‌کنزی این بار در حالی به افغانستان سفر کرد که آمریکا روزهای پر التهابی را می‌گذراند. از شعله‌ور بودن آتش اعتراضات مردمی به نژادپرستی تا آتش‌سوزی‌های سریالی در سن‌دیه‌گو، آتلانتا، ایندیانا و چند ایالت دیگر این کشور.

آمریکا در مسیر خروج از افغانستان

وضعیت ایالات متحده آمریکا در منطقه و خصوصاً غرب آسیا، نشان می‌دهد که این کشور، این روزها سیاستی متزلزل را تجربه می‌کند؛ در مهم‌ترین مورد آن می‌توان به وضعیت سردرگم آمریکا در افغانستان اشاره کرد.

پس از انعقاد توافقنامه دوحه در 29 فوریه 2019 میلادی میان آمریکا و طالبان، دو طرف متعهد شدند تا علیه مواضع یکدیگر در افغانستان حمله‌ای صورت نگیرد اما این آمریکا بود که چند ماه پس از امضای توافق به مواضع طالبان حمله کرد و دلیل این کار را حمایت از نیروهای امنیتی افغانستان عنوان کرد.

این حمله سبب شد تا طالبان نیز حملاتی را علیه نیروهای آمریکا و افغانستان انجام دهد. طالبان همزمان با این حملات اعلام کرد که آمریکایی‌ها به توافقنامه پایبند نیستند تا آنجا که گروه طالبان پس از امضای توافقنامه شکست خورده دوحه، از حدود سه ماه پیش تاکنون، حملاتی به مناطق مختلف افغانستان را تشدید کرده و آمریکا را به نقض توافقنامه متهم کردند.

نگاهی به روزهای ناآرام اخیر کابل و دیگر شهرهای افغانستان نشان می‌دهد که آمریکایی‌ها همچنان در برقراری صلح و امنیت در افغانستان ناکام مانده و این موضوع تنها در دیدارهای رسمی و پشت تریبون‌‌ مطرح می‌شود؛ موضوعی که مکرراً توسط مقامات نظامی و دولتی آمریکا مطرح می‌شود اما کارشناسان معتقدند واشنگتن در موضوع طالبان به بن‌بست رسیده و برای رهایی خود از هزینه‌های سرسام‌آور جنگ افغانستان، قصد خروج از این کشور را دارد.

ایران؛ در مسیر توسعه روابط با افغانستان

پس از سفر دو روزه «حنیف اتمر» سرپرست وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی افغانستان به تهران که در یکم تیرماه صورت گرفت، روزنه‌های جدیدی به روی روابط دو کشور باز شد. همکاری‌های مرزی و بررسی وضعیت تردد مهاجرین غیرقانونی افغانستانی در ایران، از جمله موارد مهم در گفت‌وگوهای هیئت افغانستان با مقامات جمهوری اسلامی ایران بود.

«محمدجواد ظریف» وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران، در سه دور گفت‌وگو با اتمر، آخرین تحولات روابط دوجانبه از جمله همکاری‌های سیاسی، اقتصادی، امنیتی، فرهنگی، مرزی، اتباع و پناهجویان، حمل‌ونقل و دیگر موضوعات مورد علاقه را مورد گفت‌وگو و تبادل نظر قرار داد.

اما تازه‌ترین سفر مقامات ایرانی به افغانستان، سفر عراقچی به کابل بود که هفته گذشته در راس هیئتی عالی‌رتبه صورت گرفت.

بر اساس اعلام تهران و کابل، هدف این سفر، پیگیری نقشه راه و تعیین جدول زمانی برای نهایی سازی سند جامع همکاری‌های دو کشور بود. موضوعی که عراقچی در دیدار اتمر و عبدالله آن را بررسی کرد.

عراقچی در این دیدارها از عزم جمهوری اسلامی برای امضای اسناد همکاری‌های دوجانبه سخن گفت و آمادگی جمهوری اسلامی ایران برای کمک به دولت افغانستان جهت پیشبرد روند صلح را مورد تأکید قرار داد.

یک روز پس از پایان سفر معاون سیاسی وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران به کابل، «رابرت اوبراین» مشاور امنیت ملی آمریکا در تماسی تلفنی با «اشرف غنی» و «عبدالله عبدالله» گفت‌وگو کرد.

وی در این گفت‌وگو با ابراز نگرانی از افزایش خشونت‌ها از سوی طالبان، مدعی شد که ایالات متحده آمریکا از یک افغانستان متحد، مستقل، دموکرات و واحد که دوباره به مکان امن برای تروریسم مبدل نگردد، حمایت می‌کند.

اما دیدار و تماس دو مقام آمریکایی با رهبران افغانستان همزمان با سفر معاون سیاسی وزیر امور خارجه ایران به کابل می‌تواند نشانه‌ای از ترس و واهمه واشنگتن در قبال روابط مستحکم میان ایران و افغاستان باشد. موضوعی که آمریکا و برخی متحدانش خواهان آن نیستند.

به گفته مقامات ایران و افغانستان، سند همکاری‌های جامع دوکشور که کار بر روی بخش زیادی از آن به اتمام رسیده می‌تواند نقطه عطفی در روابط دو کشور به شمار آید. به‌طوریکه بسیاری از همکاری‌ها دوجانبه در زمینه‌های آب، اتباع، امور فرهنگی، اقتصادی، امنیتی و سیاسی در بستر این سند شکل خواهد گرفت.

هشدار سازمان‌های جهانی از وخیم‌شدن امنیت غذایی در افغانستان

کارشناسان سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد یکجا با سازمان برنامه جهانی غذا فهرست ۲۷ کشوری را که ممکن بخاطر پاندمی کرونا وضعیت امنیت غذایی در آنها وخیم شود، نشر کرده است.

به گزارش اسپوتنیک، دفتر مطبوعاتی سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) با نشر یک گزارش مشترک با برنامه جهانی غذا (WFP) فهرست ۲۷ کشوری را که بخاطر پاندمی کرونا در خطر جدی وخیم‌شدن امنیت غذایی قرار دارند، نشر کرده است که افغانستان نیز شامل آن می‌باشد.

در گزارش آمده است: “در نتیجه پاندمی در ۲۷ کشور جهان عوامل شدید وجود دارند که منجر به گرسنگی خواهند شد”.

در این فهرست کشورهایی چون افغانستان و بنگلادش در آسیا، هائيتی و ونزوئلا در امریکای مرکزی، همچنان عراق، لبنان، سودان و سوریه در خاور میانه، بورکینافاسو، کامیرون، لیبریا، مالی، نیجر، نایجریا، موزامبیک، سیرا لئون و زیمبابوه در افریقا، شامل اند.

همچنان در گزارش خاطر نشان شده است که در افغانستان قیمت مواد غذایی تقریبا ۲۰ درصد افزایش یافته است، در حالیکه بخاطر پاندمی درآمد مردم کاهش یافته است. در بنگلادش عواقب اقتصادی بحران می‌تواند شمار فقرا را دو برابر کند. همچنان در افریقا عواقب بیماری همه‌گیر به دلیل حوادث آب و هوایی و تهاجم ملخ‌ها شدیدتر می‌شود.

برای مقابله با این روند، فائو یکبار دیگر خواستار افزایش کمک‌ها الی ۴۲۸.۵ میلیون دالر در چارچوب برنامه واکنش جهانی بشردوستانه سازمان ملل به پاندمی، شده است.

 

 

 

 

 

صلح افغانستان به کنار؛ ‘جمهوریت’اش به کدام سو می‌رود؟

فرشته کریم فعال جامعه مدنی در کابل

در این نوشته که برای صفحه ناظران فرستاده شده، نویسنده می‌گوید “پس از ماه‌ها جنجال بر سر نتایج انتخابات، دو تیم رقیب قدرت را میان هم تقسیم کردند تا یکی از دردسر یک اپوزیسیون مقتدر در امان باشد و دیگری از سهم در حکومت بی‌بهره نماند.” به این ترتیب، دموکراسی نوپای افغانستان هر روز بیشتر تضعیف و دست مردم از سیاست کوتاه‌تر می‌شود.

هر روز به تعداد قربانیان جنگ در کشور افزوده می‌شود. مشروعیت هر انتخابات از انتخابات قبلی آن کمتر می‌شود. دست شهروندان از سیاست کوتاه‌تر و نقش‌شان در رقم زدن سرنوشت جمعی محدودتر می‌شود. دیگر هیچ حادثه‌ای شهروندان را به جاده‌ها نمی‌کشاند. در کوچه‌های شهر دیگر صدایی برای عدالت طنین نمی‌اندازد. توقعات مردم از زندگی، دولت و صلح به حداقل آن کاسته شده است.

دموکراسی نوپای افغانستان که آرمان میلیونها شهروند و دستاورد سالها کوشش جمعی بوده است، هر روز تضعیف می‌شود. یکی از اساسی ترین دلایل این تضعیف، محدودیت فضا برای گفتمان جمعی و نقش موثر شهروندان در حیات سیاسی است. در یک ساختار دموکراتیک، این حضور با استفاده از چندین ابزار ممکن می‌شود. این ابزارها شامل انتخابات شفاف، اپوزیسیون مقتدر، پارلمان مسئول، رسانه‌های آزاد و جامعه مدنی پویا است. در سالهای اخیر، این ابزارها به صورت تدریجی یا از شهروندان ستانده شده یا اینکه به صورت ساختارمند تضعیف شده‌اند. این وضعیت با توجه به حساسیت گفتگوهای صلح که ثبات نهادهای دموکراتیک را به مخاطره انداخته، جامعه را در مسیری به سوی استبداد قرار داده است.

اساس “قرارداد اجتماعی” در دموکراسی انتخابات است، که رابطه میان شهروندان و دولت را تعریف می‌کند. انتخابات به شهروندان این فرصت را می‌دهد تا به صورت صلح‌آمیز از مدیران ناکارا رهایی و به جای آنها کسانی بهتر با سیاست‌های کاراتر را برگزینند. انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری اخیر، نشانه‌های ناخوشایندی از هم‌پاشی این قرارداد اجتماعی بودند. سطح پایین اشتراک شهروندان نشان داد که رابطه ملت با دولت ضعیف شده و مردم امیدشان را به کارایی نهاد انتخابات از دست داده اند.

با تقلب و سوءمدیریت، رهبران سیاسی نشان دادند که احترامی به اراده شهروندان ندارند و به اعتماد عامه به روند و نهادهای دموکراتیک وقعی نمی‌گذارند. آنچه در انتخابات اتفاق افتاد، نه ناشی از ناتوانی تخنیکی (فنی) و یا شرایط نامناسب طبیعی و امنیتی بلکه نتیجه عدم اراده سیاسی برای مدیریت درست آن بود. با بی‌اعتبارشدن روند انتخابات، دیگر توانایی آوردن تغییر از طریق انتخابات از مردم به عنوان شریک مساوی قدرت گرفته شده و مسئولان هم ترسی از آن به عنوان مکانیزمی برای حسابدهی ندارند. بنابراین، انتخابات، دیگر اساس یک رابطه معنادار میان ملت و دولت نیست.

حق نشر عکسSAPIDARImage captionپایان ۵ ماه جنجال؛ موافقت‌نامه بین غنی و عبدالله امضا شد

کاربرد انتخابات تنها نصب و عزل مسئولان رده اول نیست. انتخابات کارا باید به ایجاد اپوزیسیون فعال و منسجم نیز منجر شود. این اپوزیسیون فعال و احزاب سیاسی با برنامه است که با انتقاد از سیاست‌های حکومت، گزینه‌های بدیل ارائه می‌کنند تا حکومت خود را مسئول بداند و مردم گزینه‌های دیگری فراتر از مسئولان بر سر اقتدار داشته باشند.

توافق سیاسی اخیر پس از انتخابات ریاست جمهوری این فرصت را یک بار دیگر از افغانستان گرفت. پس از ماه‌ها جنجال بر سر نتایج انتخابات، دو تیم رقیب قدرت را میان هم تقسیم کردند تا یکی از درد سر یک اپوزیسیون مقتدر در امان باشد و دیگری از سهم در حکومت بی‌بهره نماند. البته، تقصیر تنها بر دوش نامزدان انتخاباتی نیست. قانون اساسی، قانون انتخابات و قانون احزاب سیاسی نه تنها کمکی به شکل گرفتن اپوزسیون نمی‌کند، بلکه مانع تقویت احزاب سیاسی نیز می‌شوند.

آنچه “احزاب سیاسی” در افغانستان گفته می‌شوند، ساختارهای از هم گسیخته اند که ریشه در تنظیم‌های جهادی دهه ۷۰ هجری دارند و پاسخ‌گوی نیازهای فضای سیاسی ما نیستند. این ساختارها اکثرا استوار بر آجنداهای قومی بوده و با ایجاد ترس در میان قوم خاص در مقابل دیگر اقوام، تلاش می‌کنند قدرت و جایگاه اجتماعی خود را حفظ کنند. بعید است چنین ساختارهایی به قوام مردم‌سالاری ممد واقع شود. ساختارهایی که به ارزش های دموکراتیک در مدیریت درون حزبی خود متعهد نیستند نمی‌توانند از این ارزشها در سطح ملی دفاع کنند. در نبود اپوزیسیون مقتدر، زمینه برای قدرت گرفتن یک حکومت یکه‌تاز که هیچ گونه صدای منتقد را بر نتابد، بیشتر فراهم می‌شود.

یکی از راه‌های تاثیرگذاری اپوزیسیون، حضور در ساختارهای نظارتی و قانون گذاری است. در نظام دموکراتیک که تفکیک قوا در آن اصل باشد، پارلمان یکی از مهم‌ترین نمادهای اراده جمعی شهروندان و سهم آنها در حکومتداری است. در افغانستان دو دهه اخیر اما، پارلمان آن گونه که توقع می‌رفت نهادی مسئول و موثر نبوده است. انتخابات پارلمانی اخیر که امیدی برای تغییر را برای مردم ایجاد کرده بود، نیز ناکام ماند تا این نهاد همچنان ناکارا باقی بماند.

برای بسیاری از نمایندگان، پارلمان فقط ابزاری برای اعمال فشار بر مقام‌های حکومتی برای تامین منافع شخصی آنها است. غیبت مداوم نمایندگان مجلس، سفر نکردن آنها به ولایت‌ها و غیرقابل دسترس بودن به موکلاشان همه نشانه‌هایی از عدم کارکرد این نهاد اند.

کمتر اتفاق افتاده که وزیری به دلیل بی‌کفایتی توسط مجلس خلع شده باشد و یا نامزد وزیری به دلیل موجودیت اتهامات و اسناد فساد علیه وی از پارلمان رد شده باشد.

با وجود تخصیص نابرابر منابع توسط حکومت، هیچ گاهی پارلمان سند بودجه را بر اساس این معیار رد نکرده است. با وجود اینکه میلیون ها دلار در برگزاری انتخابات به مصرف می‌رسد، این نهاد قادر به تمثیل اراده جمعی نبوده است. چنین پارلمانی، فضا و فرصت برای تک روی یک حکومت را بیشتر فراهم می‌کند.

در چنین وضعیتی، تنها ابزار برای سهم گرفتن مردم در گفتمان جمعی، رسانه‌های آزاد و جامعه مدنی فعال است. اطلاع رسانی بی‌طرفانه، خبرنگاری منتقدانه و دادخواهی نهادهای مدنی، شهروندان را به سهم گرفتن در تاثیرگذاری بر سرنوشت جمعی تشویق می‌نماید. در سالهای پسین، فضا برای رسانه‌های آزاد و جامعه مدنی پویا محدود شده است. کار رسانه‌ای منتقدانه و پرسش‌گرانه با ترویج روایت‌هایی چون “کمک ناخواسته به دشمنان نظام” و “تضعیف پایه‌های جمهوریت در آستانه گفتگوهای حساس صلح با طالبان”، محدود ساخته شد. تعدیلات اخیر بر قانون رسانه‌ها که اکنون پس از اعتراض‌ها مورد بازبینی قرار گرفته، تلاش‌های واضحی در راستای محدودیت آزادی بیان و رسانه‌ها بوده است.

به همین صورت، اعتراضات مدنی پیوسته با تهدیدهای امنیتی و بی‌توجهی حکومت مواجه شده است. “جنبش تبسم”، فراخوان عدالت برای فرخنده، “جنبش روشنایی” و “رستاخیز تغییر” همه از نمونه‌های حرکت‌های منسجم مدنی بودند که پس از بی‌مهری حکومت و حوادث خونبار امنیتی بی‌نتیجه ماندند. این حادثه‌ها، فکر اعتراض خیابانی را در اذهان عامه خشکاند و فضا را برای پرهیز از نقد گسترش داد. در ادامه آن، تعدیل قانون اجتماعات و تظاهرات، گردهمایی در مکان‌های نزدیک به تاسیسات عامه مانند مکاتب، دانشگاه‌ها، شفاخانه‌ها (بیمارستانها) و نهادهای خدمات ملکی را ممنوع قرار داد تا الزام تامین امنیت تجمع‌ها را برای حکومت کاهش دهد، از گردهمایی‌های گسترده جلوگیری نماید و حتی فضای فیزیکی برای اعتراض را محدود کند.

جذب تدریجی تعداد کثیری از فعالان مدنی در بدنه حکومت و تبدیل شدن آنها از صداهای اعتراض به سخنگویان قدرت قطعا در روند محدودسازی فضای گفتمان جمعی موثر بود. بدین سان، مردم آخرین ابزارهای اعمال فشار بر حکومت را از دست دادند.

استبداد در هیچ‌جا یک شبه فراگیر نمی‌شود، بلکه ترس به تدریج، آهسته اما پیوسته آزادی‌های مشروع شهروندان را محدود می‌کند. حاکمیت ترس در اذهان جمعی سبب خودسانسوری یا بی‌تفاوتی مردم در قبال حقوق‌شان می‌شود. در غیاب نقش پررنگ شهروندان در حیات جمعی، بستر برای گسترش استبداد فراهم می‌گردد.

 

ترکیه ‘مجوز’ پروازهای ایران و افغانستان به این کشور را لغو کرد

براساس گزارشها از ایران با تصمیم وزارت حمل و نقل و بهداشت ترکیه مجوز پرواز هواپیماهای ایرانی و افغانستانی به ترکیه “لغو” شده است.

خبرگزاری ایرنا به نقل از دو شرکت‌های هواپیمایی ایران امروز یکشنبه (۲۹ تیرماه) از باطل شدن مجوز پروازهای تهران-استانبول-تهران خبر داد؛ این شرکتها گفته‌اند: “با تصمیم ترکیه مرز هوایی ایران و ترکیه مجددا بسته شد.”

دو شرکت هواپیمایی ماهان و “قشم ایر” اعلام کرده‌اند: “با توجه به اعمال محدودیت‌های جدید کشور ترکیه و بسته‌شدن مرزهای این کشور، پروازهای تهران-استانبول-تهران تا اطلاع ثانوی لغو شد.”

محدودیتهای جدید از صبح امروز اجرایی شده است.

اداره هوا نوردی ملکی(غیرنظامی) افغانستان نیز می‌گوید که از امروز پروازهای میان ترکیه و افغانستان لغو شده است.

نعیم صالحی، سخنگوی این اداره به بی‌بی‌سی گفت که آخرین پرواز صبح امروز از استانبول به کابل انجام شد، ولی اجازه انتقال مسافر از افغانستان به ترکیه به این پرواز داده نشد.

به گفته او کسانی که بلیت دارند پول آنها مسترد خواهد شد و امکان تغییر تاریخ نیز ممکن است ولی اینکه چه زمان پروازها دوباره آغاز شود، مشخص نیست.

مقصود اسعدی سامانی، دبیر انجمن شرکت های هواپیمایی ایران گفته که از امروز پروازهای ایران و افغانستان اجازه ورود به ترکیه را ندارند.

آقای اسعدی سامانی گفته است: “پیش از این برنامه‌ریزی شده بود که پروازهای ترکیش ایرلاین به شهرهای ما بیاید همچنین پروازهای شرکت‌های هواپیمایی داخلی به ترکیه انجام شود اما شب گذشته ترکیه با صدور این پیام، اجازه انجام پرواز از ایران و افغانستان به ترکیه را صادر نکرد.”

پیش از این مقرر شده بود شرکتهای هواپیمایی ایران پروازهای خود را به ترکیه از سر بگیرند و شرکت‌های ایرانی بلیت مسیرهای ترکیه را آغاز کرده بودند؛ اما با تصمیم جدید ترکیه، تمام بلیت‌های خریداری شده لغو شده است.

حق نشر عکسGETTY IMAGESImage captionبر اساس اعلام وزارت فرهنگ و گردشگری ترکیه در سال ۲۰۱۹ دو میلیون و صد هزار نفر به ترکیه سفر کردند. ممنوعیت ورود مسافران ایرانی به ترکیه خسارت‌هایی را برای مسافران و برگزارکنندگان تورهای مسافرتی در پی داشته است.

مولود چاووش‌اوغلو، وزیر امور خارجه ترکیه حدود یک ماه پیش در دیدار با جواد ظریف، همتای ایرانی خود از برنامه‌ریزی برای برقراری پروازهای میان دو کشور از اول اوت خبر داد که با شروع موج دوم کرونا در ایران این تصمیم لغو شد.

مقصود اسعدی سامانی، دبیر انجمن شرکت‌های هواپیمایی پیش از اعلام تصمیم جدید ترکیه گفته بود: “به دلیل شرایطی که شیوع ویروس کرونا در کشور به وجود آورده و در این روزها شاهد تشدید این وضعیت هستیم، احتمال دارد پروازهای خارجی به مقصد استانبول که قرار بود از اول آگوست (۱۱ مرداد ماه) راه اندازی شود به تعویق بیافتد و در واقع همه چیز در این زمینه بستگی به شرایط شیوع و گسترش ویروس کرونا دارد.”

از اوایل اسفند ماه پارسال و با آغاز تشدید شیوع کرونا در ایران، ترکیه کلیه پروازهای مسافری و باری میان دو کشور را متوقف کرد.

ترکیه همواره یکی از مقاصد محبوب ایرانی‌ها برای سفر بوده است؛ بر اساس اعلام وزارت فرهنگ و گردشگری ترکیه در سال ۲۰۱۹ دو میلیون و صد هزار نفر به ترکیه سفر کردند.

ممنوعیت ورود مسافران ایرانی به ترکیه در ماههای اخیر خسارت‌هایی را برای مسافران و برگزارکنندگان تورهای مسافرتی در پی داشته است.

۵ روز پیش، شرکت هواپیمایی ترکیه (ترکیش ایرلاینز) اعلام کرد که به دلیل ابتلای مسافران افغان به ویروس کرونا پروازهایش را به افغانستان متوقف کرده است.

این شرکت بعد از توقف سه ماهه پروازش به افغانستان به دلیل شیوع ویروس کرونا اواخر ژوئن پروازهای خود را به کابل از سر گرفت و صدها مسافر را از کابل به ترکیه انتقال داد.

ترکیش ایرلاینز پروازهایش را چهارشنبه چهارم تیر به افغانستان از سر گرفت و با پنج پرواز صدها مسافر را میان ترکیه و افغانستان جابجا کرد.

حالا با تصمیم جدید دولت ترکیه کلیه پروازها لغو شده است.

 

دیده بان شفافیت افغانستان: فساد اداری از اعتماد مردم نسبت به نظام قضایی دولت کاسته است

حق نشر عکسAGO.GOV.AFImage captionدادستانی کل افغانستان

دیده‌بان شفافیت افغانستان بر اساس یک نظرسنجی می‌گوید که وجود فساد اداری در نظام قضایی دولت و محاکم غیررسمی از جمله فساد در محاکم طالبان، از اعتماد مردم نسبت به مراجع قضایی در این کشور کاسته است.

این نهاد برای دریافت پاسخ در مورد چگونگی فساد و اعتماد مردم نسبت به نظام دادگستری در افغانستان با ۸ هزار مرد و زن در ولایت‌های مختلف این کشور گفتگوی رو در رو کرده است.

این نهاد می‌گوید اگر چه این نظرسنجی در سال ۲۰۱۸ به اتمام رسیده بود اما به دلیل ارزیابی داده‌ها و به خاطر تایید دولت انتشار نتیجه آن تا حالا به تأخیر افتاده بود.

این نظرسنجی به طور تجربی، درک مردم افغانستان از قوه قضاییه و رابطه فساد و اعتماد به دادگاه‌های ولایتی و دو گزینه دیگر یعنی عدالت غیر رسمی و دادگاه های طالبان را مورد ارزیابی قرار داده است.

دیده‌بان شفافیت افغانستان یک نهاد غیردولتی وابسته به جامعه مدنی است که ازسال ۲۰۰۵ میلادی به این سو در افغانستان با هدف افزایش شفافیت فعالیت دارد.

این نهاد گفته است که گزارش اخیرش در هماهنگی با افراد حقوقی و همچنین شماری از سازمان‌های مرتبط دیگر از جمله با همکاری دادگاه عالی افغانستان ترتیب شده است.

در گزارش دیده‌بان حقوق بشر آمده است افغان‌هایی که در مناطق خارج از کنترل طالبان زندگی می‌کنند در مجموع تا هنوز بیشتر به محاکم دولتی و غیر حکومتی مانند شوراهای محلی در مقایسه به محاکم طالبان باور دارند .

بر بیناد نظرسنجی این نهاد ۶۰ در صد پاسخ‌دهندگان گفته‌اند که به محاکم طالبان اعتماد ندارند اما ۵۵ درصد به محاکم غیر رسمی باور دارند.

حق نشر عکسIWAImage captionدیده بان شفافیت افغانستان: فساد اداری از اعتماد مردم نسبت به نظام قضایی دولت و محاکم طالبان کاسته است

در گزارش دیده‌بان شفافیت همچنین تذکر یافته است که بر اساس تجارب شخصی افراد در زمینه رشوه‌دهی، دادگاه‌های دولتی بیشتر از محاکم طالبان آلوده به فسادند در حالی که در محاکم زیر کنترل طالبان نیز وجود فساد تجربه شده است.

دیده‌بان شفافیت افغانستان دریافته است که درک و تجربه از فساد در این کشور نیز با حمایت بیشتر برای اجرای مجازات بدنی از قبیل شلاق‌زدن و قطع اعضای بدن در مقایسه به حکم حبس برای مجرمان به همراه بوده‌است.

دادگاه عالی افغانستان در پی انتشار این گزارش اعلام کرد که در این زمنیه واکنش رسمی خواهد داشت.

Image captionگزارش دیدبان شفافیت افغانستان حاوی رشوه‌ستانی در دادگاه های دولتی و غیر حکومتی است

بنابر نظرسنجی این نهاد در یک دهه گذشته وجود فساد در دستگاه قضایی دولتی و عملکرد سریع در محاکم طالبان در قبال پرونده‌های جنایی، باعث شده که تصامیم سختگیرانه و مجازات مجرمین در محاکم طالبان طرفداران بیشتری داشته باشد.

در این گزارش از یک روستایی نقل قول شده است که گفته اگر پرونده‌ای را به محاکم طالبان ببرند آنها بر اساس تعبیر شان از اسلام، یک قضیه را در ظرف یک ساعت فیصله می‌کنند در حالی‌که اگر عین پرونده را به یکی از مراجع عدلی دولتی ببرند “شش ماه وقت می‌گیرد و در اخیر همان پرونده به نفع کسی فیصله می‌شود که بیشترین مبلغ رشوه را پرداخته باشد”.

پیشتر دیده‌بان شفافیت افغانستان در گزارشی گفته بود که نگران مدیریت و نظارت ضعیف دولت و فساد در مصرف بودجه‌های اختصاص یافته به مبارزه با کرونا در این کشور می‌باشد.

دیده بان شفافیت افغانستان همچنین گفته بود که دولت فرصت‌های بسیار کمی برای مشارکت مردم در روند ترتیب، تصویب، اجرا و نظارت از بودجه ملی فراهم ساخته و هیچ مشورت با معنی با مردم صورت نمی‌گیرد.

همزمان با اعلام این نگرانی، این نهاد نتایج گزارش “ارزیابی بودجه باز” را نیز منتشر کرد که به اساس آن در افغانستان اصلاحات در بخش‌های مختلف ترتیب و اجرا و نظارت از بودجه ملی متوقف شده و حتی در مواردی این کشور عقب‌گرد نیز داشته است.