واژه های ذوق ، شُرب در عرفان دکتر بصیرکامجو

 

واژه های ذوق ، شُرب در عرفان

دکتر بصیرکامجو

در این نوشته کوتاه ، کوشش شده تا  واژه های ذوق ، شُرب از دیدگاه عارفان ومعرفت عرفانی  ، با رهیافت عقلانی مورد بازجست قرار گیرد .

ذوق بمفهوم چشیدنِ مزۀ چیزی ویا بیان شادی ومسرت است . به نگاه عرفا شرح آگاهی علمی به کسی که دراو روبایش ، جاذبه وکشش وجود ندارد ، به منزله نچسپیدن خاک خشک بدیواراست .  زیرا جاذبه خود جزذات چشیدن است.   این رویکرد را ابوعلی سینا نیز در رساله  « اشارات » خود با آوردن یک نمونه ای ازاین دست ، مسئله را خیلی عاقلانه بیان کرده است .: او میگوید : ” مرد ناتوان وسستکمر چون فاقد غریزه جنسی است  وآن لذات را نچشیده است ، هرقدر از لذایز برایش توصیف گردد اما اشتیاق وذوقی در او پدیدارنمی شود.

ذوق عرفانی گونه های ازمدرکات شهودی حاصل از تجلیات ومکاشفات سالک طریق است درمسیر راه حق،  که با احساس اخلاقی دنیای درون سالک پیوند وجودی غیرمباشر دارد.

تداوم  انجام ذوق آغاز شُرب است . شُرب در عرفان بمفهوم شیرینی نیایش وپرستش ، گوارایی کرامت و راحتی خوگیر به ذات حق  وتمایل غلیان عشقِ رسیدن به محبوب ، پس از شناخت اجمالی پیش از وصال است .

 

Updated: ژانویه 28, 2019 — 1:06 ق.ظ