چشم در اشعار شاعران تاجیک ایرانی

چشم در اشعار شاعران تاجیک ایرانی

 

بيگانگی   نگر كه من و يار چون دو چشم

همسايه ايم  و   خانه   هم  را نديده ايم

 

ميرصيدی

همه موسم تفرّج به چمن روند و صحرا

تو قدم به چشم من نه بنشين كنار جویی

 

فصيح الزمان شيرازی

دانی   كدام   دولت  در وصف می نيايد؟

چشمی  كه باز باشد هر لحظه بر جمالی

 

سعدی

سر تا  قدمم   رفته   به  تاراج نگاری

از چشم و دلم مانده  همين اشكي و آهی

 

تويسرگانی

كم ازيوسف نئی پيش صبابگشاگريبانی

كه در عهدتوهم يك چشم نابيناشودروشن

 

دركی قمی

به فلك می رسداز روی چوخورشيدتونور

قل  هو اله احد چشم  بد  از  روی تو دور

 

 

 

 

سعدی

سرّ  من   از   ناله ی    من  دور نيست

ليك   چشم   و   گوش   را  آن نور نيست

 

مولوی

مباد   فتنة   خوابيده   را    كني   بيدار

به  احتياط   بر   آن    چشم   خوابناك نگر

 

صائب تبریزی

هرچشم زدن چشم كبودتوبه رنگی است

نيلوفر    چرخ    اين    همه    نيرنگ  ندارد

 

صائب تبریزی

هر چند روزگار ستمكار كينه جو است

چشم  ستمگر   تو   بود    فتنه   خواه  تر

 

صائب تبریزی

خون مي‌چكد از تيغ نگاهي كه تو داری

فرياد از آن چشم سياهی   كه   تو داری

 

صائب تبریزی

جزچشم سياه توكه جان هاست فدايش

بيمار     نديدم     كه   توان   مرد   برايش

 

صائب تبریزی

ز بيماري ندارد چشم او پروای دل بردن

ولی در صيد دلها پنجه شير است مژگانش

 

صائب تبریزی

چون چشم تو دل می بردازگوشه نشينان

همراه  تو  بودن  گنه  از  جانب  ما نيست

 

حافظ

ترسم  كه  چشم تا  بگشايم   نبينمت

مژگان ز  بيم   هجر   تو   بر هم نمی زنم

 

اهلی شيرازی

اين‌همه‌شكل‌خوش ودلكش‌كه‌درگلزار هست

خار در چشمم گر ازآنهايكی چون يار هست

 

بابافغانی

ای چشم گريه دوست  كه شرمندة توام

تا هست    گريه   ميل  به  كار  دگر مكن

 

عرفی شيرازی

هنوز    آن   چشم   شهلا     يادم    آيد

هنوز    آن    روی      زيبا     يادم     آيد

 

مظاهر مصفا

چشم گريان را به گرداب بلا خواهم سپرد

نوك مژگان را به خوناب جگر خواهم گرفت

 

فروغی بسطامی

رواق    منظر    چشم من آشيانه تست

كرم  نما   و   فرودآ   كه خانه خانه تست

 

حافظ

چشم گريان آوريم و جان پر حسرت بريم

ديگر   از    آغاز   و  از  انجام كار ما مپرس

 

نظيری نيشابوری

از خود  مران  كه  قسم  می خورم  هنوز

جز با دو چشم مست تو عهدي نبسته ام

 

ناصر نظمی

چون كرد قصد سوختنم چشم مست او

آتش  ز دل   گرفتم  و   دادم   به دست او

 

نقی كمره ای

ساغر  چشم  تو نازم كه به يك جرعه آن

سر   عاشق  ز   طرب  بر در و ديوار خورد

 

بهادر يگانه

چون جهره ی تو ماهی در آسمان نبوده

مانند   چشم   مستت   چشم فلك نديده

 

مهدی سهيلی

افسانه گرخواهی بياافسون چشمش راببين

ور  كيميا   جوئی  برو  خاك سر كويش نگر

 

بهادر يگانه

ازكوری چشم فلك امشب قمراينجاست

آري   قمر  امشب به خداتاسحر اينجاست

 

شهريار

آن دوست كه  ديدنش بيارايد چشم

بی ديدنش   از   گريه    نيـــــاسايد چشم

ما را  ز   بــــراي    ديدنش بـــايد چشم

گر   دوست   نبيند   به   چه كار آيد چشم

 

شيخ ابولحسن خرقانی

به بستی چشم يعنی وقت خواب است

نه خواب  است اين حريفان را جواب است

 

مولوی

روی در رو و نگه درنگه وچشم به چشم

حرف  ما با تو  چه محتاج زبان است امروز

 

وحشی بافقی

در جواب هر سوالي حاجت گفتارنيست

چشم گويا عذر می خواهد لب خاموش را

 

ابولقاسم شيرازی

دی گذشت از برمن چشم سياه عجبی

او   نگاه   عجبی   كرد   و   من آه عجبی

 

ادهم كاشی

چو بگذری قدمی بر دو چشم من بگذار

قياس  كن  كه  منت  در  شمار  خاك درم

 

 

 

اديب نيشابوری

در  چشم  پاك  بين  نبود   رسم   امتياز

در آفتاب  سايه  شاه  و  گدا  يكی   است

 

صائب تبریزی

درهرنگهت مستي صدجام شراب است

چشمان  تو  ميخانه   دل های خراب است

 

مشهدی لنگرودی

ز چشم خويشتن آموختم آيين همدردی

كه هرعضوی به دردآيدبه جايش‌ديده می گريد

هادی رنجی

لحظه ای بنشين ودرچشم غم آلودم نگر

تا زبان  اشك   من   گويد حكايت های دل

 

مهدی سهيلی

من آن بخت سپيدخودكه گم شدسالهاازمن

كنون درگوشه ي چشم سياهی كرده ام پيدا

 

شهريار

دل ز دستم   برده‌اند امّا نمی دانم كه برد

غمزه برابر و اشارت   مي‌كند ابرو به چشم

 

بهار شيروانی

آنكه   از   چشم   تو  افكند مرا بی تقصير

چشم دارم   به   همين    درد  گرفتار شود

 

 

صائب تبریزی

به رخ  سياه  چشمان نظر ار بود گناهی

بگذار     تا    گناهی    بكنيم     گاهگاهی

 

كاظم پزشكی

درگلستان چشمم زچه روهميشه بازاست؟

به  اميد  آنكه  شايد تو به چشم من درآیی

 

عراقی

چشم   سرمست  ترا عين  بلا  مي‌بينم

ليك ابروي تو چيزی است كه بالای بلا است

 

سلمان ساوجی

خوارگشتم تاكه ازچشمت فتادم همچواشك

هر كه راچشم تو دورانداخت دور افتاده شد

 

ذوقی اصفهانی

ديده چون محتاج عينك‌گشت فكرخويش كن

بر   نفس    دارند   روز    واپسين   آئينه را

 

سعيد اشرف

مرا   به    گوشه   چشم   عنايتی درياب

كه    استخوان   من   از   درد   توتيا  گرديد

 

صائب تبریزی

من آن نيم كه به نيرنگ دل دهم به كسی

بلای   چشم    كبود    تو    آسماني  بود

 

صائب تبریزی

اين   فتنه   كه در نرگس نيلوفری تو است

در   پردةه    نه    طارم   اخضر  نتوان يافت

 

صائب تبریزی

دل   خراب    مرا    جور    آسمان  كم بود

كه چشم شوخ توظالم هم آسمان گون شد

 

صائب تبریزی

عذر می خوردن ما روز جزا خواهد خواست

چشم مستی كه به آن توبه شكن بخشيدند

 

صائب تبریزی

تهمت سرمه به آن چشم سيه عين خطااست

سرمه گردی است كه خيزد ز صف مژگانش

 

صائب تبریزی

از چشم خود بپرس كه ما را كه می كشد

جانا   گناه    طالع   و   جرم  ستاره نيست

 

حافظ

غبار راه گشتم سرمه گشتم توتيا گشتم

به چندين رنگ گشتم تابه چشمت آشناگشتم

نجيب اسد آبادی باز

 

 

Updated: اکتبر 15, 2018 — 12:56 ق.ظ