اخبار: امریکا جنگ در افغانستان را باخته است

 امریکا جنگ در افغانستان را باخته است

30 سال قبل در تاریخ 15 فبروری سال 1989 خروج نیروهای شوروی از افغانستان پایان یافت. ساختار قومی و اراضی کوهستانی: این کشور همیشه برای اشغالگران جای ساده نبود.

سپوتنیک : در قرن XIX جنگ اول افغان-انگلیس با شکست امپراطوری بریتانیا خاتمه یافت و در قرن ХХ اتحاد شوروی عقب نشینی کرد. به نظر میرسد که ایالات متحده امریکا نیز بعد از 17 سال «جنگ با ترور» در قرن XXI درک کرده که آنها به اسارت کشیدن این کشور قادر نخواهند شد.

ستینلی جانی (Stanly Johny) در مقاله منتشره در روزنامه The Hindu (هند) در ادامه می نویسد، تابلوی مشهور با رنگ روغنی بنام «بقایای اردو» نقاش الیزابیت باتلیر که در قرن XIX زندگی میکرد — تصویر فناناپذیر جنگ اول افغان-انگلیس (1839-1842) می باشد. در این تابلو طبیب نظامی اردوی هند بریتانوی ویلیام برایدون نشان داده شده که در سال 1842 سوار بر اسپ نیم جان به جلال آباد رسید. هم برایدون و هم اسپ او از پاه افتاده و خسته معلوم میشوند. او یگانه شخص زنده مانده از 16 هزار سرباز و کارگران اجیر در کمپ بود که از کابل بعد از آن عقب نشینی کردند که مداخله انگلیس با ناکامی مواجه گردید.

بعد از گذشت 137 سال اتحاد شوروی به افغانستان نیرو فرستاد، تا از رژیم محلی کمونیستی حمایت کند. ده سال دیگر، قبل از آن سپری شد که نیروهای شوروی با رسوایی مشابه خارج گردند. و یکبار دیگر در سال 2001 ایالات متحده امریکا — یگانه ابرقدرت در جهان بعد شوروی — به افغانستان نیروی فرستاد و جنگ خود «با تروریزم» را آغاز کرد. بعد از 17 سال زورآزمایی، وقتیکه امریکا و «طالبان» بطور کل راجع به شرایط ختم جنگ توافق کردند که به امریکایان امکان رفتن و حفظ آبرو فراهم می سازد، به مشکل میتوان پژواک های تاریخی را نه شنید.

تکرار اشتباهات گذشته

از نقطه نظر تاریخی افغانستان نسبت سیستم پیچیده قومی و اراضی کوهستانی محل ساده برای اشغالگران نبود. این مثال کلاسیک کشوری است که سرنوشت جیوپولیتیکی آن را جغرافیا تعیین میکند. امپراطوری بریتانیا به افغانستان در سال 1839 در چارچوب «بازی بزرگ» نیرو فرستاد. بریتانیا هراس داشت که روسیه افغانستان را اشغال خواهد کرد و در سرحد با هند — «مروارید تاج و تخت بریتانیا» قرار خواهد گرفت. با پیشگیری از این حوادث، آنها کابل را اشغال کردند و دوست محمد خان امیر افغانستان را سرنگون ساختند و بجای او دست نشانده خود شاه شجاع درانی را به قدرت رساندند. وقتیکه در موج مقاومت سرسختانه اقوام که بخش اعظم آنها از طرفداران اکبرخان پسر دوست محمد خان بودند، مواضع آنها متزلزل شدند، انگریزان در مورد عقب نشینی فیصله نمودند. ولی هنگام عقب نشینی همه کشته شدند و فقط برایدون خود را نیم جان به جلال آباد رساند و دوست محمد خان دوباره کابل را تصرف کرد.

اتحاد شوروی عین اشتباه را مرتکب شد. شوروی بعد از کودتای داخلی در کشور به افغانستان نیرو فرستاد. حکومت شوروی از حفیظ الله امین هراس داشت که قدرت را بعد از قتل تره کی — رهبر کودتای اپریل سال 1978 — بدست گرفت. در دسمبر سال 1979 لیونید بریژنف به افغانستان نیروی فرستاد. اتحاد شوروی کودتای نو راه اندازی کردند، امین را به قتل رساندند و ببرک کارمل وفادار به مسکو را به قدرت رساند. امریکایان بعد از شکست در جنگ ویتنام و انقلاب اسلامی سال 1979 (ایران) امکان خوب در مداخله شوروی در افغانستان مشاهده کردند. آنها حمایت از مجاهدین — رزمندگان قومی — آغاز کردند که هم با رژیم کمونیستی و هم با حامیان شوروی انها مبارزه میکردند. از آنها همچنان پاکستان و عربستان سعودی حمایت میکردند که از توسعه طلبی کمونیستی در جهان اسلام نگران بودند. بعد از گذشت ده سال حکومت شوروی درک کرد که مواضع نیروهای اشغالگر آنها متزلزل شده و عقب نشینی نمودند.

وقتیکه در سال 2001 ایالات متحده بر رژیم طالبان در افغانستان حمله نمودند، رئیس جمهور جورج بوش اعلام داشت که آنها «جنگ با ترور» را تا زمان قطع نخواهند کرد و متوقف نخواهند شد، «تا هر گروپ جهانی تروریستی را پیدا نکنند، و بر آنها پیروز نشوند». این وظیفه ساده نبود. امریکا به سرعت طالبان را سقوط دادند و افغانستان بالاخره حکومت انتخابی کسب کرد که در راس آن رئیس جمهور حامد کرزی قرار گرفت. اما بعد از 17 سال مبارزه جنگ همچنان بابرجا باقی ماند. از سال 2009، وقتیکه سازمان ملل متحد حوادث قتل و کشتارها در جنگ را مستند می سازد، در این منازعه 20 هزار باشنده ملکی افغانستان کشته و 50 هزار نفر دیگر زخمی شدند. امریکا از آغاز جنگ در حدود 877 میلیارد دالر در جنگ مصرف کرده و حد اقل دو هزار نفر نظامی تلفات داده است.

جنگ بی کنترول

پس آنها در بدل چه به دست آوردند؟ «طالبان» که در سال 2001 عقیب نشینی کردند، بازمیگردند. طبق برخی ارزیابی ها، آنها در حدود نیم از خاک افغانستان را کنترول میکنند که بخش اعظم آن مناطق کوهستانی اند. در شرق افغانستان هسته های «دولت اسلامی» (سازمان منوع در فدراسیون روسیه — تبصره مدیریت مسوول) تحکیم یافته که در ماه های اخیر چند حمله بر زمینه مذهبی انجام داده و صدها تن از هزاره های شیعه را به قتل رسانده اند. حکومت غرق فساد است و خارج از کابل قدرت در دست حاکمان محلی قرار دارد.

دونالد ترامپ رئیس جمهور امریکا بارها به وضاحت تفهیم نموده که میخواهد نیروهای امریکایی را به خانه برگرداند. باوجود این او در سال 2017 در مورد اعزام تعداد بیشتر نظامیان برای فعال ساختن مبارزه با طالبان اعزام کرد. از آن به بعد امریکا در افغانستان عملیات وسیع هوایی انجام دادند، اما به متوقف ساختن پیشروی «طالبان» قادر نشد. این سازمان مانند گذشته مناطق دهاتی کشور را کنترول میکند و میتواند در تمام خاک کشور دست به حملات بزنند. فقط از سال 2014 افغانستان در نبردها در حدود 45 هزار سرباز از دست داده است. امریکایان در زمینه افزایش تلفات و ناتوانی در امر یافتن راه بیرون رفت از منازعه، مانند امپراطوری بریتانیا در قرن XIX و اتحاد شوروی در قرن ХХ، ظاهراً، درک کرده که آنها بیش از این نمی توانند ابتکار عمل جنگ بزرگ در قرنXXI  در دست داشته باشد.

نقش «طالبان»

سوال اینست که بعد از این چه باید کرد. طوریکه در امریکا اعلام داشتند، آنها از «طالبان» تضمینات دریافت کرده که این سازمان به تروریستان در افغانستان پناه نخواهند داد. آز آنها همچنان آتش بس و شرکت در مذاکرات بین الافغانی مطالبه مینمایند. اما وقعیت واقعیت است: امریکا تا به حال در چیزهای زیادی به طالبان عقب نشینی کرده است. «طالبان» اعلام داشتند که با حکومت افغانستان مذاکراه نخواهند کرد، چون آن را غیرقانونی میدانند. امریکایان این موضعگیری را پذیرفتند و با شورشیان مذاکرات انجام دادند که از موضعگیری زور سخن میگویند. امریکا همچنان با مطالبه عمده طالبان — خارج ساختن نیروها از افغانستان بدون کدام موافقت نامه دقیق راجع به نقش آینده «طالبان» — موافقه کرد. از اینجا معلوم میشود که امریکا با چه مایوسی جهت ترک کردن افغانستان — که جنگ در آن را اصلاً باخته — تلاش می ورزد. آنها تا اندازه زیادی با شرایط «طالبان» خارج خواهند شد. این ساده لوحانه خواهد بود که فکر کرد که طالبان 17 سال فقط به خاطر موافقت نامه با امریکایان می جنگیدند. آنها به خاطر قدرت می جنگیدند که با ورود نیروهای امریکایی در سال 2001 از دست دادند. و مطلقاً دقیق باید گفت، به مجرد آنکه امریکایان خارج شوند، طالبان در هر صورت به کابل چلنج خواهند داد.

آمریکا به دنبال آن است که افغانستان را به تسلیحات خود وابسته کند

به گزارش خبرگزاري صدا و سيما؛ دبیر شورای امنیت روسیه در مصاحبه با روزنامه «کومسومولسکایا پراودا » Komsomolskaya Pravda اعلام کرد آمریکا به جای اجرای ماموریت سازمان ملل متحد در افغانستان، در تلاش بوده است تا جای پایی در این کشور به دست آورد و اتکای کابل به واشنگتن را افزایش دهد.
به گزارش خبرگزاری تاس از مسکو، نیکولای پاتروشف گفت: ما می بینیم که در تلاش برای دستیابی به جای پایی در افغانستان برای سال های آینده, آمریکا نظامی را ایجاد کرده است که افغانستان به طور مستقیم به تسلیحات و تجهیزات نظامی آمریکایی وابسته می شود.
وی افزود اعلام آمریکا مبنی بر خروج احتمالی نظامیان ناتو از افغانستان ” در واقعیت در حال عملی شدن نیست “.
این مقام روس گفت: در مجموع, حضور واشنگتن در افغانستان نه فقط اوضاع را بی ثبات کرد، بلکه این کشور را چند دهه به عقب برد.
پاتروشف خاطر نشان کرد در حال حاضر تعداد اعضای گروه های تروریستی طالبان و داعش در این کشور به ترتیب 60 هزار و 4 هزار نفر است. دولت افغانستان نتوانسته است کنترل بیش از 60 درصد مناطق این کشور را به دست گیرد و این در حالی است که تولید مواد مخدر در افغانستان 43 برابر شده است.

کاهش حضور نظامی امریکا در افغانستان

ایالات متحده قصد دارد تعداد نیروهای خود را در افغانستان کاهش دهد.

به گزارش اسپوتنیک به نقل از آژانس خبری رویترز، جنرال جوزف ووتل، قوماندان قوای مرکزی اردوی امریکا اعلام کرد که ایالات متحده قصد دارد حدود هزار نفر از نظامیان خود در افغانستان را کاهش دهد.

به گفته وی این اقدام با تصمیم رئیس جمهور ترامپ مبنی بر خروج قوایی امریکایی از افغانستان در صورت دستیابی به توافق صلح، ارتباط ندارد. و کاهش نیروهای امریکایی در چارچوب برنامه جنرال اسکات میلر، قوماندان عمومی نیروهای امریکایی و ناتو در افغانستان انجام خواهد شد.

جنرال جوزف ووتل: «این تصمیم در چارچوب آنچه که او (میلر) در آغار ماموریت خود برای افزایش موثریت حضور مان پیشنهاد کرده بود، گرفته خواهد شد.»

گفتنی است، چندی پیش رسانه های معتبر امریکایی منجمله وال استریت ژورنال و Military.com، به نقل از منابع خود در حکومت امریکا گزارش مدعی شدند که دونالد ترامپ، یک روز پس از آنکه طی فرمانی هدایت آغاز پروسه خروج قوای امریکایی از سوریه و پایان حملات هوایی علیه گروه تروریستی داعش در این کشور را داد، از وزارت دفاع خواست تا قوای امریکایی در افغانستان را نیز به تدریج خارج کند.

بر بنیاد گزارش نشریه های یادشده، جنرال سکات میلر، قوماندان عمومی ماموریت حمایت قاطع ناتو در افغانستان طی ۸-۱۲ ماه آینده حدود ۷ هزار نظامی امریکا را از خاک افغانستان خارج خواهد کرد. اما نیروهای عملیات ویژه امریکا همچنان در افغانستان باقی خواهند ماند و به حملات خود علیه جنگجویان طالب و داعش ادامه خواهد داد.

در عین حال، ۳۱ جنوری سال روان دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده اعلام کرد که در صورت دستیابی به توافق صلح آماده است نظامیان امریکایی را از افغانستان خارج کند.

آمريکايي ها طرف مشکل آفرين در منطقه هستند

آمريکايي ها، افغانستان و سوريه را ويران کردند و به صدام سلاح هاي شيميايي دادند تا ضد مردم ايران و عراق استفاده کند و سپس او را ساقط کردند.
به گزارش خبرگزاري آريا، سيد محمد مرندي استاد دانشگاه تهران در مصاحبه با شبکه تلويزيوني راشاتودي در پاسخ به اين سوال مجري شبکه که پرسيد: آيا معتقديد که سخنان نتانياهو در قبال ايران (در نشست ورشو) چه پيامدهايي دارد؟ گفت: به نظرم مهمترين موضوعي که مي توان از سخنان وي استنباط کرد اين است که رژيم اسراييل به دنبال مشکل آفريني است.اين موضوع درباره رژيم سعودي هم صادق است.اگر به خاطر بياوريد محمد بن سلمان وليعهد عربستان اعلام کرد که مي خواهد جنگ را به داخل ايران بکشاند.ديشب ما شاهد يک حمله به سربازان ايراني در نزديکي مرز با پاکستان بوديم که در جريان آن سي نفر کشته شدند.ايراني ها معتقدند که گروهي که اين حمله را انجام دادند يک گروه وهابي همانند القاعده و داعش است.ما مي دانيم که عربستان سعودي از اين ايدئولوژي حمايت مي کند.نهادهاي اطلاعاتي ايران اعلام کرده اند که اين گروه و ديگر گروه هايي که اين حملات را انجام داده اند به نهادهاي اطلاعاتي عربستان و امارات وابسته هستند.
وي در ادامه در پاسخ به اين سوال مجري شبکه که پرسيد: دفتر نتانياهو در پيام توئيتري وي درباره ايران کلمه جنگ را با کلمه مبارزه جايگزين کرد؛ آيا معتقديد که اين موضوع مي تواند به کاهش تنش موجود کمک کند؟ گفت: به نظرم اين تنها نشان مي دهد که نخست وزير اسراييل مرتکب اشتباه بزرگي شده است.او با اين اشتباه خود به متحدانش و عربستان سعودي و امارات و رژيم آمريکا آسيب زده است.البته اروپايي ها هم تفاوتي با اسراييلي ها و آمريکايي ها ندارند زيرا در جريان نشست لهستان ؛شاهد حضور قابل توجه اعضاي گروهک تروريستي منافقين در لهستان بوديم.اين گروه همان گروهي است که سالها در کنار صدام ضد ايران جنگيد.اين گروه همان گروهي است که مردم عراق را زماني که ضد صدام قيام کردند ؛سرکوب کردند.اين گروه پس از انتقال به اروپا به راحتي در سراسر اروپا و آمريکا و لهستان مي توانند تردد کنند.آنها حمايت کشورهاي آمريکا؛ عربستان؛ اروپايي ها و اسراييلي را به همراه خود دارند.اروپايي ها به تروريست ها پناه داده اند.رژيم اسراييل از جنگ صحبت مي کند.محمد بن سلمان ديکتاتور سعودي اعلام کرده است که مي خواهد جنگ را به داخل ايران بکشاند.افرادي چون پمپئو و بولتون هستند که همه آنها را به عنوان افرادي جنگ طلب مي شناسند.
مرندي در ادامه در پاسخ به اين سوال مجري شبکه که پرسيد: مايک پنس معاون ترامپ، ايران را بزرگترين تهديد براي صلح و ثبات خاورميانه ناميد؛ آيا او حق دارد که اين مطلب را بگويد؟ گفت: به نظرم جامعه بين المللي لازم است که نگاهي به نقشه داشته باشد.آمريکايي ها افغانستان را ويران کردند.برژينسکي پيش از مرگش اعلام کرد که آمريکا افراطيون را پيش از فروپاشي شوروي سابق حمايت کردند تا بعدا بهانه لازم براي حضور در اين کشور پيدا کنند.آنها افراطيون را براي حمله به نيروهاي شوروي سابق حمايت کردند.ما شاهد اقدامات آمريکايي ها در عراق بوديم.آنها به صدام سلاح هاي شيميايي دادند تا ضد ايران و مردم خودش استفاده کند و سپس او را ساقط کردند.آنها به نابودي سوريه با کمک به تروريست ها و متحدان منطقه اي و اروپايي خود کمک کردند.آنها ليبي را ويران کردند.آنها قحطي را به مردم يمن تحميل کردند.آنها از ديکتاتورهاي بي رحم در عربستان سعودي و بحرين حمايت کردند.حالا هم شاهد وضعيت ونزوئلا هستيم.فردي در خيابان خود را رييس جمهور مي خواند و آمريکا تصميم مي گيرند که او رييس جمهور جديد اين کشور باشد.به نظرم همه اين موارد نشان مي دهند که چه طرفي در منطقه مشکل آفرين است.مردم فلسطين هم هميشه قرباني استعمار و نژادپرستي بوده اند.

هند: با ایران، روسیه و عربستان درباره طالبان در تماس هستیم

پس از تایید دور بعدی مذاکرات آمریکا و گروه طالبان در اسلام آباد پاکستان، هند اعلام کرد که با ایران، روسیه و عربستان سعودی در خصوص این مذاکرات در ارتباط است.

به گزارش ایرنا، به نقل از روزنامه ‘تایمز او ایندیا’ دولت هند در گزارشی اعلام کرد که ‘زلمای خلیل زاد’ نماینده ویژه وزارت خارجه آمریکا در امور افغانستان با ‘واردان شرینگلا’ سفیر هند در واشنگتن دیدار کرده و به وی در خصوص تلاش های برقراری صلح در افغانستان توضیح داده است.
‘راویش کومار’ سخنگوی وزارت امور خارجه هند گفت: هند همچنین با سایر کشورها از جمله ایران، روسیه و عربستان در خصوص وضعیت افغانستان در ارتباط است. هند به انجام تمام اقدامات لازم جهت برقراری صلح و ثبات در منطقه ادامه خواهد داد.
در اواخر ماه جاری، هند در نشست سه جانبه خود با روسیه و چین مساله افغانستان را مطرح خواهد کرد.
پیش از این مقامات هندی اعلام کرده بودند که هند قصد دارد با چین در ارتباط با افغانستان از جمله مذاکره با گروه طالبان گفت و گو کند.
هند نگران مذاکرات مستقیم آمریکا با طالبان و همچنین عدم توجه به دولت افغانستان در این تلاش ها است.
درحالی که ‘بیپین راوات’ فرمانده ارتش هند خواهان مذاکره دهلی نو با طالبان مانند ‘سایر کشورها’ شده است، اما دولت هند نمی خواهد وارد یک بحران جدید در افغانستان شود.
در طول سفر اخیر زلمای خلیل زاد به هند، دهلی نو به او اعلام کرد که هرگونه اقدام برای برقراری صلح در افغانستان باید با مرکزیت مردم و دولت این کشور انجام شود و همچنین هند مخالف تشکیل یک دولت موقت در افغانستان پیش از برگزاری انتخابات سراسی در این کشور است.
هند تاکنون 3 میلیارد دلار در افغانستان سرمایه گذاری کرده است و به این کشور جنگ زده کمک های زیرساختی و انسان دوستانه زیادی ارائه داده است. بزرگ راه زرنج-دلارام، یک مدرسه مدرن در کابل و خطوط انتقال برق در میان چندین پروژه هند در کشور افغانستان هستند.
دهلی نو همچنین در برنامه های ظرفیت سازی دوجانبه و سه جانبه افغانستان سرمایه گذاری کرده است و بیش از 3 هزار و 500 دیپلمات و نیروی امنیتی افغانستان را آموزش داده است. این کشور سالانه به یک هزار دانشجوی افغان نیز بورسیه تحصیلی ارائه می دهد.
آمریکا در سیاست های خود هند را به عنوان یک کشور کلیدی برای تحقق صلح و رشد اقتصادی افغانستان معرفی کرده است.
منابع خبری پاکستان دیروز(پنجشنبه) اعلام کردند، دور جدید مذاکرات هیات طالبان و آمریکا قرار است ماه جاری میلادی به میزبانی دولت پاکستان در اسلام آباد برگزار شود.یش تر گروه طالبان اعلام کرد: «ملا عبدالغنی برادر»، معاون سیاسی این گروه با راهنمایی «ملا هبت‌ الله» رهبر طالبان، ترکیب یک هیات 14 نفری به رهبری «شیر محمد عباس استانکزی» را برای پیشبرد مذاکرات صلح با آمریکا اعلام کرده است؛ «استانکزی پیشتر» نیز ریاست دفتر طالبان در قطر را برعهده داشت.
قرار است هیات مذاکره کننده طالبان کمتر از دو هفته دیگر در قطر با «زلمی خلیل زاد» نماینده ویژه آمریکا در موضوع صلح افغانستان، نشستی داشته باشند.

افشأ اسرار خروج نیروهای شوروی از افغانستان

وزارت دفاع روسیه به مناسبت 30 مین سالروز عودت نیروهای شوروی از افغانستان، بعضی اسرار چگونگی خروج قوا را افشا نمود.

به گزارش اسپوتنیک، بخش نظامی ارتباطات وزارت دفاع روسیه نوشت: وزارت دفاع روسیه در ویب سایت رسمی اش اطلاعات جدید و بخش تاریحی با مدارک محرمانه ای را هم زمان با سی و مین سالگرد بیرون شدن نیروهای شوروی از افغانستان باز کرده است.

اتحاد جماهیر شوروی به تاریخ 15 فیبروری سال 1989 میلادی بیرون شدن نیروهای نظامی اش را از افغانستان به پایان رساند. این رویداد سبب به پایان رساندن جنگ افغانستان شد.

در این بیانیه آمده است:- “پروژه مستند جدید، تاریخچه واحدهای نظامی را نشان می دهد که از روزهای نخست با انجام وظایف بین المللی در افغانستان انجام شده است و درباره سوء استفاده ها و قهرمانانی که آنها مرتکب شده اند، معلومات می دهد. در میان آنها — جنرال روسلان اوشیف، رئیس وقت جمهوری اینگوشتیا، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح روسیه در سال 1992، جنرال ویکتور دوبینین فرمانده ارتش و الکساندر استوبا شاعر دیده می شوند”.

در میان مدارک در بخش الکترونیکی آن سپاه 149 و هنگ تفنگداران 181 و همچنین هنگ پیاده نظام 122 که برای جنگ بزرگ میهنی می روند نشان داده می شود.

در جریان جنگ افغانستان، ارتش شوروی در عملیات های نظامی برای محاصره و نابود کردن شورشیان و کمک برای ایجاد قدرت مشروع در مناطق آزاد این کشور شرکت کردند.

در این بخش همچنین نوشته شده است:- “در بخش مدارک منتشر شده، بازدید کنندگان می توانند درباره اهداف و چالش های پیش روی نیروهای شوروی در جمهوری دموکراتیک افغانستان، بدست آوردن مدارک مهم توسط ارتش شوروی، انبارهای بزرگ جنگ افزار و همچنین اعطای جوایز به سربازان برجسته شوروی خبر شوند”.

در میان اسناد منتشر شده، لیستی از جوایز و عناوین افتخاری که به سربازان و فرماندهان اعطا شده است، شواهد تاریخی مبنی بر اینکه چگونه میان سربازان شوروی و غیرنظامیان در افغانستان پیوند ایجاد شد. انتقال و توزیع تراکتورهای «بلاروسی» توسط هنگ تفنگداران 149 به ساکنان یکی از روستاها و همچنین هدیه پیشگامان مکتب های تاشکند به کودکان افغانستانی نیز به نمایش گذاشته شده است.

به گفته وزارت دفاع فدراسیون روسیه، علاقه خاصی بازدید کنندگان به نگاره های ثبت شده برخی از رزمندگان که به آنها جوایز اعطا شده، جلب شده است. در میان این نگاره ها می توان از نگاره های روسلان اوشیف که در ماه می سال 1982 به خاطر ارائه کمک های بین المللی به مردم افغانستان مدال «ستاره طلایی» لنین و رتبه قهرمان اتحاد جماهیر شوروی و نگاره ای ویکتور دوبنین فرمانده ارتش لشکر 40 که در سال 1992 به عنوان رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح فدراسیون روسیه انتخاب شد، را دید.

خروجی که پایان جنگ را به ارمغان نیاورد

اگرچه نیروهای ارتش سرخ اتحاد جماهیر شوروی که در 3 دی ماه سال 1358به افغانستان تجاوز نظامی گسترده انجام داده بودند پس از 9 سال حضور در 26 بهمن ماه 1367 با ناکامی این کشور را ترک کردند اما جنگ پایان نیافت و تداوم آن به حضور آمریکا انجامید که تا امروز ادامه دارد.

به گزارش ایرنا، 26 بهمن ماه مصادف با سالروز خروج نظامیان اتحاد جماهیر شوروی از افغانستان پس از 9 سال اشغال این کشور یک روز ملی و جشن پیروزی افتخار آمیزی برای ملت افغانستان بود اما خودخواهی و قدرت طلبی گروه های مختلف مجاهدین این پیروزی را به شکست سخت مبدل کرد.
هرچند از خروج نظامیان ارتش سرخ از افغانستان 30 سال می گذرد اما تحولاتی که در این مدت در افغانستان از اثر تداوم جنگ بوجود آمده است همه را به حیرت انداخته است.
فرماندهان و افرادی که خود زمان از نامداران جهادی علیه ارتش سرخ بودند و دل به همکاری و حمایت آمریکا بستند با گذشت 18 سال به نتیجه مطلوب نرسیدند و امروز برای یافتن گم شده خود که همانا صلح پایدار است، بار دیگر به دروازه روسیه برای یافتن آن رفتند.
نشستی که با حضور طالبان و شماری از فرماندهان جهادی و رهبران سیاسی کنونی افغانستان در مسکو برگزار شد، به گفته شرگت کنندگان در ظاهر نتیجه ای رضایت بخش داد که همه شرکت کنندگان از آن ابراز رضایت کرده و خواستار تداوم آن در کشورهای دیگر شدند.
ارتش سرخ افغانستان را ترک کرد اما پیامدهای بد آن تاکنون ادامه دارد و افغانستان در آتش جنگ و ناامنی می سوزد که هرکسی از این روند تفسیر خود را دارند
به مناسب سالروز خروج ارتش سرخ شوروی از افغانستان تفسیرهای زیادی صورت گرفته است که برخی از کارشناسان براین باورند، آن پیروزی برآمده از حمایت ابرقدرت غرب یعنی آمریکا برای شکست رقیب بین المللی خود در باتلاق افغانستان بود که این یادآوری، منصفانه نیست، زیرا بودن آن شجاعت، مقاومت و از خود گذشتگی که در پشت هر سلاح برای رسیدن به پیروزی لازم است، یک عنصر اصلی می باشد، در غیر این صورت هزاران تُن مهمات نیز بدون حضور تنها یک سرباز هم نمی تواند موجب فرار دشمن شود.
وقتی آخرین سرباز شوروی در 26 بهمن سال 1367 خورشیدی به فرمان رهبرانش از روی پل «حیرتان» در استان «بلخ» در شمال افغانستان گذشت و وارد قلمرو شوروی آن زمان در کشور کنونی ازبکستان شد، موج شادی ملت مسلمان افغانستان را از بابت شکست اشغالگران کمونیست و دولت وابسته آنها فرا گرفت و افقی روشن از داشتن کشوری آزاد ، مستقل و توانمند در منظر این مردوم افغانستان نمایان شد.
این شادی متاسفانه دوام نیاورد و با بروز رخدادهایی پی در پی این پیروزی شرین، تلخ گشت به گونه ای که هزینه آن اشتباهات را مردم افغانستان تا امروز نیز پرداخت می کند.
حکومت طرفدار شوروی به رهبری «نجیب الله» تا سال 1371 ادامه یافت و در فروردین ماه همان سال سقوط کرد و مجاهدین به قدرت رسیدند.
با تأسف که رهبران مجاهدین افغانستان شیفته قدرت شدند و به پیامدهای خطرناک آن فکر نکردند و هرکدام برای گرفتن قدرت بیشتر وارد میدان نبرد دیگر بین خود شدند که این جنگ باعث ظهور طالبان گردید و این گروه تا امروز هم در کوهپایه های افغانستان با نیروهای افغان در نبرد هستند.
مجاهدانی که سال ها در برابر مجهزترین ارتش جهان ایستاده بودند و آن را به زانو درآوردند، نتوانستند در برابر دشمن بزرگتری که خانه در نفسانیت زیاده طلبی بشری داشت، پیروز شوند و در فرآیند ایجاد نظام سیاسی و ترسیم چارجوب های قدرت شکست خوردند و کار به درگیری های خانمان سوز داخلی رسید.
مهم ترین احزاب سیاسی و نظامی افغانستان که بر سر بدست آوردن قدرت در کابل پایتخت با یکدیگر منازعه داشتند، حزب جمعیت اسلامی به رهبری «برهان الدین ربانی» با اکثریت تاجیک تباران، «احمد شاه مسعود» به عنوان فرمانده شورای نظارت متشکل از ائتلاف فرماندهان نظامی گروه های مجاهد، حزب اسلامی به رهبری «گلبدین حکمتیار» با اکثریت پشتون ها، جنبش ملی اسلامی به رهبری ژنرال «عبدالرشید دوستم» از اقوام ازبک و احزابی از هزاره ها بود.
نقش گلبدین حکمتیار به عنوان متولی نخستین حزبی که قاعده تقسیم قدرت را نپذیرفت در این مقطع زمانی پررنگ است؛ او با پناه بردن به دامن همسایه جنوبی و اعلام مخالفت با ساختار حکومت انتقالی مجاهدان و حمله به کابل در عمل راه شروع درگیری های خانگی را برای چندین سال پایه گذاری کرد.
این آشفتگی داخلی مردم را به ستوه آورد و در عمل زندگی عادی آنها را مختل کرد و میلیون پناهجوی افغان که به خارج فرار کرده بودن حتی با گذشت حدود پنج سال از خروج اشغالگران جایی برای بازگشت نداشتند و این بستری شد برای تولد طالبان.
اگر چه جنگجویان گروه طالبان در زمان مبارزه با شوروی به این نام وجود نداشتند و در جمع همین احزاب فعالیت می کردند اما با تأسیس گروه جدیدی به نام طالبان و شعارهای اسلامی که در یک دست قرآن گرفته و در دست دیگر سلاح، طی یکسال نیروی بزرگی را از بین احزاب جذب و وارد میدان نبرد با دیگر گروه های مجاهد شدند.
این گروه به طور رسمی در سال 1994 میلادی به عنوان گروه ناجی برای مردم خسته از دو دهه جنگ بدون دستاورد ظهور کرد و با شعارهای جذاب عدالت و قانون با معیار اسلامی توانست بسرعت بر 95 درصد خاک افغانستان مسلط شود.
در گیرودار جنگ های گروه های مجاهدین با طالبان و جنگجویان تامین شده از دلارهای کشورهای عربی که به نام «جهاد» وارد این کشور شده بودند، فضا مساعد شد تا فعالیت تروریستی گروه هایی مانند القاعده حوزه نفوذ خود را به محدوده کشورهای غربی افزایش دهند و با استفاده از پایگاهی که بدون هیچ مسئولیتی در اختیار داشتند داستان حمله به آمریکا را به نام خود ثبت و فرصت را برای حمله نظامی آمریکا و «ناتو» به افغانستان فراهم کنند.
اگر چه هنوز هم بسیاری از آگاهان سیاسی بر این باورند که اجازه خلق القاعده و چشم پوشی از رشد آن و اغماض در برابر فعالیت های تروریستی آنها در خاک آمریکا و دیگر کشورها یک تصمیم برنامه ریزی شده از سوی کاخ سفید بوده و هست اما، چگونگی آن در این بحث مهم نیست، بلکه بیشتر اثر اقدامات آنها بر روند وقایع مد نظر است.
آمریکا به بهانه حمله القاعده به مرکز تجارت جهانی که در 11 سپتامبر سال 2001میلادی انجام شد در اوایل سال 2001 به افغانستان حمله کرد تا مسئولان حمله به آمریکا را که به ادعای آنها در قلمرو حکومت طالبان بودند و آنها از تحویل متهمان اجتناب می کردند، دستگیر و مجازات کند.
امروز از آن زمان 18 سال می گذرد، تا هنوز هم دامنه جنگ پایان نیافته است و هر روز افغان ها قربانی جنگ، حملات انتحاری، انفجار و حملات هوایی آمریکا با هم پیمانان غربی آنهاست.
با حمله نظامی آمریکا نه تنها القاعده و طالبان نابود نشد، بلکه اکنون با ادعای مقامات افغان اکنون گروه های تروریستی موجود در افغانستان به 20 گروه رسیده و دامنه حملات هم وحشیانه تر شده است که از مراکز آموزشی، مساجد، مراکز ورزشی و هرجای که جمعیتی وجود داشته باشد، بدون هیچگونه ملاحظه ای هدف قرار می گیرند.
اما در سال های اخیر تلاش های دولت افغانستان برای رسیدن به صلح با طالبان افزایش یافت اما هر بار که دولت وحدت ملی از طالبان خواست که با آنها وارد گفت وگو شده و جنگ جاری را به پایان برسانند، طالبان خواستار مذاکره با آمریکا شد و از گفت وگو با دولت خودداری کرد.
از اول سال 1397 که آمریکا به خواسته طالبان تن داد و برای صلح افغانستان گام برداشته است تاکنون نشست های متعددی پنهانی با گروه طالبان برگزار کرده و پنجمین نشست آنها قرار است بزودی در قطر برگزار شود.
با گذشت یک سال از تصمیم آمریکا برای صلح با طالبان هنوزهم چشم انداز صلح و امنیت روشن نیست و طالبان حاضر نشده است که با دولت افغانستان گفت وگوی مستقیم انجام دهند و آمریکا را طرف اصلی خود در این مذاکرات می داند.
افغان ها که از جنگ چهل ساله در این کشور بشدت خسته شده اند و قربانی های بیشماری خواسته وناخواسته داده اند، انتظار صلحی را می کشند که باردیگر منجر به درگیری با نام های جدید در این کشور نشود اما این خواسته افغان ها هنوزهم در هاله ای از ابهام قرار دارد و روشن نیست که پایان روند کنونی صلح به چه چیزی منجر خواهد شد.

نخستین مرحله گزینش کمیشنران کمیسیون‌های انتخاباتی امروز آغاز می‌شود

۸ صبح : نخستین مرحله روند گزینش کمیشنران تازه برای کمیسیون‌های انتخاباتی امروز شنبه آغاز می‌شود. در این مرحله، هفت روز برای احزاب سیاسی ثبت دولت و نهادهای جامعه مدنی مرتبط با انتخابات فرصت داده شده است تا نماینده‌گان‌شان را برای آن‌که به عنوان کمیشنر در کمیسیون‌های انتخاباتی گزینش شوند، به حکومت معرفی کنند. شاه‌حسین مرتضوی، معاون سخنگوی ریاست جمهوری، می‌گوید که حکومت آماده‌گی کامل دارد تا اسناد نماینده‌گان احزاب سیاسی ثبت دولت و نهادهای مدنی مرتبط با انتخابات را به منظور تعیین کمیشنران تازه کمیسیون‌های انتخاباتی از ۲۷ دلو تا ۳ حوت دریافت کند. آقای مرتضوی در صحبت با ۸صبح گفت که با پایان این مرحله، روند بررسی اسناد این افراد و سپس گزینش آن‌ها به عنوان کمیشنران تازه کمیسیون‌های انتخاباتی آغاز خواهد شد. معاون سخنگوی رییس جمهور تأکید کرد که تلاش می‌شود کمیشنران تازه در مدت ده روز آینده گزینش و برای کار در کمیسیون‌های انتخاباتی معرفی شوند.

شماری از احزاب سیاسی و نهادهای ناظر انتخاباتی نیز اعلام آماده‌گی کرده‌اند که در خلال هفت روز نماینده‌گان‌شان را برای عضویت در کمیسیون‌های انتخاباتی به حکومت معرفی خواهند کرد. محمد ناطقی، معاون حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان، به ۸صبح گفت که تمامی اسناد نماینده این حزب تکمیل شده است و قرار است امروز شنبه به حکومت سپرده شود. به گفته او، شمار دیگر از احزاب سیاسی ثبت دولت نیز آماده‌گی گرفته‌اند تا در مدت هفت روز نماینده‌گان‌شان برای عضویت در کمیسیون‌های انتخاباتی را به حکومت معرفی کنند.

به همین شکل، حبیب‌الله شینواری، مسوول برنامه‌های دیده‌بان انتخابات و شفافیت افغانستان یا «ایتوا»، می‌گوید که نهادهای ناظر انتخاباتی نیز کارشان برای انتخاب نماینده‌گان‌شان و هم‌چنان معرفی آن‌ها به حکومت برای گزینش شدن به عنوان کمیشنر در کمیسیون‌های انتخاباتی را آغاز کرده‌اند. آقای شینواری افزود که اتحادیه نهادهای ناظر انتخاباتی روز شنبه ۲۷ دلو طی یک فراخوان عمومی از تمامی نهادهای جامعه مدنی و زنان می‌خواهد تا هر نهاد یک نفر را برای تعیین نماینده‌گان نهادهای جامعه مدنی به این اتحادیه معرفی کند. مسوول برنامه‌های «ایتوا» تصریح کرد که از میان تمامی افرادی که به اتحادیه نهادهای ناظر انتخاباتی معرفی می‌شوند، پانزده نفر به حیث نماینده‌گان نهادهای جامعه مدنی مرتبط با انتخابات به حکومت معرفی خواهند شد، تا بخشی از کمیشنران آینده از میان آن‌ها گزینش شوند.

بر اساس قانون تعدیل شده انتخابات، کمیشنران کمیسیون‌های انتخاباتی، از سوی نامزدان انتخابات ریاست جمهوری گزینش می‌شوند و رییس جمهور تنها صلاحیت معرفی هر کدام آن‌ها را به حیث کمیشنر در پست‌های‌شان دارد. اما پیش از این مرحله، هر حزب سیاسی ثبت دولت یک نفر و نهادهای جامعه مدنی مرتبط با انتخابات، پانزده نفر را حیث داوطلبان عضویت در کمیسیون‌های انتخاباتی به حکومت معرفی می‌کنند. پس از پایان این مرحله که هفت روز برای آن تعیین شده است، کار گزینش کمیشنران از میان این داوطلبان آغاز می‌شود و برای این کار تاکنون هیچ قید زمانی در نظر گرفته نشده است.

تعلیق بخشی از امور انتخاباتی

در پی توشیح طرح تعدیل قانون انتخابات و برکناری رؤسا و اعضای کمیسیون‌های انتخاباتی، بخشی از امور انتخاباتی نیز تعلیق شده است. از آن‌جایی که دبیرخانه‌های کمیسیون‌های انتخاباتی صرفاً صلاحیت اجرایی دارند، نمی‌توانند به اموری رسیده‌گی کنند که مستلزم فیصله و تصمیم جمعی کمیشنران کمیسیون‌های انتخاباتی است. این مشکل بیشتر دامن‌گیر کمیسیون شکایات انتخاباتی می‌باشد که می‌باید نتایج ابتدایی انتخابات پارلمانی در پانزده ولایت باقی‌مانده را نهایی سازد و برای اعلام به کمیسیون مستقل انتخابات بسپارد. با این حال، سرپرست کمیسیون شکایات انتخاباتی اعلام کرده است که کار این کمیسیون در این مورد خاص فعلاً متوقف است.

محمدعلی ستیغ، رییس دبیرخانه و سرپرست کمیسیون شکایات انتخاباتی، دو روز پیش اعلام کرد که به جز از تصمیم‌گیری روی قضیه‌هایی که مربوط به اعضای این کمیسیون‌ می‌شود، تمامی مراحل رسیده‌گی به شکایات انتخاباتی در کمیسیون شکایات انتخاباتی به صورت عادی به پیش می‌رود. به گفته آقای ستیغ، تعقیب این مراحل که شامل ثبت، تصنیف، تحقیق، تحلیل و تدقیق شکایات می‌شود، از صلاحیت‌های دبیرخانه کمیسیون شکایات انتخاباتی است. او هم‌چنان آماده‌گی کمیسیون شکایات انتخاباتی را برای ثبت شکایات در پیوند به فهرست ابتدایی نامزدان انتخابات ریاست جمهوری سال آینده اعلام کرد. این فهرست در شانزدهم دلو از سوی کمیسیون مستقل انتخابات اعلام شده بود.

کمیسیون‌های انتخاباتی تا کنون تنها نتایج انتخابات پارلمانی هژده ولایت را نهایی و اعلام کرده‌اند. با این حال، سرپرست کمیسیون شکایات انتخاباتی می‌گوید که نتایج انتخابات ولایات غور، بادغیس، لوگر و حوزه سیکـ‌ها نیز نهایی شده است. به گفته او، شکایات مربوط به نتایج ابتدایی سایر ولایات نیز زیر کار است و با تعیین کمیشنران تازه برای این کمیسیون، تصمیم نهایی در باره آن اتخاذ خواهد شد.

با این حال، حبیب‌الله شینواری، مسوول برنامه‌های دیده‌بان انتخابات و شفافیت افغانستان یا «ایتوا»، می‌گوید که برکناری کمیشنران سابق کمیسیون‌های انتخاباتی، پیش از بستن پرونده انتخابات پارلمانی، باعث بروز یک خلاء بزرگ در امر رسیده‌گی به امور این انتخابات شده است. به گفته آقای شینواری، با توجه به این‌که معلوم نیست کمیشنران تازه چه زمانی گزینش و به کارشان آغاز خواهند کرد، تعلیق بخشی از امور انتخاباتی به خاطر این مسأله، پروسه انتخابات پارلمانی را بیش از حد انتظار طولانی خواهد ساخت. او از جانب دیگر گفت که هیچ ضمانتی وجود ندارد که رؤسای دبیرخانه‌های کمیسیون‌های انتخاباتی به نتایج انتخابات پارلمانی در ولایات باقی‌مانده دست‌برد نزنند و این نتایج را آن‌گونه که هست در اختیار کمیشنران تازه قرار دهند. آقای شینواری تأکید کرد که ایتوا به حیث یک نهاد ناظر از این مسأله بسیار نگران است.

اما شاه‌حسین مرتضوی، معاون سخنگوی ریاست جمهوری، می‌گوید که زمان زیادی برای گزینش کمیشنران تازه به هدر نخواهد رفت. او گفت که احتمالاً تا ده روز آینده کمیشنران تازه گزینش و به کارشان آغاز خواهند کرد.

انتخابات پارلمانی در ۳۲ ولایت در ۲۸ و ۲۹ میزان و انتخابات پارلمانی در قندهار با یک هفته تأخیر برگزار شد. انتخابات پارلمانی در غزنی قرار است همزمان با انتخابات ریاست جمهوری، شوراهای ولایتی و شوراهای ولسوالی در ۲۹ سرطان سال آینده برگزار شود. تا هنوز سرنوشت بودجه و امنیت این چهار انتخابات روشن نیست. ضمن آن‌که نتایج نهایی انتخابات پارلمانی در پانزده ولایت دیگر کشور نیز اعلام نشده است.