استدلال براي آموزة «توحيد» بررسي، تحليل و مقايسه ديدگاه علامه طباطبائی و ابن‌ميمون

استدلال براي آموزة «توحيد» بررسي، تحليل و مقايسه ديدگاه علامه طباطبائی و ابن‌ميمون

 

استدلال براي آموزة «توحيد»

بررسي، تحليل و مقايسه ديدگاه علامه طباطبائي و ابن‌ميمون

حسن دين‌پناه / دانشجوي دکتري اديان مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني

 

چکيده

آموزة «توحيد» از جملة اصل‌هاي مورد تأکيد همة اديان الهي بوده و در ميان آنها، تنها يهوديت و اسلام داراي توحيد خالص و ناب هستند. ازآنجاکه ابن‌ميمون در يهوديت و علامه طباطبائي در اماميه، نقش بسزايي در شکوفا کردن تعاليم ديني داشتند، اين مقاله به روش تطبيقي ـ تحليلي، پس از ارائة ديدگاه‌هاي اين دو دانشمند بزرگ از براهين توحيد، نقاط اتفاق و اختلاف آنان را بيان، مورد بررسي و تحليل قرار داده است. تنها استدلال ابن‌ميمون براي توحيد، بساطت ذات الهي است. اما با وجود اينکه مهم‌ترين برهان علامه طباطبائي، صرافت وجود الهي است، ولي برهان بساطت و براهين ديگر را نيز براي توحيد اقامه کرده است. ابن‌ميمون، اشکالاتي بر براهين توحيد وارد کرده است که اين تحقيق بيانگر آن است که هيچ‌يک از آنها، بر تقريرهاي علامه طباطبائي از برهان تمانع و تغاير وارد نيست .

 

ادامه مقاله 

Sarzamine Aryan - سرزمین آریان © 2016