ساختار وکارکرد تصویر رویش در شعر شفیعی کدکنی

چکیده یکی از ویژگی
های مهم شعر شفیعی کدکنی، پیوند عمیق آن با ادبیات و گذشتۀ تاریخی و فرهنگی ایران در دو حوزۀ اسطوره و عرفان می ، است. نمود این ویژگی را بیش از همه
توان دید. بنابر اظهارات منتقدان، مهم، این دو در کنار مضامین اجتماعی
ترین دلالت
های معنایی شعر شفیعی را تشکیل میی
دهنید . هید بررسی نظام تصاویر شعر شفیعی ، مقالۀ حاضر کدکنی و تبیین ارتباط آن با سه حوزۀ معنایی یادشده است. ازاین رو با معرفی تصویر رویش، که تصویر مرکزی در شیعر اوسیت، شیبک ۀ تصی ویری شیعر وی ترسییم شده حاصل گرد آمدن نظام ، است. این شبکۀ تصویری
مند تصاویری چون رستنی
ها و باران و بهار و صبح و سرودن است. مهم
ایجاد تقابل معنیایی مییان دو دسیته از مفیاهیم ، ترین کارکرد تصویر مرکزی رویش است که امکان دلالت
گری شعر شفیعی را در سه حوزۀ یادشده ممکن می
خوشۀ تصیویری ، سازد. بنابراین رویش را در شعر شفیعی باید نقطۀ برخورد اصلی
ترین معانی برآمیده از شیعر وی محسیوک کیرد کیه بیا موجب بازتعریف بسیاری از نمادهای سابقه، چینش مفاهیم و تصاویر در نظامی تقابلی
دار در شعر معاصیر فارسی می
شود.

ساختار وکارکرد تصویر رویش در شعر شفیعی کدکنی

Updated: ژانویه 15, 2018 — 12:58 ق.ظ