ادبیات فارسی : نمودهای عرفان عملی و وحدت شهود در دیوان عطّار نیشابوری نویسنده: شیرزاد طایفی

 

 

ادبیات فارسی :

نمودهای عرفان عملی و وحدت شهود در دیوان عطّار نیشابوری

نویسنده:  شیرزاد طایفی

چکیده

بخش عملی عرفان، ساحت یافته¬های رفتاری و تجربی یک عارف است که براساس منش سلوکانه در مسیر تعالی تهذیب نفس و تطهیر باطن و رسیدن به کنه هستی، استغراق در آن و شهود آن، به نوعی جهان¬بینی توحیدی به نام «وحدت وجود» منجر می¬شود که پایه¬های آن را تجربیات شهودی تشکیل داده است؛ ازاین¬رو، عرفای شهودی آن را با عنوان «وحدت شهود» خوانده¬اند؛ به¬عبارت-دیگر، در این نوع عرفان توحیدی، وحدت وجود شهودی، تجربه و اثبات می¬شود. نمود این نوع عرفان عملی و شهودی در آثار عارفی چون عطّار نیشابوری، در قالب غزلیّات دیوان وی مشهود است. با بررسی ابیاتی که این نوع جهان¬بینی را به تصویر می¬کشد، می¬توان به چشم¬انداز روشنی از نگرش عرفانی عطّار دربارۀ مسئلۀ توحید دست یافت. عطّار نیشابوری در آینۀ غزلیّات خود که مبتنی بر تجربیات روحانی و در نتیجة احراز مقامات بالای عرفانی است، وحدت وجود خاصّ خود را که بینشی تلفیقی و از نوع شهودی آن است، مطرح می¬کند. در پژوهش پیش¬رو، به روش استقرایی- تحلیلی و با بررسی غزلیّات دیوان عطّار نیشابوری، به بازکاوی نوع نگرش وی و اثبات وحدت وجود شهودی این عارف موحد پرداخته¬ایم.

ادامه متن را اینجا بخوانید

Updated: آگوست 13, 2018 — 8:20 ق.ظ